Donderdag 25/02/2021

Heks wordt heilige

Ondanks de vele misverstanden die over haar de ronde doen, houdt Yoko Ono, 74 al, zich nog altijd op in de voorhoede van de popmuziek. Op Yes, I'm a Witch krijgen haar songs een verrassende facelift van enkele van haar spirituele erfgenamen.

Door Dirk Steenhaut

Velen gaven haar de schuld van de split van The Beatles en scholden haar uit voor heks of dragon lady. De geschiedenis leert ons echter dat de vrouwen die op de brandstapel stierven vaak te slim en dus gevaarlijk waren voor de gevestigde orde. Geen wonder dus dat Yoko Ono op deze verzameling opmerkelijke remixen een scheldwoord ombuigt in een geuzennaam.

Met Yes, I'm a Witch geeft ze impliciet aan dat ze misschien wel misbegrepen is, maar er zelf niet wakker van ligt. Veel van de vooroordelen jegens Ono steunden op racisme en seksisme, want in een tijd toen de meeste rockers nog preuts waren, was zij al een seksueel bevrijde vrouw.

Als avant-gardiste die geen enkele schoktactiek schuwde, was Yoko Ono haar tijd ver vooruit. Zo maakte ze tijdens de sixties in haar muziek al gebruik van loops, feedback, dissonantie, vrije structuren en door merg en been gaande primal screams. Ono's onorthodoxe voordracht week mijlenver af van de in rock gebruikelijke zangstijl die was afgeleid van folk en blues, maar luister vandaag naar PJ Harvey, Diamanda Galás of Sonic Youth en je merkt wat voor impact het werk van de Japanse op latere generaties heeft gehad. Ono's bijdragen tot Double Fantasy hebben de tand des tijds in ieder geval veel beter doorstaan dan het sentimentele geëmmer van echtgenoot John Lennon

Nu de tijdgeest de artieste heeft bijgebeend worden op Yes, I'm a Witch achttien van haar songs door bands van vandaag uitgekleed en opnieuw geconstrueerd rond haar stem en dat leidt vaak tot verrassingen. Peaches transformeert de funkpunk van 'Kiss Kiss Kiss' in uit de bocht scheurende elektropop, Apples in Stereo stoppen 'Nobody Sees Me Like You Do' in een psychedelisch kleedje, terwijl Cat Power en Antony & The Johnsons vooral de melodische schoonheid van Ono's muziek benadrukken. LeTigre, Spiritualized, Craig Armstong en The Sleepy Jackson herkneden Ono met respect en The Flaming Lips herkennen in 'Cambridge 1969' zelfs de geest van Ornette Coleman. Een fijne ode aan een dame die terecht aan herwaardering toe is. (Astralwerks)

Download eerst: 'Kiss Kiss Kiss'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234