Maandag 27/01/2020

Heimwee

Jonge mensen komen al generaties lang en masse naar New York om er hun geluk te zoeken

Ik kijk ernaar uit om in oktober naar huis te gaan", zegt Ann. We staan in mijn keuken terwijl mijn andere gasten in ons tuintje rond het vuur zitten. Van al de jonge Belgische New Yorkers die ik de laatste jaren heb leren kennen leek Ann me een van dezen die hier het best aardden. Heeft ze nu toch plots heimwee? "Ik dacht dat je New York als je thuis beschouwt", zeg ik. "Dat doe ik ook maar mijn vader kan niet meer reizen. Het is al twee jaar geleden dat ik hem heb gezien.Ik heb echt zin om wat tijd met hem door te brengen." Ann is van plan om haar dochtertje mee te nemen. Kan opa meteen ook zijn kleindochter wat beter leren kennen.

In 2006 waren er volgens de ijverige tellers van het Census Bureau 77.000 twintigers in New York die een jaar of minder in de stad woonden. Ann was een van hen. Jonge mensen komen al generaties lang en masse naar New York om er hun geluk te zoeken. Ook dit jaar, ondanks de economische crisis, zullen weer vele tienduizenden twintigers Amerikanen en buitenlanders hetzelfde doen. Sommigen, zoals Ann, weten al na enkele weken dat het zal klikken. Bij anderen duurt het maanden voor ze zich hebben aangepast. Op een dag is het zover. Ze merken ineens dat ze sneller praten en stappen dan vroeger. Of ze realiseren zich dat ze ongeduldiger zijn geworden. Of ze verbazen zichzelf als ze voor de eerste keer iemand die hen in de metro de weg vraagt zonder haperen de juiste route uitleggen.

Ann heeft in veel opzichten geluk. Ze heeft een goede job en een fatsoenlijke flat. Ze is niet rijk maar ze komt goed rond. Maar ze heeft ook al haar portie tegenslag gehad. Enkele maanden geleden liep haar relatie met de vader van haar dochter op de klippen. Sindsdien leidt ze, naar eigen zeggen, een leven waarin een week 'moeder met kind' en een week 'Sex and the City' elkaar aflossen. Dat laatste zegt ze niet zonder ironie. "Ik heb wel vrienden maar soms voel ik me echt eenzaam, ondanks al het volk dat hier woont", zucht ze. "Van de New Yorkse datingscene snap ik voorlopig weinig. Ik heb het gevoel dat er een taal wordt gesproken die ik niet begrijp." Het is een observatie die al zoveel New Yorkers voor haar hebben gemaakt.

Later op de avond vraagt een van onze gasten, een Belgische die in Spanje woont, of Ann nog terug in België zou kunnen aarden. "Nee", klinkt het beslist. Twee andere gasten om ons houtvuur knikken begrijpend. Geert en zijn vrouw Daisy zijn zelf ook New York-fanaten. "We zijn hier al negen keer geweest", zegt Daisy. "En ze is al plannen aan het maken voor onze tiende keer", voeg Geert eraan toe. Thuis in Sint-Niklaas ontwerpen ze lichtreclame. "Toen we de eerste keer over Times Square liepen, zeiden we tegen elkaar: hier is nog werk voor ons", vertelt Daisy. Sinds dat eerste bezoek heeft het idee om hier te wonen en werken hen niet meer losgelaten. Ook nu weer hebben ze verschillende afspraken die hen mogelijk een klein beetje dichter bij dat doel kunnen brengen. Gelukkig staan ze met beide voeten op de grond. Iets wat ik niet kan zeggen over sommige Belgen die me met naïeve ambitie mailen om hun grootse New Yorkse dromen te beschrijven.

Op Geert en Daisy's agenda staat een ontmoeting met een vertegenwoordiger van Flanders Investment & Trade, een Vlaamse overheidsinstantie in New York. "Van de tweehonderdvijftig Vlamingen die me verleden jaar contacteerden voor informatie om te exporteren naar de VS of een zaak te beginnen in New York, zijn er minder dan tien die de daad bij het woord hebben gevoegd", vertelde de man me onlangs. Het is dan ook geen habbekrats om als buitenlander een voet aan de grond te krijgen op de New Yorkse markt of om er een zaak uit de grond te stampen. Je moet sluw en geduldig zijn en vooral over kapitaal beschikken. Alles is duurder en ingewikkelder in New York.

We zitten rond het vuur en Ann heeft me net tranen doen lachen met haar tirade tegen stadsduiven. Toevallig meldt de Scientific American vandaag dat het Pentagon belangstelling heeft in die vogels. Er zijn al tests uitgevoerd om te zien of hun superieure oriëntatievermogen kan worden gebruikt om raketten te geleiden. Maar volgens Ann zijn duiven ordinaire ratten met vleugels, vieze beestjes die zich nooit wassen en dragers zijn van allerlei gevaarlijke ziekten, kijk maar naar hun mismaakte pootjes. Het is waar dat veel van onze duiven kreupel lopen, maar toch. "Je lijkt wel een typische neurotische New Yorker uit een Woody Allen-film", zeg ik.

Laat op de avond slagen we er nog in om een quiz te spelen. We zeggen om beurten een woord uit onze verschillende Vlaamse dialecten en de anderen moeten raden wat het is. Ann proest van het lachen. Ze kent bijna geen enkel woord. "Mijn vader is een Nederlander", zegt ze verontschuldigend. Krabbekeuning, paddenkluts, oekedoeleke, persjeine, tabbaart, palto... Een mens zou er heimwee van krijgen. n

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234