Dinsdag 26/10/2021

Heidi Lenaerts

Soms moet je het niet te ver zoeken. Soms vind je iedereen van wie je houdt gewoon in je achtertuin. Stinkend naar het zweet, en vuil, dat wel. Je herkent ze misschien niet meteen, maar ze zijn het: je gezin. Wroetend in de aarde met een nieuw soort energie die je nog niet eerder zag.

Zomer is voor mij zon, zee en zand. En constant de smaak van ijsjes en de geur van zonnecrème. Voortdurend nat zijn. Van het water, of je zweet.

Toen ik nog een Heidietje was, trokken mijn ouders en ik (enig kind) elk jaar naar zee. Lombardsijde. Klinkt niet sexy. Al had je wel de roemruchte camping Cosmos op wandelafstand. Ik bouwde ontelbare zandkastelen en groef de ene put na de andere. Wat doe je anders op het strand, dag in dag uit? Ik sprong over golfjes, zwom in de zee en keek naar de boten in de verte. Waar Engeland lag. En in gedachten zag ik meisjes net zoals ik op het strand daar net hetzelfde doen. Maar dan in het Engels. Hoe dat klonk, ontdekte ik pas veel later, toen dacht ik aan engelengezang. Want in 'Engeleland' zongen ze toch altijd?

Schepjes, harkjes, emmertjes, vormpjes, ik weet niet hoeveel ik er kapotgemaakt heb of kwijtgeraaktben. Ergens bestaat volgens mij nog een stukje Lombardsijde waar mijn strandgeschiedenis begraven ligt. Mijn dochter van drie graaft haar geschiedenis in onze tuin. Ze heeft zo'n blauwe zand- en waterschelp. Haar privéstrand. Soms gaat het meteen van het bed naar het bad buiten. Dan gooit ze onderweg haar kleren uit en loopt ze in haar blootje naar haar strand.

Ze maakt er torens van zand met emmers. Uren aan een stuk. De ene na de andere. Van het zand gaat het dan naar het water, waar ze met haar emmertje blijft scheppen, om dan alles over te gieten in een ander emmertje, en dan weer terug in dat ene emmertje...

Ik was vergeten hoe het voelt, dit eenvoudige strandplezier. Tot ik, toen mijn dochter me dat vroeg, mee in haar schelp ging zitten. Ik kreeg haar bellenblazer, blies een grote bel en keek die achterna. Ik kwam helemaal tot rust. Zo ontspannenwerd ik in die schelp, in dat water en dat zand, dat ik er twee rode schouders aan overhield.

Ook dat bracht me weer terug in de tijd. Blond en heel bleke huid. Ellendige zomercombinatie. Dus elk jaar opnieuw liep ik in Lombardsijde rond als een blond kreeftje.

Ik smeer mijn dochter om het half uur in met factor 50. Want zij is ook blond en heel bleek. Ik snuif haar op, dat natte, crèmerige, zweterige en ruik de zalige zomer zoals ik hem nooit eerder rook. Ik merk ook hoe mijn dochter mijn fantasie erfde. Zij ziet geen boten in de verte, wel vliegtuigen. En met haar waterpistooltje schiet ze er dan op. Of op papa, want die begint dan gek te dansen.

Mijn man had het simpele geluk in onze achtertuin al veel langer gevonden. Hij wiedt onkruid. Ik zie dat hij daar rustig van wordt - ik had bijna getypt: 'Hij geniet daarvan'.

Mijn man is tuinman geworden. Mijn dochter nudist. Als het moet - en als de zon hier in overdrive zou gaan - 62 dagen na elkaar. Er zijn gelukkig nog zekerheden. In mijn achtertuin. Onherkenbaar soms. Maar ze zijn er. Net zoals de bellen uit (ondertussen) mijn bellenblazer.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234