Zondag 18/04/2021

HEIDI LENAERTS

undefined

Toen mijn lief, nu De Man, bij mij kwam wonen, werd ik licht claustrofobisch. Mijn appartement, dat ik op mijn dertigste had gekocht ter compensatie omdat ik als kind altijd had gedacht dat ik dan een man en kinderen (niet dus!) zou hebben, was ineens veel te klein. Alles had ik nu precies dubbel: een stereo-installatie, een salontafel, stoelen, een veel te grote zetel én een pak boeken waaronder 'vette' exemplaren als Anna Karenina en Honderd jaar eenzaamheid. Alles moest afgewogen worden: welke omsag de mooiste was, welke salontafel het minst in de weg stond en welke zetel allebei de lijven het lekkerst kon huisvesten. Zijn stereo-installatie was de betere, natuurlijk, mijn man is een man van muziek. En hij bracht, behalve veel te veel, ook een platenspeler in mijn leven. En nu, in het huis dat we samen kochten, heeft die een prominente plaats.

Onze cd's staan in een andere kamer, anders wordt het té claustrofobisch in onze living, want we houden alletwee van onze muur boeken daar. Maar de platen en hun speler staan er wel. We draaien Peggy Lee op zondagochtend, Marvin Gaye of Bob Dylan 's avonds als de kinderen slapen en Don Henleys 'Boys of Summer' als we ons nog eens willen afreageren en rond de tafel willen dansen. Filmmuziek maakt avondjes met vrienden of vriendinnen gezellig: een 'Bondje' (Living Daylights) voor de mannen of Funny Face voor de vrouwen. 'Breakfast at Tiffany's' leg ik op als ik wil dromen en Madonna's 'Borderline' als ik weer twaalf wil zijn.

Platen laten alles anders klinken. Echter, doorleefder, met een hoek af en wat gekraak hier en daar. Ik koop vooral oude platen, ik koop ze omdat ik hun hoezen mooi vind, of omdat het muziek is die ik vroeger thuis hoorde: Brenda Lee of de Stones. Ik recycleer ze ook, mijn sinterklaas- en kerst- en sprookjesplaten van vroeger, voor mijn dochters.

Toen ik mijn lief, nu De Man, leerde kennen en na een tijdje een rondleiding kreeg in zijn appartement, maakte ik vrij snel kennis met zijn platenspeler. Die stond daar 'in' zijn schouw. En ik herinner me nog zeer goed onze eerste oudejaarsnacht samen. Later zouden we nog vaak tegen elkaar zeggen dat die nacht de leukste was tot we de stad in trokken. Zo lang we in zijn zetel lagen, waar anderhalf lijf in kon maar dat is niet erg als je elkaar nog niet zolang kent en niets liever doet dan in elkaar gekronkeld liggen. Hij legde platen op, de ene na de andere. Platen die pasten bij het moment, platen die iets betekenden voor hem, platen die later voor ons nog veel zouden betekenen. Zoals Vera Lynn. Ik weet nog dat hij haar had opgelegd, naar me keek en vroeg "Wie is dit denk je?". Na een half gezongen woord zei ik haar naam al en zag ik in de blik van de man van die oudejaarsnacht, in de blik van de man van mijn leven, dat we altijd samen zouden blijven. Ik was 'geslaagd'. Dover, we moeten er toch ooit eens naartoe varen.

Later gaf ik hem ook een platenblik. Een heel andere platenblik. Het was een mooie zondag in ons Brussel en we waren richting appartement aan het wandelen met buggy en kind en daaraan bengelend: een versgekochte plaat van De Man. Toen hij even een brood ging kopen voor de verdere zondag keek ik nieuwsgierig in het zakje. Een zwarte hoes was het. Met daarop in grote letters NEU. En op het prijsetiketje stond 85. Ik dacht dat dat een serienummer was of zo, of de prijs in franken. Tot De Man terugkwam en zei dat dat gewoon de prijs was, in euro's. Ik gaf hem de blik: en dat voor een plaat? Daar kan ik een paar schoenen mee kopen!

Het enige, echt enige, nadeel aan een plaat is dat je ze moet omdraaien. Dat we, als we in de zetel liggen die het claustrofobische appartement overleefde, de zetel waar onze twee lijven (plus twee kinderen, kun je nagaan) lekker in kunnen, moeten opstaan als we van kant A naar B willen, en weer omgekeerd. Want een plaat op repeat zetten kan ook niet...

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234