Zaterdag 28/01/2023

Column

Heerlijk hoe je al zingend je pijn kan verteren

Hilde Van Mieghem gunt ons een gloedvolle blik achter de schermen van haar leven.

Hilde Van Mieghem

Om de een of andere reden kruist opera mijn pad de laatste maanden. Hij zoekt me op. Eerst omdat mijn jongste dochter en schoonzoon niet zo lang geleden met hun gezelschap FC Bergman in de Opera van Vlaanderen Les Pêcheurs de Perles regisseerden. Het werd een prachtige voorstelling en af en toe zing ik in gedachten nog steeds de prachtige aria ‘Je crois entendre encore...’ mee.

En nu weer: drie maanden lang had ik een opera­zanger in huis. Ik heb hem vanmorgen uitgewuifd, vermoedelijk voorgoed en ik mis nu al zijn luidruchtige aanwezigheid. Maandenlang werd ik dagelijks vergast op gezang. Er was geen ontsnappen aan. Niet dat ik wílde ontsnappen, wel integendeel.

Of ik nu in de kelder of op zolder zat, zijn stem drong overal door. De ramen trilden zachtjes mee op het gegalm van die Duitse bas-bariton. Hij repeteerde elke dag zijn rol van koning Filips II uit Don Carlos van Verdi en één aria ging elke keer weer door merg en been. Vooral in de periode van mijn laatste romantische debacle met een Amsterdamse heer – nou ja, heer...

Nadat de ontluisterende waarheid tot me doorgedrongen was dat ik vol overgave in de armen van een ‘foute man’ gelopen was, moest ik er wel even van bekomen. Gelukkig niet al te lang, hij was geen traan waard, ik was hem beter kwijt dan rijk, dat was me snel duidelijk. Hij was niet meer dan een heel slechte opera vol vals sentiment, leugens en bedrog.

Maar toch, elke keer weer moest ik even aan hem denken als ik boven mijn hoofd de prachtige zinnen van koning Filips’ belangrijkste aria hoorde: ‘Elle ne m’aime pas! Non! Son coeur m’est fermé, elle ne m’as jamais aimé!’

Ik fluisterde de woorden mee en veranderde de ‘elle’ in ‘il’. Hij houdt niet van me! Nee! Zijn hart is op slot voor mij, hij heeft nooit van me gehouden!

Heerlijk hoe je al zingend je pijn kan verteren. Dagenlang spitste ik elke middag de oren. Exact om 14 uur – de opera­zanger hield er een strak getimede discipline op na waarvan nooit afgeweken werd – begon hij aan de droevige aria. Ik hield op met waar ik mee bezig was, sloot de ogen en zwolg melodramatisch mee in het romantische verdriet van Filips II, ook toen mijn liefdesverdriet al lang over was.

Het is voor het eerst in mijn leven dat mijn hart echt beroerd werd door opera.

Van Morrison, Billie Holiday, Jacques Brel en Aznavour zijn normaal de pleisters op mijn wonden. Zij wiegen me zingend, tot ik door mijn tranen door weer kan lachen.

Maar nu verdiep ik me in opera en blijf meezingen. De grootste aria’s eerst. ‘Casta diva’, ‘Pagliaccio’, noem maar op, en ik ben alles: bas, bariton, tenor, falset, sopraan, coloratuur... Klinken dat dat doet in mijn hoofd! Zolang ik mijn mond maar dicht hou, gaat het perfect. Ik heb afgeleerd om het hard­op te proberen. Kattengejank is er niks bij.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234