Woensdag 21/10/2020

Column

Heb eens medelijden met de callgirls en -boys, hoor ik u denken. Welja. En welnee

Beeld UNKNOWN

Els De Pauw is journalist en copywriter. Ze schrijft meestal onder haar nom de plume Amélie O.

Mijn moeder is de enige bekende die mij nog op mijn vaste telefoonlijn belt als ze mij wil spreken. De rest zijn moderne encyclopedieverkopers, tapijtventers, stofzuigerleurders en scharenslijpers. Als de telefoon rinkelt op een uur dat moederlief haar siësta houdt, dan weet ik dat men mij iets wil aansmeren. Aan de andere kant vraagt men dan naar "de zaakvoerder". De eerste keer was ik uit mijn lood geslagen. De keer erna voelde ik mij een paar centimeter groeien. 'Zaakvoerder' klinkt belachelijk gewichtig, zeker voor een gestreste freelancer. Ik zag mijzelf staan in mijn pyjamabroek-slobbertrui-badslippers, en hoorde mijzelf zeggen dat ik de hele dag in een meeting zat en ik de volgende dag naar Parijs ging. Hoewel dat laatste niet gelogen was, maakte ik er daarna een gewoonte van om de zotste excuses uit mijn mouw te schudden. Meneer van kantoorbenodigdheden: "Kan ik de zaakvoerder spreken?" Zaakvoerder, mond vol boterham: "Euh, nee, dit is de secretaresse. Ik heb hem net vastgebonden in de kelder. Ik maak hem los als hij mij loonsverhoging geeft. Dat kan nog een tijdje duren. Kunt u even wachten?" Een mens moet tochiets doen voor zijn amusement, als thuiswerker.

Afijn. Niet alle telemarketeers vragen naar de zaakvoerder. Sommige firma's bellen blijkbaar naar alleman. Omdat het over een aanbieding gaat van een krant of tijdschrift. Ondanks het feit dat de krant of tijdschrift uit ettelijke bijlagen bestaat, en men pas zou toekomen aan een complete lectuur ervan in geval van een sneeuwstorm of een langdurige internetpanne, geeft de telefonist er meestal als lokmiddel nog een box dvd's of boeken bij. Zodat men van de weeromstuit denkt: dan kom ik helemaal mijn burcht niet meer uit, laten we met dat geld eens naar Parijs gaan. Dag meneer, tot de volgende keer.

De persistentie van de bellers durft nogal eens te schommelen. De meest vervelende zijn de gladde palingen van de telecombedrijven: "Mevrouw, mag ik u vragen waarom u niet meer voor ons kiest? Wij hebben een zeer interessant aanbod voor u."

"Stop. Ik wil het niet weten. Ik ben abrupt bij jullie weggegaan en heb daarom 500 euro moeten ophoesten. Als ik nu bij jullie zou terugkomen, dan zou dat hetzelfde zijn als op handen en voeten terugkruipen naar een ex, die belooft dat hij in het vervolg zijn manieren zal houden, ondanks het feit dat hij mij bij de scheiding heeft gepluimd. Vertel eens, zou u dat doen?" Stilte aan de andere kant. Wat een ijzeren zelfbeheersing.

Heb eens medelijden met de callgirls en -boys, hoor ik u denken. Welja. En welnee. Vorige week belde er een man met een Hindi-accent. "I am calling you about your windows." Gelukkig had ik meteen door dat het over iets anders dan mijn haperende schuiframen ging. We zouden anders nóg langer bezig zijn gebleven. "I am sorry sir, I work on a Mac, I believe that's not compatible with Windows." Hij ging dapper door, in dat callcenter ergens in Bangalore, midden in de nacht. Ze doen daar wel hun best om met oosterse volharding onze economie beter te doen draaien. Te flink hun best. Een paar dagen later werd ik opgebeld door een man die vrolijk van wal stak in Nederlands dat ook naar kardemom geurde: "Hallo mevrouw De Pauw, u spreekt met Jan Vandevelde." U wil niet weten wat ik geantwoord heb.

Telemarketing brengt niet het beste in een mens naar boven.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234