Zaterdag 08/05/2021

Hearts and Bones 1983

Paul Simon, Warner Brothers

Voor mensen die Paul Simon heetten, was 1983 een slecht jaar. De zogenaamde sixties en seventies waren wel voorgoed voorbij en ook verfrissende muziekstromingen als punk en new wave geraakten zoetjesaan uitgeraasd. Mijn échte helden hadden het toneel toen trouwens reeds verlaten en in hun plaats waren groepen gekomen die namen droegen als Duran Duran , The The, Violent Femmes of Tears For Fears, en in het ergste geval zelfs Depeche Mode, Spandau Ballet, Cocteau Twins of Soft Cell.

Al kunnen dat ook allemaal namen van kapsalons geweest zijn. Ik herinner me mijn geheugen van toen niet meer zo goed.

Paul Simon bracht in '83, temidden algehele onverschilligheid, zijn zesde solo-lp uit. Die heette Hearts and Bones en was de opvolger van zijn ook al geflopte filmsoundtrack One Trick Pony. Oorspronkelijk zou Hearts and Bones trouwens de langverwachte reünie-lp zijn van het in de jaren '60 en '70 werkelijk waanzinnig populaire duo Simon & Garfunkel, bekend van onder andere Bridge Over Troubled Water en, indien u jonger dan 45 bent, de halve platenkast van uw ouders.

De werktitel voor Hearts and Bones was Think Too Much en wellicht hebben heer Simon en heer Garfunkel die titel ook wat te letterlijk in de praktijk omgezet, want nog eer de opnamen goed en wel voorbij waren had Art Garfunkel al uitgebreid laten weten dat hij zo'n reünie eigenlijk niet meer zag zitten, tenzij als een occasionele live-oefening om zijn spaarvarken even aan te dikken.

Garfunkels verzaking was algauw een prima excuus voor heer Simon om alle reeds vastgelegde en zoals geweten vaak briljante zangpartijen van zijn bekrulde voormalige vriend genadeloos uit te wissen. Wat restte, was een niet meteen uit volle passie geboren, muzikaal een beetje halfslechte bekentenis-lp van één helft van het populaire zangduo. Er zat wel een quasi hip hoesje rond en, klein maar fataal detail, er stond geen enkel nummer op dat zo op de radio kon. Hearts and Bones werd ritueel geslacht door de kritiek en zeggen dat de platenkopers zich verdrongen bij de muziekboer zou ook redelijk overdreven zijn. Was Paul Simon drie jaar later niet komen aandraven met het grootse Graceland, dan hadden deze 'harten en beenderen' ook daar en dan het droevige einde betekend van zijn carrière als solo-artiest en was hij, al dan niet vergezeld van Garfunkel, in het bodemloze en zielige oldies-circuit terechtgekomen.

Toch is die Hearts and Bones een aardige plaat. Daar heeft de feilloze productie van giganten als Roy Halee, Russ Titelman en Lenny Waronker natuurlijk mee te maken. Daar zorgen ongetwijfeld ook topmuzikanten als Bernard Edwards en Nile Rodgers, Al Di Meola, Steve Gadd en Richard Tee voor. Maar dat ligt toch vooral aan het merendeel van de nauwelijks tien liedjes die Simon schreef voor deze wat verborgen lp waarover men van alles kan zeggen maar toch vooral dat het the wrong record at the wrong time was.

In een wereld waar het jonge volkje plotseling naar New Order, Bauhaus en Einstürzende Neubauten was gaan luisteren, bleek er begin jaren '80 even geen plaats meer voor iemand die zachtjes zong over 'René and Georgette Magritte With Their Dog après la guerre' een prachtig auditief tijdsbeeld van een song en ook een warme ode van één grote artiest aan een andere. Overigens een mooie traditie in het liedjesschrijven, een mooie gewoonte die ook al parels opleverde als Bob Dylans 'Blind Willie McTell' , Van Morrisons 'Jackie Wilson Said' of het innig mooie 'Furry Sings the Blues' van Joni Mitchell.

Het mooie is bovendien dat 'René and Georgette Magritte With Their Dog After the War' eigenlijk helemaal niet over René en Georgette Magritte gaat, maar een lofzang is op een eerder Boheems te noemen levensstijl en vooral een bewonderende hoofdknik is naar weergaloze vocale ensembles als The Pinguins, The Moonglows, The Orioles en The Five Satins, namen die mij alvast iets warmer in de oren klinken dan die van al die andere reeds hoger genoemde fatten van pêches démodées.

Maar er staat nog veel ander moois op deze Hearts and Bones. Ware klassiekers zijn er niet meteen bij, maar het gaat hier toch wel om bijna twee handvollen goed gebouwde liedjes. Eenvoudige negotiations and love songs die vooral opgetrokken werden uit melancholische overpeinzingen over hoe geliefden met elkaar zouden moeten omgaan en over hoe onhandig ze dat meestal ook doen.

Het tijdschrift Rolling Stone had het destijds over een lp die 'all about heart versus mind' gaat, over 'thinking versus feeling'. Die definitie gaat helemaal op voor de twee aanwezige versies van de song die 'Think Too Much' heet. Ze komt ook terug in de titelsong 'Hearts and Bones' alsook in het betoverende 'Train In the Distance' of het voor Simons doen bijna opgewekte 'Song About the Moon'. 'Allergies' en 'Cars Are Cars' zijn dan weer tracks met een zeer beperkte houdbaarheidsdatum.

Daar staat dan gelukkig weer tegenover dat er behalve het Magritte-lied nog een ander miniatuurmeesterwerkje aanwezig is hier. Het staat helemaal aan het eind van de plaat en heet 'The Late Great Johnny Ace'. Ogenschijnlijk gaat de song over de piepjonge en aan de gevolgen van een zichzelf toegebrachte schotwonde gestorven rhythm & blueszanger John Marshall Alexander Jr. Een man die begin jaren '50 korte tijd wereldberoemd was als zijnde Johnny Ace en in die hoedanigheid een snelle reeks hits had waarvan u 'My Song', 'Never Let Me Go' en 'Don't You Know' misschien kan kennen.

Maar eigenlijk gaat de song over John Lennon, een goede vriend en stadsgenoot van Paul Simon, en over die akelige avond in december '80 toen Simon in de bitterkoude straten van New York werd aangesproken door een wildvreemde die hem vroeg of hij al wist dat Lennon neergeknald was. Niet door zichzelf, zoals de late great Johnny Ace, maar door die malloot van een Mark Chapman, een zieke man die met zijn dwaze daad alle kinderen van de Beatles en de Stones op die fatale 8 december tot halfwezen maakte.

Dit is Simon op z'n best. Maar kwaliteit die toch soms de spreekwoordelijke parels voor de spreekwoordelijke zwijnen bleek te zijn, want zowel bij de release als nu staat deze Hearts and Bones niet hoog aangeschreven bij de kritiek. En al zeker niet bij die hufters die altijd al laatdunkend gedaan hebben over de talenten van Art Garfunkel en vooral Paul Simon. Hun volledige werk ligt nu verpakt in kleine vierkanten hoesjes op mijn werktafel en ik moet veel aan schoonheid denken terwijl ik 'Homeward Bound' aan het neuriën ben, of 'I Am a Rock', of het trieste 'A Most Peculiar Man'. Of 'America'. Of 'Frank Lloyd Wright'. Of 'The Boxer'. Of 'Me and Julio by the Schoolyard'. Of 'Mother and Child Reunion'. Of 'One Man's Ceiling Is Another Man's Room'. Of 'Love Me Like a Rock'. Of 'You Can Call Me All'. Of als ik die duivelse drummers hoor bij het begin van 'The Obvious Child' !

En zo kan ik echt nog heel lang doorgaan, iets wat niet over het repertoire van zo gek veel artiesten kan gezegd worden. Paul Simon is slechts 1 meter en 53 centimeter hoog, maar hij is werkelijk één van de allergrootste singer-songwriters van alle tijden en van de hele wereld. Laat uw leven niet voorbij gaan zonder dat voor uzelf te ontdekken!

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234