Zaterdag 02/07/2022


Harvardstudent geeft unieke speech over onderwijs en educatie

Donovan Livingston tijdens zijn afstudeerspeech aan Harvard University. Beeld kos
Donovan Livingston tijdens zijn afstudeerspeech aan Harvard University.Beeld kos

Voor de speech waarmee Donovan Livingston zijn onderwijsloopbaan (en die van zijn jaargenoten) voorgoed de geschiedenisboeken in mocht spreken, koos hij niet voor droge woorden, maar wel voor een diepgevoelde en oprechte poetry slam-speech over de rol van het onderwijs.

"Onderwijs is dé methode bij uitstek om ervoor te zorgen dat alle mensen gelijken worden", met die quote van Horace Mann uit 1848 opent Livingston zijn speech. De rest ervan zal hij echter gebruiken om die stelling ongeveinsd en geestdriftig te weerleggen. Tenminste wat het onderwijs zoals we dat vandaag kennen betreft.

"Voor sommigen is het enige verschil tussen het leven in een klaslokaal en dat op een plantage de tijd die ertussen zit", zegt hij. Daarmee wil Livingston wijzen op de manier waarop modern onderwijs nog te zeer uitgaat van gestandaardiseerde doelstellingen en opgelegde modellen, zonder stil te staan bij de intrinsieke waarde en sterktes van elk kind.

Jongeren roept hij dan ook op om "wakker te worden uit de slaap waarin zij door die standaardisering gewiegd worden" en het echte potentieel dat onderwijs hen biedt te zien én aan te grijpen. Leraars roept hij op die jongeren daarbij te helpen zodat elk kind zijn rechtmatige plaats in de wereld kan opeisen. Als dat gebeurt, dan zal niet 'the sky' 'the limit' zijn, zo zegt hij, maar wel slechts het begin.

Met deze woorden bracht Donovan Livingston zijn klasgenoten in vervoering

"Education then, beyond all other devices of human origin,
Is a great equalizer of the conditions of men." - Horace Mann, 1848.
At the time of his remarks I couldn't read - couldn't write.
Any attempt to do so, punishable by death.
For generations we have known of knowledge's infinite power.
Yet somehow, we've never questioned the keeper of the keys -
The guardians of information.

Unfortunately, I've seen more dividing and conquering
In this order of operations - a heinous miscalculation of reality.
For some, the only difference between a classroom and a plantation is time.
How many times must we be made to feel like quotas -
Like tokens in coined phrases? -
"Diversity. Inclusion"
There are days I feel like one, like only -
A lonely blossom in a briar patch of broken promises.
But I've always been a thorn in the side of injustice.

Disruptive. Talkative. A distraction.
With a passion that transcends the confines of my consciousness -
Beyond your curriculum, beyond your standards.
I stand here, a manifestation of love and pain,
With veins pumping revolution.
I am the strange fruit that grew too ripe for the poplar tree.
I am a DREAM Act, Dream Deferred incarnate.
I am a movement - an amalgam of memories America would care to forget
My past, alone won't allow me to sit still.
So my body, like the mind
Cannot be contained.

As educators, rather than raising your voices
Over the rustling of our chains,
Take them off. Un-cuff us.
Unencumbered by the lumbering weight
Of poverty and privilege,
Policy and ignorance.

I was in the 7th grade, when Ms. Parker told me,
"Donovan, we can put your excess energy to good use!"
And she introduced me to the sound of my own voice.
She gave me a stage. A platform.
She told me that our stories are ladders
That make it easier for us to touch the stars.
So climb and grab them.
Keep climbing. Grab them.
Spill your emotions in the big dipper and pour out your soul.
Light up the world with your luminous allure.

To educate requires Galileo-like patience.
Today, when I look my students in the eyes, all I see are constellations.
If you take the time to connect the dots,
You can plot the true shape of their genius -
Shining in their darkest hour.

I look each of my students in the eyes,
And see the same light that aligned Orion's Belt
And the pyramids of Giza.
I see the same twinkle
That guided Harriet to freedom.
I see them. Beneath their masks and mischief,
Exists an authentic frustration;
An enslavement to your standardized assessments.

At the core, none of us were meant to be common.
We were born to be comets,
Darting across space and time -
Leaving our mark as we crash into everything.
A crater is a reminder that something amazing happened here -
An indelible impact that shook up the world.
Are we not astronomers - looking for the next shooting star?
I teach in hopes of turning content, into rocket ships -
Tribulations into telescopes,
So a child can see their potential from right where they stand.
An injustice is telling them they are stars
Without acknowledging night that surrounds them.
Injustice is telling them education is the key
While you continue to change the locks.

Education is no equalizer -
Rather, it is the sleep that precedes the American Dream.
So wake up - wake up! Lift your voices
Until you've patched every hole in a child's broken sky.
Wake up every child so they know of their celestial potential.
I've been a Black hole in the classroom for far too long;
Absorbing everything, without allowing my light escape.
But those days are done. I belong among the stars.
And so do you. And so do they.
Together, we can inspire galaxies of greatness
For generations to come.
No, sky is not the limit. It is only the beginning.
Lift off.

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen

Op alle artikelen, foto's en video's op rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234