Woensdag 23/09/2020

Hartige High Tea

Een luxemoment in de art-decotempel van Claridge's

Het tophotel Claridge's is vorig jaar uitgeroepen tot 'London's Top Tea Place'. We ondergingen er het Engelse wonder van de High Tea.

door Rudy Collier

Claridge's is een instituut evenwaardig aan Buckingham Palace. Je komt er alleen makkelijker binnen. Claridge's ademt dan ook klasse, discretie en grandeur uit. De lobby is discreet weggestopt in een zijbeuk en gasten stappen meteen de monumentale De Foyer binnen, waar mensen op gracieuze wijze bezig zijn met zitten. Hier stapt men die sfeer binnen die velen zo graag nog in Londen tegenkomen. The Good Old Times. Britannia rules the waves. Ooit was hier de Winter Garden van het hotel. De internationale architectdesigner Thierry Despont restaureerde en transformeerde het tot De Foyer, het nieuwe hart van het hotel. Maar meer nog dan Thierry Despont is het de geest van Oswald Milne, de bekendste art-decodesigner uit de jaren dertig, die in het hotel nog altijd heerst. Waar men niet kan naast kijken, is de gigantische, zilverwitte Dale Chihuly luchter, of beter 'lichtsculptuur'. De luchter bestaat uit meer dan 300 afzonderlijke handgeblazen glazen ornamenten. In deze art deco kathedraal belanden elke dag tientallen gasten voor ontbijt, koffie, High Tea, een lichte lunch of cocktails. Rechts zien we de deuren openstaan van één van de beroemdste restaurants van Londen, dat van Gordon Ramsay. Wij zijn hier voor het kleinere werk, de afternoon tea. We hebben gereserveerd, maar de fraaie middenbeuk zit al vol. We worden afgeleid naar de Reading Room, waar een klassieke pianist bezig is met het opbouwen van het noodzakelijke elegante sfeertje. De ontvangst en de bediening staan hier op zijn scherpst, een handgeblazen combinatie van attentvol en discreet. We voelen ons High Guests-gevoel stijgen. Dat is het leuke van in een (heel) duur maar prachtig hotel te zitten, men kan even opgaan in de illusie belangrijk te zijn. Dat geeft een goed gevoel, kortstondig weliswaar. Hoewel, kortstondig zou de High Tea-ceremonie niet blijken.

Claridge's heeft al meer dan honderd jaar een reputatie voor een somptueuze High Tea, dat curieuze sociaal evenement dat onverwoestbaar blijkt in Great Britain. Bij Claridge's wordt dat serieus genomen. We zijn al even zoet met het waarderen van de gedekte tafel. Het porselein -wat anders?- is rustgevend groenwit gestreept en is exclusief gemaakt voor Claridge's. Het eerste ritueel: het bestuderen van de kaart. Bestuderen is de juiste term, we meten ons het air van de theekenner aan, leunen lichtjes achterover maar worden overdonderd door meer dan dertig theeën van overal ter wereld, telkens met een beschrijving. Waaronder een aantal behoorlijk curieuze. Helemaal aan de top staat de Royal White-Silver Needles-thee. De bladeren kunnen maar twee dagen op het jaar worden geplukt en dan nog enkel bij het ochtendgloren. Bovendien moeten ze met de hand worden geplukt. Het verbaast me dat er geen witte handschoenen bij te pas komen. De meeste theeën komen van de gerenommeerde Franse (!) firma Marriages Frères, een familiebedrijf uiteraard dat al sinds de 17de eeuw in de thee-industrie zit.

Maar wat is High Tea zonder de typisch Engelse sandwiches? Doorsnee Engelsen hebben nooit kunnen koken, zijn gastronomisch van een andere, minderbedeelde planeet maar toast en sandwiches, eens buiten hun grenzen vind je het zo niet meer. Er is het aanbod van de klassieke finger sandwiches zoals cucumber, chicken, smoked salmon en tuna fish. Er zijn de French pastries, en de Scones met hun eigen Marco Polo jam en waanzinnig lekkere slagroom uit Devonshire. We kijken schuin naar de prijzen voor al dat lekkers. De Traditional Afternoon Tea kost 30,5 pond (reken er nog maar 10 procent bij), maar er is ook de Claridge's Champagne Afternoon Tea (38,5 pond), met glas Laurent Perrier, en sinds kort kan wie nog gekker wil doen, kiezen voor de exclusieve Dom Perignon Afternoon Tea voor 48 pond.

Het leuke van tussen de luxe te zitten is dat men zich luxueus begint te voelen, dus een glaasje champagne kan er best bij. Dat rekt de tijd en dus ook de geneugten van het zitten, rondkijken en zich High Class voelen, een verraderlijk gevoel voor wie van low class komt. Maar niet onprettig. We kiezen dan ook maar voor de handgeplukte thee, op basis van het once in a lifetimeprincipe. Dan wordt het mooiste ornament aangedragen, de etagère. Het drie verdiepingen tellend ornament met daarop al het lekkers. Na de nodige uitleg kunnen we aan de slag. Hoe eet je High Tea? Langzaam: hapje, neerleggen op het bord, wat genietend rondkijken. Naarmate de Toren van Genot slinkt, wordt dat zelfvoldaan rondkijken.

De meest speciale thee ter wereld ziet er schraal melkwit uit en valt me tegen. Ik proef geen dauwdruppels, ik krijg geen Aziatische visioenen. Kortom, te subtiel voor mij, de tafelgenote komt er een heel eind verder mee. "Subtiel", zegt ze. Zou ik durven om een andere thee te vragen? Dat moet volgens mijn inschatting gelijk staan aan potloodventen temidden een overvolle kerk. Ik riskeer het toch. Als ik dit Engelse instituut tot het diepst van de vezels gekwetst heb, dan laat men het niet blijken. "Certainly, sir." Daar is de kaart al opnieuw. Geen risico dit keer en ik kies voor een uitermate sterke Black Tea. Real stuff for men! Ondertussen wordt de etagère naar believen aangevuld. De kelners zijn er altijd en nooit, met perfecte timing duiken ze telkens discreet op. Naast ons discussieert een familie over de verschillen in de theeën die ze hebben besteld. Het is ondertussen 17 uur en de High Tea blijkt nog lang niet afgelopen. Wij weten ondertussen al dat er geen avondmaal meer nodig zal zijn. Geen fish and chips. Geen Gordon Ramsay. We hebben Londen geproefd, handgeplukt. n

Het hotel

De naam Claridge's wordt in koninklijk goud geschreven op het briefpapier. Velen doen dat, maar dit hotel heeft er wel recht op. Het is altijd een aparte plaats geweest. In 1854 kocht het koppel Claridge het en zes jaar later kreeg het al een koninklijke stempel toen de toenmalige koningin Victoria er haar vriendin, de Franse keizerin Eugenie ontving. Het was het begin van een traditie, Claridge's wordt weleens een annex van Buckingham Palace genoemd. In 1893 werd het hotel gekocht door Richard d'Orly Carte, eigenaar van de Savoy. Hij gaf C.W. Stephens, de man die Harrod's had ontworpen, de opdracht het gebouw neer te leggen en er een nieuw op te zetten. Het huidige Claridge's was geboren. In 1929 kreeg het zijn beroemde art-decolook toen Oswald Milne werd gevraagd zijn gang te gaan. De magnifieke deur, de glamoureuze spiegels en de speciale 'herten' lampen zijn nog steeds te bewonderen. Veel van de originele meubels, verlichting en decoratie uit die tijd zijn nog steeds aanwezig. In 1998 werd het hotel opnieuw volledig gerestaureerd door designer Thierry Despont en behalve De Foyer en het Gordon Ramsayrestaurant kwam er voor de liefhebbers een schitterende Macanudo Fumoir bar bij, met een 'bibliotheek' aan oude sigaren.

Koningen

In de Tweede Wereldoorlog kreeg het hotel een meer dan vijfsterrenstatus. Zowat alle buitenlandse koningen, koninginnen en staatsleiders in ballingschap belandden hier. De koningen van Griekenland, Noorwegen en Joegoslavië en de Nederlandse koningin verbleven er. Op 17 juli 1945 verklaarde Winston Churchill de suite 212 zelfs "Joegoslavisch grondgebied voor één dag" en er werd een kluit aarde uit dat land onder het bed gelegd. Zo kon kroonprins Alexander II op "eigen grondgebied" worden geboren. Om het hoog blauwbloedgehalte van het hotel te illustreren, volgende anekdote: na de oorlog, in 1947, net voor het huwelijk van toenmalige prinses Elisabeth, belde een opgewonden diplomaat het hotel en vroeg om "de koning te sprekn". " Certainly, sir", klonk het, " but which one?".

Populair bij koningen, presidenten en staatslui, en dus ook bij Hollywoodsterren. Yul Brunner, Audrey Hepburn, Cary Grant en Bing Crosby verbleven er meermaals. Toen Katherine Hepburn te horen kreeg dat de dresscode van de dag niet toeliet dat ze een broekpak droeg in de lobby, lapte ze dit aan haar laars door vanaf die dag de Staff entrance te gebruiken. Recenter koos Kate Moss het hotel uit om haar dertigste verjaardagsparty te vieren. Daar zal iets meer genuttigd zijn dan sandwiches en handgeplukte tea, maar het toont aan hoe fashionable good old Claridge's is gebleven.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234