Vrijdag 16/04/2021

InterviewFamilieklap

Harry en Jérôme De Paepe: ‘Na moeders dood moesten va en ik elkaar weer vinden’

Harry De Paepe (l) met zijn vader Jérôme. Beeld Bob Van Mol
Harry De Paepe (l) met zijn vader Jérôme.Beeld Bob Van Mol

De jongste is 39 jaar, leraar, anglofiel en heeft een nieuw boek af: Sausage. Een blik op Elizabeth II. De oudste is 73 jaar, gepensioneerd en begeleidde als rijkswachter Richard Nixon toen die ons land aandeed. Harry en Jérôme De Paepe, zoon en vader.

Harry

“Een tijd geleden was The Guns of Navarone te zien op de televisie. Een Brits-Amerikaanse avonturenfilm van begin jaren 1960. Kort nadien had ik mijn vader aan de lijn: ‘En? Gekeken?’, vroeg hij. Ik heb die film al ontelbaar veel gezien. En toen dus opnieuw, samen met een van mijn dochters. Net zoals ik er vroeger met mijn vader naar keek. Dat we er nog altijd over praten legt onze gedeelde culturele interesse bloot.

“Mijn vader en ik zijn muzikaal blijven hangen in de jaren 50 en 60. Van Roy Orbison, Dean Martin en Elvis Presley tot The Shadows. Die cultuur brachten mijn ouders – mijn vader speelde zelf eventjes in een bandje – me bij, en die leeft in me verder. Het verbindt ons, al zijn er ook veel verschillen tussen vader en zoon. Ik ben zachter, laat meer passeren, zeg vaak ‘ach vader, jaag je daar niet in op’. Zeker sinds de dood van mijn moeder, zijn vrouw, hecht ik geen belang meer aan dingen die er niet toe doen.

“De dood van mijn moeder heeft de band met vader veranderd. Het is een kantelpunt in mijn leven gebleken. In heel korte tijd werd ze ziek, kanker, en was het voorbij. Ze was slechts 55 jaar. Mijn vrouw was toen zwanger van ons eerste kind, maar dat hebben we haar niet durven zeggen op het sterfbed. Het zou mijn moeder te veel extra verdriet hebben berokkend. De tweede naam van mijn oudste dochter is wel die van mijn moeder geworden.

“Vader probeerde sterk te zijn in het verlies. Het is bewonderenswaardig hoeveel werk hij toen op zich nam. Maar op de avond van haar dood, toen ook hij afscheid nam, zag ik een sterke man de kamer ingaan, en een gebroken man er terug uit komen. Dat had een enorme impact op mij. Na haar dood hebben va en ik onze plaats moeten hervinden. Dat was een zoektocht. Maar het is gelukt.

“Beiden hechtten we als ouder belang aan discipline. Diende ik om 00.30u thuis te zijn na een fuif, dan stak ik stipt om half één de sleutel in de deur en hoorde hem de trap op gaan: hij stond dus aan de deur op me te wachten. Die discipline heb ik niet als negatief ervaren. Het maakte de opvoeding helder. Mijn zus en ik wisten wat kon, en wat niet. Tegelijk gaven vader en moeder me ook wel vrijheid. Dan reed ik als ventje vier uur lang met de fiets door het platteland, tot in Aalst, en keerde terug. Kon allemaal.

“De discipline uitte zich ook in verhalen die vader vertelde. Hij ging op zijn veertiende al van school af, om te werken. Dat heeft hij ons talloze keren verteld. Als kind onthoud je de boodschap: niet te veel klagen, maar werken, aanpakken, dóén.

“Ik kom uit een gezin dat behoorlijk betrokken was, en is, op de wereld. Er heerste een leescultuur thuis en over de actualiteit werd stevig gediscussieerd. Mijn moeder was een flamingante, dat was haar hele familie. We spreken hier over een soort Davidsfondscultuur, om liefde voor taal en geschiedenis. Ikzelf ben ook Vlaamsgezind (Harry De Paepe is redacteur van doorbraak.be, red.), maar niet zo vurig als zij dat was. Mijn vader niet, of heel wat minder alleszins. Ik herinner me de levendige gesprekken tussen vader en moeder als het op het flamingantisme aankwam.

“Mijn moeder heeft me ook de liefde voor het Verenigd Koninkrijk bijgebracht. Al ben ik een veel grotere anglofiel dan zij was. Mijn vader is dat ook niet. Maar hij leest mijn boeken wel. Hij vindt dat ik te veel over de inhoud spreek in interviews. Dat ik alle geheimen moet sparen voor het boek. Ook die van de Queens handtas.” (lacht)

Jérôme: ‘Terwijl Harry en ik naar een film keken, riep mijn vrouw uit een andere kamer: gooaaaal!’
 Beeld Bob Van Mol
Jérôme: ‘Terwijl Harry en ik naar een film keken, riep mijn vrouw uit een andere kamer: gooaaaal!’Beeld Bob Van Mol

Jérôme

“Ik ben niet belangrijk. Nu kan ik dat zeggen. Mijn kinderen, zoon en dochter, zijn dat wel. Als vader ben ik blij zulke goede kinderen te hebben, zo’n goede zoon. Harry is een goede vader voor zijn kinderen en geeft zijn leven vorm op zijn manier. Zijn liefde voor het Verenigd Koninkrijk, en de boeken die hij daarover schrijft, vind ik knap. Ik herken er de jongen in die hij vroeger was. Een zachtaardig kereltje. Een jongetje dat gek was van Wagner en naar klassieke muziek luisterde. Er was ook de muziek van Elvis, en in zijn puberteit liet hij zijn bakkebaarden groeien. En ondertussen stemde mijn vrouw de hele tijd af op de BBC.

“Het is niet moeilijk om Harry’s passie voor het VK te begrijpen. Mijn vrouw keek thuis naar Fawlty Towers, EastEnders, Top of the Pops, ook naar snooker en zelfs naar Match of the Day (voetbalprogramma op BBC, red.). Ze hield van Manchester United. Toen er twee televisies in huis waren, keek ik in de slaapkamer met Harry naar een film, en hoorden we mijn vrouw intussen roepen: ‘Gooaaaal!’ (lacht)

“Het klopt dat we na haar dood in een zoektocht zijn beland. Ik hield me sterk, wilde er altijd voor de kinderen zijn, maar je kunt je niet eeuwig sterker voordoen dan je bent. Verwerken duurt lang, niet alleen voor de kinderen. Maar we praten nog altijd over haar. Dat is belangrijk.

Gekke gewoontes

Harry over Jérôme: ‘Hij praat vaak tegen zichzelf. Maar in de winkel zeg ik ook vaak hardop: ‘Amai, dat zijn mooie tomaten.’’

Jérôme over Harry: “Hij ziet overal humor in. Zelfs op de meest rare momenten. ’t Is een speciale pee.”

“Harry is acht jaar jonger dan zijn zus. Plots zei mijn vrouw: ‘Ik wil nog een tweede kind’. En daar was hij. Dat hoorde er toen bij. Je stichtte een gezin, ging mee met je tijd. Het was vooral mijn vrouw die voor de kinderen zorgde. Ik was veel uithuizig, voor het werk. Als zwaantje heb ik toenmalig president Richard Nixon nog begeleid. Later deed ik dienst bij de BOB (Bewakings- en Opsporingsbrigade, een voormalige politiedienst, red.).

“Nadien leidde ik lange tijd een bewakingsfirma. We begeleidden vooral geldtransporten. Tijdens de week zat ik in Luxemburg, ’s weekends was ik thuis. Ik heb veel leed gezien. Chauffeurs, mensen die ik zelf had aangenomen, die stierven bij overvallen. En ik die de familie op de hoogte moest brengen. Dat wil je niet meemaken. Maar de dood van mijn eigen vrouw, dat was de grootste klap. Al doet het me nu veel plezier te merken dat mijn zoon en dochter, ondanks het verlies van hun moeder, elk hun eigen pad hebben gevonden.”

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234