Woensdag 20/10/2021

Handwerk

Zelf mijn kleren maken, ik wou dat ik er het geduld voor had. Het geduld, het ruimtelijk inzicht en een rechterhand.

Een knoop aannaaien, een zoom herstellen? Geen probleem. Een breipatroon lezen en volgen? Als ik er mijn zinnen op zet, kan ik minderen, meerderen, mazen en een sok breien. Twee zelfs, als het moet. Maar een patroon uit een stuk stof knippen, alle stukjes puzzelen en die dan op een logische manier in elkaar zetten? Ik word al nerveus van het idee alleen. Zoals ik nerveus word van mediteren, omdat mijn hoofd vol loopt in plaats van leeg. Sommige zaken kun je niet controleren. Niet denken is er een van. Niet nerveus worden ook.

Nochtans geloof ik best dat de concentratie die complex naaiwerk vraagt rustgevend is. Voor al mijn verstelwerk heb ik al jaren hetzelfde adres: een wat ouder Italiaans koppel dat een beetje verder in mijn straat woont. Toen ik deze middag het piepkleine atelier binnenstapte met een volle tas scheuren, losgekomen naden en te lange gordijnen, daalde de vredigheid samen met het warme licht van de laatste gloeilampen over me neer.

Ze naaien alletwee, de man en de vrouw. Hun naaimachines staan tegenover elkaar opgesteld aan het grote raam. Eerder voor het daglicht dan voor het mooie uitzicht, denk ik. Veel is er niet te zien in een doodgewone Brusselse zijstraat. Maar naar buiten kijken doen ze zelden. Hun hoofden zijn gebogen, hun ogen gericht op iemands lievelingstrui, een jasje, de rits van een broek.

De man staat op, begroet me vriendelijk. Ik haal de gordijnen boven. “Gordijnen, dat is voor mijn vrouw”, mompelt hij in Italo-Frans en hij keert terug naar de zalmroze jersey waar hij mee bezig was. Zij staat op. Ze moet in haar jonge jaren op Sophia Loren hebben geleken. We overlopen samen de gordijnen, de scheurtjes, waar het los-gekomen lint nu ook weer zat, en waar ik het haakje moet gaan kopen om de bretel van die onderjurk te kunnen herstellen.

Ze weet wat ze doet, en ik denk dat ze het graag doet. Zoals haar hand over de wol van dat geplisseerde rokje streek, zoals ze bestraffend naar de gekreukelde zijde keek. Maar vooral: hoe ze in haar hoofd de technische handelingen al uitvoerde, steekje voor steekje, met een fier vakmanschap. Je zou er bijna een Singer voor in huis halen, voor dat soort zelfzekerheid.

Ik veronderstel dat de geaarde focus die je krijgt bij handwerk van dezelfde aard is als koken. Eieren, suiker, bloem en pure chocolade in een smeuïge moulleux au chocolat zien veranderen lijkt me even bevredigend. Net als de complimen-tjes van de mensen die ze geserveerd krijgen. Het kost je weinig, en de beloning is zo groot, want wat je zelf maakt, maak je beter. Toch als het om eenvoudige luxe gaat.

Wat me eraan doet denken dat ik maar weer eens breinaalden en wol moet gaan kopen. Ik zag een tijd geleden een prachtige camelkleurige handgebreide sjaal liggen die onbetaalbaar is, maar wel maakbaar. Straks komen die lange koude winteravonden er weer aan. Met (eindelijk ingekorte) gesloten gordijnen, een dvd met haardvuur in de speler, een kop hete gemberthee, een goeie cd en het ritmische getik van breinaalden op de achtergrond, lijkt de gedachte eraan bijna aanvaardbaar. Bijna. Winter blijft winter en ik heb een hekel aan koude voeten. Misschien moet ik toch maar eerst die twee sokken breien.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234