Zaterdag 10/04/2021

Halina Reijn

Alles, maar dan ook álles wat het mooie voedselmeisje mij vertelt weet ik al lang, wist ik al toen ik zes was, ben ik mee gepest, heb ik onder geleden, heb ik doorleefd en opgeslagen

Mijn grote zus en ik werden met harde hand gepest op de dorpsschool die wij vroeger bezochten. In alles waren wij anders dan onze dorpsgenoten. In Wildervank at men witbrood en sprak men met een zeurderig Gronings accent. En masse werd er toegeleefd naar de jaarlijkse kermis, en de hoogst haalbare droom van ieder meisje was om majorette te worden bij de plaatselijke fanfare. Wij daarentegen droegen zelfgebreide kleren, onze ouders waren kunstenaars en ik droomde ervan een wereldberoemde theateractrice te worden.

Elke dag gingen wij met buikpijn naar school en schaamden ons voor onze extravert geklede ouders die ons vrolijk zingend afleverden op het schoolplein. Als wij klaagden over opmerkingen van medeleerlingen over onze kledingstijl of haardracht, luisterden mijn vader en moeder aandachtig om ons vervolgens diep in de ogen te kijken en uit te leggen - zoals alleen een echte hippie dat kan - dat het juist prachtig is om "uniek, eigen en bijzonder" te zijn. Ze spoorden ons aan om zonder angst te leven en iedere negatieve opmerking over onze originaliteit te zien als een aanmoediging in plaats van een vernedering.

Wij probeerden onszelf klein te maken in de hoop minder opvallend over het schoolplein te kunnen bewegen, maar dat werkte zelden. Omdat mijn ouders niet van kunstmatige kleurstoffen, chemische toevoegingen en bespoten voedsel hielden, was alles wat wij aten van de biowinkel of liever nog direct uit de zwarte aarde van onze moestuin getrokken. In de pauze kregen alle kinderen melk uit een glimmend blauw pakje met een koe erop en een zoet biscuitje van de juf, terwijl wij beschaamd onze rijstwafels en rijstemelk uit onze linnen tasjes haalden.

Toen ik een keer stiekem patat ging halen in de lokale snackbar belandde ik direct in het ziekenhuis, zozeer was mijn maag gewend aan tofu, gierst en zaden in plaats van frituurvet. Mijn hele jeugd heb ik gesnakt naar lolly's, gedroomd van witbrood, verlangd naar kroketten, speklappen, softijs, milkshake en hamburgers. Zodraik op kamers woonde, maakte ik er een sport van om zo ongezond mogelijk te eten. Varkensvlees met snoep stond dagelijks op het menu.

Nu ik samen met Evy een paar keer per week door het Vondelpark van Amsterdam loop en onder leiding van een trainer zo nu en dan een gewicht hef, verandert mijn houding ten opzichte van voedsel in rap tempo. Mijn ouders blijken met terugwerkende kracht pioniers te zijn geweest. Nu is er op elke straathoek van Amsterdam een biowinkel. Tofu is te krijgen in iedere Albert Heijn en de kruidenthee die onze dorpsgenoten vroeger smalend "kattenpis" noemden, is nu het standaarddrankje van de doorsneeburger geworden. Samen met mijn beste vriendin krijg ik via onze trainer een workshop van een überhippe voedseldeskundige die ons vertelt over de nieuwste trend van superfoods en over de nieuwste hype van het zandloperdieet. Alles, maar dan ook álles wat ze mij vertelt weet ik al lang, wist ik al toen ik zes was, ben ik mee gepest, heb ik onder geleden, heb ik doorleefd en opgeslagen.

Als het knappe voedselmeisje is uitgesproken, begin ik vreemd genoeg onbedaarlijk te huilen. Carice slaat troostend haar arm om me heen terwijl ik me realiseer dat mijn zus en ik koplopers, überhippe, avantgardistische, extreem trendy kleuters waren, zonder het te weten.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234