Woensdag 04/08/2021

Halina Reijn

Teleurgesteld besloot ik om dan maar gewoon actrice te worden als ik later groot zou zijn

Toen ik 14 was, zag ik in regie van Ivo van Hove de voorstelling Lulu. Vanaf mijn zesde had

ik mijn ouders onophoudelijk lastiggevallen met mijn obsessieve droom een wonderkind van het witte doek te worden, maar op m'n 12de verjaardag moest ik mijn nederlaag erkennen: kindster zijn was niet gelukt. Ondanks de vele langdradige toneelstukken die ik samen met de buurtkinderen had opgevoerd in het door mijn vader gebouwde theater in ons huis, had Steven Spielberg mij niet weten te ontdekken.

Teleurgesteld besloot ik om dan maar gewoon actrice te worden als ik later groot zou zijn. Mijn immer geduldige, steunende, liefdevolle moeder vatte het plan op om mij af en toe mee te nemen naar het serieuze toneel in de hoop dat ik meer kunstenaar, en minder bekende Nederlander zou willen worden.

Chris Nietvelt, in de rol van Lulu, destijds 28, betoverde mij vanaf haar eerste opkomst. Ze wist niet alleen de klassieke teksten van Frank Wedekind te laten klinken alsof ze gisteren waren geschreven, ze belichaamde ook het soort vrouw dat ik ambieerde te zijn.

Haar vreemde, lange ledematen, karakteristieke gezicht en typische motoriek brachten mij in een opperste staat van vervoering. Ze domineerde het toneel, was sexy op een rauwe, onverwachte manier, geestig, wild, en dan weer kwetsbaar lief en meisjesachtig. Zoals ze met haar lange benen over het podium struinde, leek ze wel een ontsnapte giraffe, geen perzikachtige filmster zoals ik tot dan toe dacht te moeten worden, maar een vreemd buitenaards wezen, androgyn en ongrijpbaar. De mannen betastten haar, begeerden en vernederden en overweldigden haar, maar zij floepte telkens weer overeind als een duikelmannetje.

Ik dacht: zo wil ik ook worden, exact zo, geen millimeter verschil. Niet geïnspireerd door of met dank aan, nee, een regelrechte kopie.

Nu, meer dan 25 jaar later, sta ik tegenover mijn idool op het toneel in het ultieme titanengevecht: Maria Stuart. Zij is de koningin van Engeland, ik van Schotland. Zij heerst, ik zit in een kerker en wacht tot ze mij onthoofdt. Het stuk gaat over rivaliteit, macht, jaloezie en ouder worden. Fijne thema's om onze actricetanden in te zetten.

Zoals in de film Heat waarin Robert De Niro en Al Pacino elkaar maar één keer treffen, zo geeft Friedrich von Schiller de koninginnen ook maar één scène samen. Wanneer Ivo die wil repeteren, stuurt hij iedereen naar huis. In alle rust laat hij zijn twee katten elkaar te lijf gaan in een nietsontziende strijd. "Ik heb mijn nagels gevijld", grapt Nietvelt de avond

voordien. Ik lach als een

boerin met kiespijn, want mijn ontzag voor deze diva van het Nederlandse toneel is nog altijd even groot als 25 jaar geleden.

Als ik de volgende dag op mijn knieën voor haar lig en zij met vuurspuwende ogen het personage dat ik speel publiekelijk vernedert, kan ik nauwelijks een vreugdekreet onderdrukken. Ik ben wel nerveus en bang, maar ook kinderlijk trots en blij dat ik het zo ver geschopt heb dat ik tegenover haar mag staan (al is het op mijn knieën), het toneel deel met mijn grootste inspiratiebron van de afgelopen jaren. Al heb ik nooit veel met haar gepraat, van een afstand deed zij mij altijd geloven dat het niet om schoonheid, leeftijd of roem gaat, maar om talent en het ontwikkelen van je ambacht. Nog steeds is zij dezelfde onverschrokken kracht als toen. Een meisje en reuzin. Alles wat een actrice en/of een vrouw moet zijn.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234