Woensdag 18/09/2019

HALINA REIJN

Al een jaar zie ik op tegen 10 november 2015, en de datum nadert nu met duizelingwekkende snelheid. Mijn grootste angst is om mijn 40ste verjaardag op dezelfde manier door te brengen als mijn 39ste, namelijk eenzaam in een vliegtuig, ergens zwevend in het luchtruim tussen China en Amsterdam.

Mijn vrienden en zussen heb ik ruim op tijd op de hoogte gesteld van mijn zorgen, in de hoop dat ze iets zouden organiseren. Het liefst een surpriseparty met een taart waar knappe meisjes of konijnen uit springen, speeches, acts, liedjes en duizend gasten, alles om maar afgeleid te worden van die twee cijfers, die 4 en die 0 die me onverwacht intens confronteren met het hele bestaan en alles wat daarbij komt kijken.

Alle clichés blijken waar, terwijl ik dacht dat ik een uitzondering zou zijn op de 'ik word 40 en nu weet ik niet meer wat ik moet'-regel. Ik ben toch opgevoed met het idee dat leeftijd er niet toe doet? Dat het maar een getal is en uiterlijk verval bijzaak, dat alles gaat om je innerlijke ontwikkeling?

Als ik probeer te analyseren waar ik nu in feite zo bang voor ben, is het de eindigheid, de dood die letterlijk dichterbij komt en vooral ook de kans op voortplanting die met het bereiken van deze leeftijd drastisch daalt, en in de ogen van velen misschien wel voorbij is.

In dat kader is deze verjaardag op Revolutionary Road-achtige wijze een enorme confrontatie met waar ik dacht dat ik zou zijn in deze levensfase en waar ik nu daadwerkelijk ben. Alsof ik naar een foto kijk die ik als meisje ooit in mijn hoofd maakte, maar waar nu dus meer dan de helft van het plaatje ontbreekt.

Het belangrijkste aan een verrassingsfeestje is natuurlijk dat je hem niet zelf initieert. Dat je het type mens bent dat elegant en bescheiden een dinertje bereidt voor je vier beste vriendinnetjes, om vervolgens overvallen te worden door een menigte terwijl je dat nooit had verwacht.

Helaas zit ik niet zo in elkaar en zijn mijn vrienden en zussen goed in van alles, maar niet in het bewaren van geheimen.

"Ik moet je telefoon stelen voor je contacten", zei mijn oudere zus Leonora een paar weken geleden een beetje vermoeid. "Maar jij wordt dan zo boos."

Met angstige ogen bekende jeugdvriendin Esme dat ze samen met mijn andere vrienden al een paar keer pogingen hadden gedaan iets voor me te verzinnen, maar dat iedereen bang was dat ik het niet leuk zou vinden. "Je bent toch wel een hele erge controlefreak", verzuchtte ze. "Misschien vind je het fijner om een beetje mee te denken?"

Bovendien wilden ze een groot feest organiseren en wisten ze niet wie dat dan moest betalen. "Normaal doet de partner dat."

Uiteindelijk ben ik zelf de leider van de feestcommissie en overtuigt Carice mij dat dat nou net de crux is. "Je organiseert je eigen surpriseparty. Dat is toch verrassend?"

Nog een paar nachtjes slapen en dan is het zover. Ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren.

Niets aan mij vertellen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234