Woensdag 28/07/2021

HALINA REIJN

Maar kan het niet zijn dat, ómdat ik haar channel, ze er inderdaad is, maar dan op een leuke manier? Dat ze gewoon blij is dat we met haar bezig zijn?"

Even is het stil aan de andere kant van de lijn. "Nee", vervolgt mijn moeder dan. "Als haar geest het leuk zou vinden, zou ze gewoon lekker in de zaal gaan zitten, maar zich niet actief gaan bemoeien met wat er gebeurt op het podium. Nee, ze is duidelijk nog niet los van haar executie."

We spelen in Gent de voorstelling Maria Stuart, een op historische feiten gebaseerd koningsdrama over vrouwen en macht. Al een paar keer is in de machinerie van de draaideur, die wij gebruiken om de twee koninginnen Elizabeth van Engeland en Maria Stuart van Schotland, op het toneel te laten verschijnen, iets mis gegaan. De deur beweegt met een enorm tempo en Chris Nietvelt - die Elizabeth speelt - en ik houden ons vast aan speciaal ontworpen knoppen zodat we niet als raketten gelanceerd worden.

Eerder raakten de rokken van mijn historische kostuum verstrikt in de deur, maar nu slaat het hele mechaniek op hol. Het moment van de onthoofding van Maria Stuart verbeelden we door de deur een aantal keer zeer gecontroleerd heen en weer te laten klappen, maar nu schiet er een kabel los en begint de deur als een tol te spinnen. Dit in combinatie met de enge muziek en het spooky licht doet mij geloven dat de boel behekst is.

Wanneer de zaak eindelijk tot stilstand komt en ik misselijk en duizelig mijn blinddoek omhoog schuif, zie ik dat ik in plaats van aan de achterkant van het decor (ik ben immers dood) vol in het zicht van het publiek sta. Verward en beschaamd haast ik me de coulissen in.

"Inderdaad zeer vreemd", beaamt Chris als we gezamenlijk nahijgen in een Vlaamse kroeg. "Bij mij gaat er nooit iets mis, bij jou aldoor."

"Ik heb haar opgeroepen, ik weet het zeker", beweer ik met een koortsachtige blik in mijn ogen. "Ik channel altijd energieën als ik acteer, maar nooit eerder speelde ik een bestaand personage dus nu heb ik haar geest per ongeluk naar ons toe gechanneld."

Mijn collega's lachen mij hartelijk uit en bestellen nog een paar bier en een kaasplank.

Als ik de volgende dag de kleedkamer binnenkom, zit de jonge acteur Robert de Hoog, die mijn bewaker speelt, met een bleek gezicht naar het scherm van zijn telefoon te staren. Bezorgd leg ik mijn hand op zijn schouders. Met bange ogen kijkt hij me aan: "Het was gister Maria's executiedag".

"Zie je wel! Zie je wel!" roep ik op een vreemde triomfantelijke toon, omdat ik vind dat dit het bewijs van mijn gelijk is. Even later hang ik met mijn überspirituele moeder aan de telefoon die mij precies uitlegt hoe ik samen met Chris de voorstelling op moet dragen aan Maria, zodat die zich kan bevrijden van haar lot en ons met rust laat. De andere acteurs zijn sceptisch, maar die avond verloopt het toneelstuk vlekkeloos.

Vier dagen later staan we in Den Haag en lopen zonder gebed en exorcisme ritueel de bühne op, volledig in de overtuiging dat alles wel goed komt. Als ik aan het eind van akte 1 de handvaten grijp om afgedraaid te worden, weigert de deur weer dienst. Dit keer stagneert de voorstelling zodanig dat we de boel een paar minuten stil moeten leggen.

Op weg terug in de bus bel ik wanhopig mijn moeder. "Blijven bidden," zegt ze, "uiteindelijk stijgt ze wel ten hemel."

Ik hoop zij eerder dan ik.

Nog zeven voorstellingen te gaan, in Antwerpen en Parijs. We zullen zien wie er nog in leven is aan het eind van de rit.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234