Zondag 18/04/2021

Halina Reijn

Dominique is niet te stoppen. Zij neemt langzaam bezit van mij. Als een onzichtbare parasiet kruipt ze door mijn hoofd en nestelt zich in mijn hart

Ik zie niemand meer behalve mijn collega's. Geen afspraken, geen telefoontjes, geen e-mails, alleen nog maar de repetitiestudio, de lokale biowinkel, mijn bank, mijn bed, mijn regisseur, mijn script. Iedereen om me heen heb ik buitengesloten. Het is anderhalve week voor de première en we moeten nog enorm veel doen. Of althans dat gevoel heb ik want mijn regisseur en de rest van het team hebben er vertrouwen in. Maar ik ben standaard in paniek. Standaard bang dat ik controle verlies, dat ik mijn tekst kwijtraak en een opkomst vergeet.

De enige mensen die ik kan toelaten in mijn mentale tunnel zijn fictieve personages uit tv-series die ik bekijk wanneer ik 's avonds totaal uitgeput op de sofa in een hoek van mijn woonkamer lig. Frank en Claire Underwood uit House of Cards zijn inmiddels mijn beste vrienden, ook de zoetsappige types uit Downtown Abbey reken ik tot mijn inner circle maar het meest dominante bedacht figuur is mijn eigen Dominique Francon.

Ik sta met haar op en ik stap 's avonds met haar mijn bed weer in. Mijn blik is onafgebroken op haar gericht. Dominique Francon bepaalt wat ik eet, wie ik spreek, wat ik wel en niet mag doen. Ze dicteert mijn leven en houdt mij gevangen. Ik haat wie ze haat en voel liefde voor wie ze bemint. Dominique is een halfgod van een vrouw, bloedmooi, hyperintelligent, superkrachtig en welbespraakt. Elke dag vraag ik me af hoe ik haar eer aan kan doen. Vanwege de vele vrijscènes wil ik haar een slank, strak figuur geven, dus dwing ik mezelf in een of ander onmogelijk eetpatroon. Geen suiker, geen koolhydraten, geen melk of kaas.

Vaak vraag ik me af, tijdens deze absurdistische periodes van isolement, of het ook anders zou kunnen. Ik zie sommige van mijn collega's olijk door het leven stappen, lekker de kroeg induiken of vijf kinderen opvoeden on the side. Misschien is dat wel de oplossing: een baby of de fles om relativering te forceren.

Mijn keuken is veranderd in een jungle van groenten, zaden, pitten en fruit, de hal is bezaaid met kleding en overal staat vuil servies. Voor opruimen is er geen tijd. Er moet tekst geleerd, mis-en-scènes geoefend en volgordes in het hoofd gestampt. Als ik mezelf niet zou kennen, zou ik denken dat een of andere dorpsgek met vijftig katten ieder moment haar intrede kon doen in dit hallucinante decor dat mijn huis heet. Ooit las ik in de krant dat acteur Dirk Roofthoofd in de periode voor een première zijn intrek neemt in een hotel, zodat niemand hem kan storen en de kamermeisjes de troep opruimen. We zijn toch een soort sporters die moeten pieken op een afgesproken tijdstip en een belachelijke investering doen in de hoop dat alles zich uitbetaalt op dat ene moment.

Waar ik ook ben, Dominique is niet te stoppen. Zij neemt langzaam bezit van mij. Als een onzichtbare parasiet kruipt ze door mijn hoofd en nestelt zich in mijn hart. Haar nagels heeft ze als ankers in mijn huid geplant. Er is geen ontsnappen aan haar. Hopelijk kom ik over anderhalve week boven water en ga ik de kroeg in met mijn echte vrienden. Als die mij tegen die tijd nog willen zien tenminste.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234