Zaterdag 10/04/2021

HALINA REIJN

undefined

De feestdagen vormen een steeds groter probleem voor mij. Waar ik me vroeger verheugde op het samenzijn met mijn gezin en later met alleen mijn moeder en zusters plus onze vriendjes, ben ik nu overgestapt naar een poging het bestaan van de hele periode te ontkennen. Als iemand het woord 'Nieuwjaar' nog maar in de mond neemt, beland ik acuut in een minipsychose. Wat moet ik in godsnaam doen die avond? Ook de gedachte aan kerst en Sinterklaas stemt mij ongelukkig.

Als kind vervulde deze tijd mij met precies het tegenovergestelde gevoel: intense vrolijkheid, warmte en het idee dat ik volledig op mijn plaats was in de kudde. Als ik terugdenk aan ons grote huis in Wildervank waar we als gezin onze tradities met passie in stand hielden, zie ik hete koppen anijsmelk en een knetterend vuur in de open haard, terwijl mijn vader verkleed als Sinterklaas grote rieten manden vol cadeaus de kamer binnensleept. Prikkende naalden van de kerstboom in mijn wollen maillot, de trillerige stem van mijn moeder die het verhaal van het kleine ezeltje nog maar eens voorleest. De nachtmis en de koude maaltijd achteraf.

Het feit dat dat voedsel koud was, vond ik op de een of andere manier zeer indrukwekkend. Niet in de laatste plaats omdat er een pot Nutella op tafel verscheen, een welkome afwisseling op ons reguliere dieet van sojabrokken, gierst, zelfgemaakte kaas en zeewier.

Nu zie ik , denkend aan Kerstmis, de overenthousiast gillende kinderen van mijn zussen voor me, de grote hond, mijn zwager, mijn moeder angstig in een hoek gedrukt en ik in de wc waar ik mezelf heb opgesloten om stiekem even op adem te komen. Of een of ander bizar feest waar mijn vrienden druk aan het dj-en zijn en ik verloren in een hoek sta terwijl de klok twaalf slaat en een meute zestienjarige meisjes elkaar en mij verdringen om mijn vrienden hysterisch en dronken een gelukkig nieuwjaar te wensen. Ook het feit dat mijn beste vriendin elk jaar met haar oude klasgenoten in een boerderij doorbrengt, helpt niet mee.

Vorig jaar organiseerde ik, uit angst alleen te moeten zijn, mijn eigen feestje in een geheime ledenclub in Amsterdam en merkte ik tot mijn verbazing dat er veel meer mensen zijn zoals ik. De avond was druk bezocht door alleenstaanden en andere verloren zielen, maar ik kende niemand echt goed en functioneerde slecht als gastvrouw.

Een collega van mij die elk jaar met hetzelfde probleem kampt, is een keer uit protest tegen zijn eigen zelfmedelijden naar Parijs gegaan om daar moederziel alleen het nieuwe jaar in te luiden. Hij zei achteraf dat het prima werkte. In de meest romantische stad op aarde kreeg zijn eenzaamheid een filmisch kader en kon hij zelfs lachen om zijn eigen pathetiek.

Ik denk dat ik dit jaar hetzelfde moet doen. Mijn hele leven droom ik al van een nacht in het zwoele Hôtel Costes, maar op de een of andere manier lukt het me nooit dat georganiseerd te krijgen. Misschien moet ik tweede kerstdag vertrekken en me verstoppen in een van hun prachtige, knusse suites om er pas in 2015 weer uit te kruipen; katerig maar tevreden door de leeggedronken minibar en de grote hoeveelheden koude roomservice-gerechten die ik tegen die tijd soldaat heb gemaakt.

Bij deze roep ik alle eenzamen op hetzelfde te doen, zodat we eventueel in de bar gezamenlijk een glas kunnen drinken en we ons niet hoeven te storen aan gelukkige koppeltjes.

Hopelijk zijn er nog kamers.

Halina Reijn is actrice bij Toneelgroep Amsterdam en schrijft wekelijks over wat haar bezighoudt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234