Zaterdag 10/04/2021

Halina Reijn

'Een prikkelloze woning', noemde ik mijn huis, toen een journalist verbaasd vroeg waarom het zo leeg en wit was. 'De isoleercel van een gekkengesticht heeft als inspiratiebron gediend'

Het huis in het dorpje Wildervank waarin ik ben opgegroeid, was een halve ruïne. Mijn rijke oom uit Londen schonk het aan mijn ouders, omdat ze niet in staat waren zelf een onderkomen te vinden in verband met hun drukke creatieve en spirituele bestaan. Waar ze maar konden, creëerden mijn vader en moeder creatieve kamers in het cadeauhuis: een tekenkamer, een handenarbeidschuur en ik had een eigen theaterzaaltje. Losse planken, potten verf en stapels tweedehandsmeubels symboliseerden de enorme hoeveelheid plannen en ideeën die mijn ouders bezighielden tijdens onze kindertijd. Overal heerste chaos, niets was af of in orde.

Op mijn dertigste kocht ik een ruim appartement in de duurste buurt van Amsterdam. Expres onverstandig, droomde ik er als kind al van om in een rijke buurt een chic huis te bezitten en dat geheel naar mijn smaak te kunnen inrichten. Ondanks mijn elitaire kunstenaarsopvoeding was ik blijkbaar met een keiharde baksteen in de maag geboren.

Het belangrijkste meubelstuk zou de bank zijn. Ook de vloer was in mijn ogen van levensbelang. Op een mooie vloer kwamen de kostbare meubels die ik bij elkaar had gefantaseerd beter uit. Houten parket en dan het liefst vervaardigd uit een extreem lichte houtsoort, bijna wit. De sofa moest comfortabel, gigantisch en spierwit zijn. Het interieur moest de sfeer ademen van vervlogen tijden, geen modern design of te strakke Scandinavische onzin, maar romantiek en melancholische elegantie.

In de Amerikaanse stad Palm Springs staat het Parkhotel, dat precies is ingericht zoals ik mijn huis al jaren probeer te decoreren. Toen ik er voor het eerst naar binnen liep om koffie te drinken (een verblijf kon ik niet betalen) maakte ik een sprongetje van aangename verbijstering over het daadwerkelijke bestaan van iets wat ik in mijn hoofd had gecreëerd. Het is een beetje Old Hollywood meets Mad Men. De ingetogen, sobere lijnen van de jaren vijftig gecombineerd met glamoureuze elementen uit oude Hollywoodfilms.

Zodra ik de sleutel van mijn pas aangeschafte woning in handen had, ging ik er hele dagen zitten om te mijmeren over waar welke tafel zou komen te staan. Ik schetste verschillende opties en plakte met tape de contouren van de meubels op de vloer. Alles had ik piekfijn uitgedacht en voorbereid, maar de bijpassende tafels, stoelen en banken kon ik nergens vinden. Geen winkel verkocht wat ik had uitgetekend op papier en even begon ik te overwegen zelf meubelontwerpster te worden, puur om mijn woning te kunnen inrichten. Als oplossing kocht ik een oude kloostertafel die niets te maken had met de jaren vijftig noch met het Hollywood van vroeger. Een witte, saaie bank van een populaire meubelboulevard diende als vervanger van mijn droomsofa en een paar bossen bloemen om een suggestie van kleur toe te voegen. "Een prikkelloze woning", noemde ik mijn huis toen een journalist verbaasd vroeg waarom het zo leeg en wit was. "De isoleercel van een gekkengesticht heeft als inspiratiebron gediend."

Binnen no time werd het kale canvas van mijn huis besmet met de kleuren van mijn jurkjes, broeken, T-shirts en sokken die ik overal liet liggen. Als woest aangebrachte kleuren op een Karel Appel-schilderij deden pizzadozen, leeggegeten borden, rondslingerende post en tijdschriften de rest. Na twee jaar begon mijn appartement in hartje Amsterdam verdacht veel gelijkenissen te vertonen met mijn ouderlijkecadeauhuis in Wildervank.

Een paar weken terug kwam ik erachter dat de binnenhuisarchitect van het Parkhotel een keten van meubelwinkels is begonnen. Eindelijk hebben wij gewone stervelingen toegang tot zijn hemelse retrodesign. Ik heb besloten een speciale spaarrekening te openen en meubel voor meubel mijn droom in praktijk te brengen. Niet alleen de baksteen, maar ook datgene wat hij ommuurt, zal worden verwezenlijkt.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234