Donderdag 23/09/2021

Hadden ze maar onder de kepie gekeken

Het had allemaal anders kunnen lopen als iemand op het idee was gekomen om even onder de kepie van luitenant-kolonel Lamar Reed te kijken. Daar, omhoog gekruld, hing dat paardestaartje. Daar bengelde ook die zilveren oorring. Dat is niet echt de typische look van hoge Navo-officieren, belast met een ultrageheime missie in Europa. Men had ook de Navo-vlaggetjes op zijn limo kunnen bestuderen. Die waren vals, net als zijn assistente, zijn uniform, zijn faxen, zijn kantoor, zijn bedrijf, zijn huwelijk. In drie jaar tijd vergaarde 'luitenant-kolonel Reed' voor ettelijke miljarden hoogtechnologische apparatuur, afkomstig van negentig Amerikaanse, Britse, Franse en Japanse multinationals. Plaats van de misdaad: het dorpje Rekem, Limburg.

DOUGLAS DE CONINCK

Onmogelijk. Totaal onmogelijk. Lamar had trouwens enkele dagen daarvoor nog gezegd dat ze vooral niets moest geloven van wat politie, gerechtsdeurwaarders en andere ongenode gasten zouden vertellen. Een laatste zoen voor Rachida, hun dochtertje van tweeëneenhalf. Daarop had hij zich via het terras tot op het dak gehesen. En dat was het laatste wat Christel P. zag van de man van haar leven, luitenant-kolonel Lamar Reed. Niet alleen zij. Ook de FBI, Scotland Yard en de detectives van tal van multinationals zouden wel eens willen weten waar hij nu zit.

"Niemand vindt het plezierig als de deurwaarder langskomt", filosofeert de veilingmeester die die dag, 13 december 1999, het slot van het tweekamerflatje in Rekem liet uitbreken. In zijn lange loopbaan kreeg de man bij al pistolen op zich gericht en grote boze honden achter zich aan. "Als ze weglopen, vind ik dat dus prima." De veilingmeester ving nog een glimp op van de atletische neger. De laatste glimp. Niemand maakte aanstalten om de achtervolging in zetten. "Wij waren daar niet om hem te arresteren. Gewoon even een beslagje leggen. Simpel gevalletje." Er ging een maand overheen voor het besef tot Christel P. doordrong. Zijn levensverhaal, zijn uniform, het huwelijk, de bouwplannen, zelfs Rachida. Het was allemaal nep. Het paste allemaal bij het grote plan waarvan zij slechts een decorstuk was. "Christel vertelde me hoe ze ooit met hem naar een grote buitenlandse computerbeurs trok", zegt Christophe Hermans, de medewerker van advocaat-curator Ivo Bude. "Wel, hij stapte naar de stand van Microsoft en begon er een pas enkele dagen eerder op de markt gelanceerde softwarepakket te becommentariëren. Hij noemde allerlei mogelijke verbeteringen. Na een uurtje wilde Microsoft hem al in dienst nemen. Hij moet superintelligent geweest zijn."

Ze leerden elkaar kennen in 1994. Christel P., 24 toen, werkte in het filiaal van de NMKN in Maasmechelen. Liefde op het eerste gezicht, tijdens de onderhandeling over een lening. Ze schatte hem halfweg de veertig. Etentje. Reisje. Hij zei dat hij Lamar Reed heette, maar vertelde er meteen bij dat ze zich niet hoefde te verbazen als iemand aan de telefoon zou vragen naar 'luitenant-kolonel A. West'. Hij sprak met luide, besliste stem, zoals Amerikaanse militairen dat doen. Hij kwam uit Californië en zei officier te zijn bij de luchtmacht. Nu was hij naar België gestuurd om voor de Navo in het allergrootste geheim de basis te leggen voor een nieuwe interventiemacht. Christel P. zag het allemaal voor zich. Over een jaar of vijf zou hij met pensioen gaan en zich voorgoed in België vestigen. Vrij snel lieten ze hun ogen vallen op een lap grond in Maasmechelen. No big deal, honey. Grond gekocht.

Op 11 oktober 1995 werd bij het handelsregister van Tongeren de oprichting van de bvba Abacus Interactif gemeld. Over de beginjaren is weinig bekend. In februari 1997 veranderde de bvba van naam en vorm en werd nv AMS Laboratories. Gelijktijdig zag ook de nv Applied Technologies het levenslicht. Deze firma vermeldde de Ringlaan 85 te Maasmechelen als adres. Wie het sérieux van de onderneming wou meten, had zich in 1997 al naar Maasmechelen kunnen begeven. Een braakliggend terrein met een paaltje en een brievenbus op. AMS had z'n adres op het tweekamers flatje in Rekem, waar ze samen waren ingetrokken. Dat hoorde ook zo. Christel P. zou weldra bevallen. Ze waren inmiddels getrouwd. In Kopenhagen. Dat was zo'n impulsief ideetje van hem geweest.

"Tenzij er iets is dat wij niet weten, lijkt me dit wel duidelijk", zegt curator Ivo Bude. "Bij enkele van die multinationals gaan koppen rollen. Vooral bij EDS, denk ik."

De sleutel van het mysterie zou normaliter in Virginia moeten liggen, in het hoofdkantoor van Electronic Data Systems Corporation, het succesvolle softwarebedrijf van de flamboyante ex-presidentskandidaat en miljardair Ross Perot (die zijn aandelen onlangs verkocht). EDS mag al sinds de jaren zestig het Amerikaanse leger tot haar klanten rekenen. Logischerwijze moet EDS daar dus uitstekende entrees hebben. Bij EDS krioelt het trouwens van de gepensioneerde generaals en kolonels. Binnen het militair-industrieel complex genieten weinig bedrijven zoveel credibiliteit als EDS. Maar het is precies dankzij EDS dat "luitenant-kolonel Reed" in zijn onwaarschijnlijke opzet zou slagen. De allereerste contacten tussen Rekem en Virginia dateren van de laatste maanden van 1996. Bij wie Reed zijn verhaal gaat doen en hoe hij deze mensen weet te overtuigen, is niet bekend. De hoofdlijnen wel. De nieuwe Navo-interventiemacht, zegt hij, zal Allied Rapid Reaction Command (ARRC) heten. Die zal opereren onder de vleugels van de al in het grootste geheim opgerichte Allied Special Operations Procurement (ASOP). Reed stelt de hemel in het vooruitzicht. De Navo wil dat nieuwe leger goed uitrusten. Hij spreekt over "een markt van 120 miljard dollar". Ivo Bude, sinds 10 januari curator van AMS en Applied Technologies grijnst: "Dat is 5.000 miljard frank. Het is onvoorstelbaar dat iemand dat ooit ernstig kon nemen." Een intern document van Pioneer, een van de gedupeerde bedrijven, beschrijft de logica achter de op til zijnde stroom van miljardencontracten: de toestand in Oost-Europa. De plannen voor ARRC en ASOP "passen bij de expansie van de Navo naar het Oosten, meer bepaald de landen van de uiteengevallen Sovjet-Unie". De Navo zou daar dus "van zero" een nieuw leger op poten zetten. En dat, zo staat er nog, is de zeer duidelijke reden waarom "het project als dusdanig strikt geheim was, en dat bijgevolg van alle deelnemers een uiterste discretie (werd) vereist". Volgens The Wall Street Journal, dat deze week met het verhaal uitpakte, verliepen de eerste contacten alleen per fax en telefoon. Lamar Reed - of hoe hij ook mag heten - wist te communiceren via ontraceerbare telefoonlijnen. Zijn namens ASOP en de Navo verstuurde faxen zijn nep, maar van de meest onberispelijke soort. De Morgen kon de hand leggen op enkele kopieën. De woordjes 'classified and confidential' staan precies daar waar ze bij de Navo staan, en in precies hetzelfde lettertype. Ook de symbooltjes en tekentjes die de authenticiteit van de faxen horen te garanderen, zijn volgens deskundigen niet te onderscheiden van echte. Reed maakte ze op zijn home computer in de Raamstraat in Rekem. Hij stapt eind 1996 ook naar het Britse computerbedrijf Envisage Distribution Ltd. Deze firma heeft veel minder kaas gegeten van zakendoen met de Navo en het Amerikaanse leger, en blijkt maar al te vereerd met het aanbod. De snelheid van handelen is opvallend. In januari 1997 is de deal al rond. EDS en Envisage, zo luidt het, zijn de enigen met wie de Navo (lees: Reed) rechtstreeks wil onderhandelen. Security reasons. In een eerste fase zal er "op een geheime plaats in België" een 'Material Test Unit' worden uitgebouwd. EDS en Envisage krijgen de rol van hoofdcontractanten. Hun taak bestaat erin om andere bedrijven te benaderen met het oog op proefleveringen. Want de Navo wil het beste van het beste. We konden de hand leggen op een kopie van het contract dat EDS op 7 maart 1997 afsluit met Pioneer. De titel is veelzeggend: 'Test to destruction authorization agreement.' Het komt hierop neer. Pioneer bezorgt de Navo via EDS een serie prototypes van haar meest geavanceerde producten en stemt ermee in dat die na in België te zijn getest... meteen vernietigd worden. Nog zo'n document: een fax ondertekend door ene kapitein Carhill, werkend voor ASOP Contract Department: "Wij kunnen u verzekeren dat ALLE materialen, aangeleverd door de diverse leveranciers tijdens deze fase van de procedure vernietigd zijn, en dit bij wijze van voorzorgsmaatregel teneinde elk risico op commerciële penetratie tot nul te herleiden." Ook deze fax komt uit Rekem en beantwoordt tot in de puntjes aan de vormvereisten. Bij wijze van groet schrijft de fictieve kapitein Carhill niet 'Yours sincerely' maar, zoals Amerikaanse militairen dat sinds enkele jaren consequent doen: 'Professionally'.

Dat de Navo in de voorbereidende fase niets betaalt, wordt verklaard door veiligheidsredenen. Er mag niets op papier staan. Facturen zijn voor achteraf. De bedrijven stemmen er niet alleen mee in dat hun kostbare goederen worden vernietigd, ze nemen ook alle kosten voor transport, verzekering en douane voor hun rekening. Het enige wat ze buiten hun onwankelbare geloof in EDS van deze zaak afweten, is het adres van het bedrijf dat doorlevert aan de 'Material Test Unit' van ASOP. Raamstraat 3 in het hen volstrekt onbekende Rekem, België.

De bedrijven hebben zich ertoe verbonden geen enkele poging te wagen om ter plaatse te gaan kijken. Als dat zou worden vastgesteld, belanden ze onverbiddelijk op een zwarte lijst en zetten ze zich voor eeuwig en altijd buitenspel bij de Navo. Hetzelfde geldt voor het minste vermoeden van een lek. Wetende dat de producten die ASOP wil testen zich hoofdzakelijk in het domein van de informatica en de communicatie situeerden, gaan ze er blijkbaar vanuit dat elke telefoon, fax of e-mail kan worden afgetapt door de CIA of door God weet wie. In sommige gevallen dalen bedrijfsdirecteuren zelf af tot in de werkhallen en gaan ze er 's nachts eigenhandig prototypes inpakken. Ivo Bude heeft nu al weet van zo'n negentig bedrijven, stuk voor stuk mondiaal gerespecteerde multinationals met omzetten die doen duizelen. Accom, Adobe, Akai, Avid Technology, Pioneer, Sony, La Tulipe, Yamaha... Op de lijst staat ook één Belgisch bedrijf: Agfa Gevaert. Voor hoeveel geld ze materiaal hebben geleverd? De curator en zijn medewerker verschillen van mening. "Miljarden", zegt Hermans. "Vele, vele miljarden." Misschien iets minder, denkt Bude. "We zijn er nog niet uit."

In Rekem deden zich algauw problemen voor. "Hier kwam minstens één tientonner per week lossen", weet overbuur Farinelli nog. "Altijd 's ochtends heel vroeg. En volgeladen. Ik werk in nachtdiensten en zag dan bij mijn thuiskomst hoe zo'n chauffeur met een hels lawaai stond te manoeuvreren. Die Amerikaan was zelden thuis. Dan moest Christelleken wat zien te bedenken. Soms werd alles op de stoep afgezet, open en bloot. In de regen soms. Meestal kreeg ze de trucker wel zover dat die de dozen per heftruck naar de ondergrondse garage bracht."

Ook daar was de ruimte niet onbeperkt. "Ja, dat ging niet hé", zegt een bewoonster van het flatgebouw. "Er is toen geklaagd bij de syndique. Dan wilde iemand 's morgens naar zijn werk rijden en bleek de doorgang geblokkeerd door een berg kartonnen dozen. Ik zie ze nog voor me. Akai, stond erop, Pioneer... Wij dachten: wat moeten ze met al die tv-toestellen?" Veel vragen werden er verder niet gesteld. In deze residentiële wijk wordt niemand graag beschuldigd van racisme. En Christel en Lamar hadden een schattig kind, zouden gaan bouwen. (Op het braakliggende terrein in Maasmechelen.) Zij reed met een Golfje, hij met een Mercedes-busje dat altijd volgestouwd was met computers en mobiele telefoons, een hightechkantoor op wielen. Lang bleef het materiaal niet in de Raamstraat staan. Na elke levering volgde een telefoontje naar de veelal in Parijs vertoevende Reed. Die liet de spullen dan overbrengen naar een loods. "Wij hebben ze allemaal leeggemaakt", vertelt Christophe Hermans. "We schreven ook alle eigenaars van loodsen in België en Frankrijk aan. Ik ben er zeker van dat we hooguit een tiende van de buit hebben gerecupereerd. Wie zich wat herinnerde van Reed, vertelde ons altijd hetzelfde. Hij was constant op zoek naar nog meer ruimte. Die spullen bleven maar komen. We hebben hier ook een deel van de bedrijfsadministratie van AMS liggen. Méters papier. En zo op het eerste gezicht is er van wat we terugvonden maar weinig dat correspondeert met de bestelbonnen. Er moet dus veel meer zijn." Van veel apparaten weten de curatoren noch de veilingmeester wat het is. Het gaat om prototypes, hoogwaardige technologie die pas over enkele jaren op de markt zou verschijnen. Merknamen en registratienummers zijn veelal verwijderd. Imperatieven van de Navo. "Onze veilingmeester is al wekenlang op internet aan het zoeken", lacht Hermans. "Hij liever dan ik. Hij hoopt producten terug te vinden die lijken op wat er in zijn hangars ligt, zodat we de leveranciers kunnen vinden." Sommige dingen zijn wel herkenbaar. Honderden gesofisticeerde computers die pas over enkele jaren op de markt zullen verschijnen, peperdure en exclusieve software, de allernieuwste GPS-systemen, digitale videocamera's, de allermodernste nachtkijkers, immense schotelantennes, flinterdunne tv-schermen... De veilingmeester wil ons niets laten zien. "Het spijt me. We spreken hier over een miljardenfraude. Ik wil geen kogel in mijn hoofd." Met weidse gebaren beschrijft de man, doorgaans enkel actief in de sector in van de failliete Limburgse kappers en cafébazen, iets wat er uitziet als een "computerscherm van meer dan een meter". Daarvan heeft hij toch al de prijs teruggevonden: "Meer dan een miljoen frank."

Elke miljardenbusiness vereist zo nu en dan een zakelijk gesprek. Maar slechts bij hoge uitzondering kwam het tot oogcontact tussen de neger-met-het-staartje en zijn slachtoffers. In 1998 was er een kleine vlaag van wantrouwen bij Sony. Er werd een afspraak belegd met Envisage in Londen. Net toen de vertegenwoordiger van Sony het bedrijfspand wou binnenstappen, kwam daar een meterslange limousine aangereden met Navo-vlaggetjes op de motorkap en een streng kijkende vrouw in militair uniform achter het stuur. Op de achterbank: Lamar Reed, die zich hier voor de gelegenheid voorstelde als luitenant-kolonel West, belast met de coördinatie van ASOP. Hij droeg een met strepen en eretekens overladen uniform.

De man van Sony zal er zich waarschijnlijk de rest van zijn leven om beklagen dat hij toen niet heeft gevraagd of de luitenant-kolonel even zijn kepie wou afzetten. Dan was de zilveren oorbel zichtbaar geworden, en het langs achteren opgekrulde paardestaartje. Dat is niet echt de typische outfit van een Amerikaanse kolonel die tegen zijn pensioen aanzit. "Nu, die man van Sony was vreselijk onder de indruk en schreef achteraf een geruststellende brief naar zijn oversten", legt Bude uit. "Jaja, hij was er zowaar in geslaagd de grote man bij de Navo persoonlijk te ontmoeten. Woorden schoten hem te kort om te beschrijven hoeveel indruk die had gemaakt..." Het contract? Daar werden geen vragen meer over gesteld. "Dat is een van die kleine dingen die mij doet denken aan iets heel anders dan de kleine whizzkid die puur voor het plezier die multinationals voor schut zet", merkt Hermans op. "Ik denk veeleer aan georganiseerde industriële spionage. Zo perfect en superintelligent kan één man niet zijn. Er zijn nog meer aanwijzingen. Reed had nog een kompaan, een man die zich Alexander Stewart liet noemen en in Duitsland woonde. Ook een zwarte trouwens. Dat was net zo'n handige Harry als hij, moet van bij het begin van alles op de hoogte zijn geweest. De dame met wie Reed daar bij Envisage aankwam, was al in 1997 bij hem en zijn vrouw ingetrokken in Rekem. Hij stelde haar aan Christel P. voor als zijn zus. In werkelijkheid blijkt ze zijn echtgenote te zijn geweest. Dat kun je je toch niet voorstellen? Zes jaar lang een vals bestaan leiden? Een kind ter wereld brengen bij wijze van cover up? Toen wij voor de eerste keer in Rekem kwamen, meteen na het faillissement, zag ik achteraf Christel P. naar een telefooncel lopen. Ik dacht nog: daar in dat flatje was er toch telefoon? Er lag ook een gsm op tafel. Ik ben zeker dat ze hem meteen heeft gebeld voor instructies. Het verschrikkelijke besef is bij haar pas later gekomen. Begrijpelijk ook." Er was in december 1999 nog niets eens sprake van twijfels bij het hele ASOP-verhaal. Enkele maanden eerder was wel het onvermijdelijke gebeurd. Ergens ter wereld was een van de (doorverkochte) prototypes van Sony voor reparatie binnengebracht bij een verdeler. Die keek stomverbaasd naar een apparaat dat in geen enkele catalogus voorkwam en lichtte zijn oversten in. Daar dacht men eerst aan bedrijfsspionage. In september 1999 werd het Londense detectivebureau Maxima ingeschakeld om de dader van het plagiaat op te sporen. Twee Britse detectives reisden de hele wereld af, en eindigden in Rekem. "Ja, als we het toen hadden geweten", zucht een van hen. "Maar ja. Die vent rende meteen weg. Voorgoed." De argwaan kreeg vorm bij het overschouwen van de buit. Eén propvolle loods in Maasmechelen, twee in Rekem, twee in Leuven en één in Clichy, in Parijs. Daar werd het enige spoor gevonden van duidelijk geldelijk profijt. Er werd audiovisuele apparatuur gebruikt in wat zowat de best uitgeruste filmstudio van het westelijke halfrond moet zijn geweest. Reed had er personeel in dienst. Hij specialiseerde er zich in de postproductie van reclamefilms en kende binnen die sector een pijlsnelle groei. Zijn studio was er een waar het woord onmogelijk niet bestond. "En toch is dat het enige bewijs van verrijking dat we konden vinden", zegt Hermans. "Voor het overige heeft hij praktisch niets verkocht. Hij stapelde maar, en stapelde maar. Nu, de meeste spullen waren eenvoudigweg onverkoopbaar. Zoals vrij snel bleek met dat ene apparaat van Sony."

Kort nadat Christel P. op 10 januari de boeken van AMS en Applied Technologies ging neerleggen, werden in Clichy vier vrachtwagens volgestouwd. "De kabels hebben we daar moeten achterlaten", zegt Ivo Bude. "Er lagen kilometers gesofisticeerde kabels. Daar hadden we geen plaats meer voor."

Christel P. hielp toen al zoveel ze kon. Ze kende nog een paar adressen en wees Shurgard Self Storage in Leuven aan. Ook daar had haar man gestapeld. Op 14 januari gingen curatoren en veilingmeester ter plaatse. "De boxen waren leeg", vertelt de veilingmeester. "Dus sloegen we een praatje met de uitbater. 'U komt net te laat', zei die. 'Die lui van AMS zijn hier twee uur geleden hun spullen komen ophalen.' Hij liet ons de bewakingscamera zien. We zagen vier zeecontainers wegrijden. Meer dan honderd kubieke meter meter materiaal, schat ik. Ik zeg: als zoiets gebeurt, heb je te maken met heel zware criminelen. Hoe konden zij weten dat wij in aantocht zijn? Volgden ze onze bewegingen? Luisterden ze ons af?" Wie was Lamar Reed? Nadat ze eerst wekenlang in Jamaica speurden, menen de detectives van Maxima nu zijn ware identiteit te hebben gevonden. Er heeft dan misschien nooit een Lamar Reed gewerkt bij de Navo in Brussel, ze vonden wel een militair met die naam terug in Californië. Het gaat om een legerkok. Enkele dagen na de vlucht van de vermeende 'luitenant-kolonel' toonden de detectives foto's van deze man aan Christel P. Ze was formeel. Dit was niet haar echtgenoot. De Limburgse bankbediende kon wel iemand anders identificeren. Patricia Reed. Dat was de vrouw die bij haar had ingewoond, de vrouw die haar was voorgesteld als haar schoonzus, de vrouw ook die achter het stuur van de limo had gezeten. Welnu, konden de Londense detectives vertellen, zij was effectief de zus van Lamar Reed. Maar dan wel van de échte Lamar Reed - de kok dus. En Patricia Reed was gehuwd met een een man van achteraan in de veertig met een paardestaartje en een oorring. Meteen na de vlucht via het dak in Rekem, dook zij onder. De detectives attendeerden P. terloops ook nog op het feit dat Denemarken een soepele wetgeving heeft die het makkelijker maakt om onder een valse naam te huwen.

Het is nog steeds onbegrijpelijk dat de man met het staartje zo vakkundig de interne codes kon nabootsen. Bellen naar de Navo heeft weinig zin. "Geen commentaar. Wij voelen ons absoluut niet betrokken bij deze zaak", klonk het deze week bondig.

Een delegatie van Envisage ging op 26 januari aankloppen bij het Navo-hoofdkwartier in Evere. "Op geen enkele van onze vragen kwam een antwoord gekomen", zegt de advocaat van het bedrijf. Heeft er ooit iets bestaan als ASOP, ARRC, een test unit of whatever? Geen antwoord. Envisage is het enige bedrijf onder de meer dan negentig dat - in Londen weliswaar - klacht indiende tegen AMS en Applied Technologies. Mogelijk volgt er ook nog een tegen EDS. Daar wachtte men tot 10 januari om de andere bedrijven in te lichten. Hoewel zelden een multinational zo met de billen bloot ging, diende ook EDS nog steeds geen klacht in. Volgens de Wall Street Journal is de verklaring samen te vatten in één woord: schaamte "Nu, dat denken wij ook", zegt curator Ivo Bude. "Als ik manager was in zo'n bedrijf, dan zou ik niets liever willen dan dit vergeten. Maar ergens zal bij die bedrijven ook een andere overweging meespelen. Stél nu dat de Navo in het verleden al eens op een vergelijkbare manier te werk ging bij het zoeken naar leveranciers. Stél dat dit binnen die wereld de normale manier van zakendoen blijkt te zijn. Dan is het vast verstandiger om dit te zien als 'risico van het vak'. Mogelijk redeneren ze ook: er is altijd nog die minimale kans dat de Navo er misschien toch wat mee te maken had."

Hoewel Scotland Yard en FBI momenteel jacht maken op de zwarte met het staartje, loopt er momenteel geen internationaal aanhoudingsmandaat tegen hem. Reden: er is nog geen totale zekerheid over zijn identiteit. Mocht hij vandaag opnieuw in Rekem of elders in België opduiken, dan is er in theorie niet eens een juridische basis voor een arrestatie. Aangezien niemand daar klacht heeft ingediend, loopt er bij het parket in Tongeren ook geen onderzoek. Er bestaan wel twee dossiers. Het ene gaat over de in Leuven verdwenen containers, het andere over bigamie. De verdere afwikkeling wordt een kluif voor advocatenkantoren. De veilingmeester zou het liefst volgende week al met de openbare verkoop beginnen. "Ik voel me hier niet zo veilig met al dat materiaal. Ik krijg het niet eens verzekerd."

Hij zal toch nog even moeten wachten. "Ja, je kunt moeilijk prototypes van nog niet op de markt gebrachte computers gaan veilen tussen de kasten en de eettafels", zegt Bude. "Nee, we geven die multinationals een voorkooprecht, zodat ze tenminste hun dure prototypes kunnen recuperen. Dat zal wel wat tijd en energie kosten, maar wij zijn Limburgers. Correcte mensen (lacht)."

De curator: 'Een markt van 5.000 miljard frank! Het is onvoorstelbaar dat iemand dat ooit ernstig kon nemen'De veilingmeester zou liefst meteen al beginnen met het openbaar verkopen van de buit: 'Hier ligt voor miljarden, ik krijg het niet eens verzekerd. Ik wil geen kogel in mijn hoofd'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234