Zaterdag 07/12/2019

Film

Had Jungle Book een remake nodig? Ja dus

The Jungle Book was Walt Disney's laatste project. De cartooneske en met jazzdeuntjes doordrenkte tekenfilm is na 49 jaar nog steeds een geliefde klassieker. Heeft die dan een remake nodig? Ja, dus.

Live-action remakes van klassieke tekenfilms zijn schering en inslag. Vaak voegen ze weinig toe aan het origineel. Maar dat doet The Jungle Book verrassend genoeg wel. Regisseur Jon Favreau stapt af van de karikaturale eigenschappen van de personages. Door ze digitaal tot leven te brengen, zien ze er bovendien levensecht uit. Net als het hele jungledecor, trouwens.

Volledig gefilmd in Downtown Los Angeles, zegt de aftiteling. Alleen het mensenjong Mowgli - de talentvolle Neel Sethi - werd echt voor de camera gehaald. Al de rest, van het kleinste takje tot het grootste dier, is het werk van CGI-artiesten (Computer-generated imagery). Kunnen we dat dan nog live-action noemen? Het komt toch dichter in de buurt dan tekenfilm.

Deze Jungle Book doet daardoor meer dan de eerste Disney-versie denken aan de jungle en aan het mysterieuze van het boek van Rudyard Kipling. In die mate dat de Indiase filmcommissie de film als te angstaanjagend bestempelde, en dat voor de heimat waar het verhaal geschreven werd.

Beeld © Disney Enterprises, Inc

In vergelijking met de vrolijke tekenfilm gaat het anno 2016 inderdaad een pak geweldiger aan toe. Favreau speelt ook meesterlijk met de duisternis en geeft zo - naast de obligate 3D-effecten - meer diepte aan het oerwoud. Hij zocht het midden tussen entertainment voor de jongsten en de juiste ingrediënten om de oudsten aan boord te houden. In ons land is The Jungle Book gewoon Kinderen Toegelaten, maar misschien niet helemaal nachtmerrievrij.

Een andere stap vooruit is het verhaal. De tekenfilm uit 1967 is op zich een eenvoudige vertelling. Mowgli komt als baby in een mandje terecht in de jungle, waar hij door panter Bagheera bij een wolvenfamilie wordt ondergebracht. Maar na jaren in de roedel wordt de jongen weggestuurd. Bagheera leidt hem naar een mensendorp, in elke scène onderweg maken ze kennis met nieuwe dieren.

In de 21ste eeuw mag de opbouw wat complexer en starten we meteen in de actie, met een tienjarige Mowgli die zich het wolvenleven probeert eigen te maken. Maar hij komt in het vizier van de bloeddorstige tijger Shere Khan. Mowgli besluit zelf de roedel te verlaten. Wat volgt is geen gratuit aaneenrijgen van ontmoetingen, maar een waar avontuur naar een veilige plek.

De personages zijn rijker dan de clichékenmerken die Disney erin heeft gestoken. Jawel, ook deze jungledieren kunnen praten. Maar de makers hebben een manier gevonden om hun gezichtsuitdrukkingen te vermenselijken zodat emoties en mondbewegingen natuurlijk lijken, zonder cartoonesk te worden.

Een grote rol is hier weggelegd voor de stemacteurs. Wie goed kijkt, herkent hen zelfs in het animatiewerk. De wijsheid straalt af van Bagheera, met de stem van Ben Kingsley. De zachtaardige Idris Elba ontpopt zich tot een woeste Shere Khan. Scarlett Johansson heeft de perfecte, slissende tongval voor Kaa de slang. En de jolige loomheid zit dan weer in Bill Murray's Baloo, die de vaak dubbelzinnige dialogen op het lijf geschreven kreeg. Zijn personage is meer dan de tamme goedzak, maar vooral een opportunistische egoïst.

Het boek en de tekenfilm werden vaak een racistische ondertoon en koloniale stereotypen verweten. In die mate dat Disney de bui voelde hangen en Louis Armstrong afbelde voor de rol van orang-oetan King Louie. Want een zwarte die een aap moet spelen, dat was erover. In de plaats werd de blanke zanger Louis Prima gecast. Een stekeligere versie wordt deze keer ingesproken door (de blanke) Christopher Walken. En de apen zijn niet een wat simpeler volkje. Al blijven ze op zoek naar de 'rode bloem': het vuur van de mens.

Bare Necessities

Rest nog de iconische muziek van de animatiefilm. Deze Jungle Book opent met dezelfde 'Overture' en knipoogt regelmatig naar de bekende songs. Maar omdat deze versie een avonturenfilm wil zijn, is het wat raar dat er toch twee liedjes integraal terugkeren. Murray weet 'The Bare Necessities' dan wel geniaal naar zijn hand te zetten, bij 'I Wanna Be Like You' lijkt het intermezzo van Walken eerder misplaatst. (Johansson waagt zich trouwens aan 'Trust In Me', maar dat is een leuk extraatje in de aftiteling.)

The Jungle Book toont wat CGI vandaag allemaal kan. Was de tijger in Life of Pi al straf, dan spat het hier van elke pixel. Maar Favreaus versie is vooral een mooie hommage aan de tekenfilm, heeft die zelfs beter gemaakt. Als een 2.0-versie.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234