Vrijdag 21/01/2022

Haar mails lagen me als een steen op de maag

Na negen maanden raakte

Mark zijn geliefde kwijt, net

toen hij zijn liefde voor haar

hardop uitsprak. 'Stom.

Had ik het maar niet gedaan.'

tekstCorine Koole

e zit in mijn hoofd als een stem die commentaar levert, dan weer afkeurend, dan weer liefdevol. Het is voorbij maar ze is er nog steeds, of ik dat nu leuk vind of niet. Ja, ik weet dat ze een onmogelijke liefde was, dat het niet kon lukken, maar ik had haar lief tegen beter weten in. "Mijn zus zei, toen ze een foto van haar zag: 'Ze ziet er getraumatiseerd uit'. En hoewel ik dat toen een vreselijke opmerking vond, denk ik achteraf dat ze misschien gelijk had. Maar dan nog: hebben we niet allemaal onze pijn? Moet oude pijn een nieuwe verhouding altijd in de weg staan?

Nee, mijn lief had niet geleerd van haar ouders hoe ze moest omgaan met emoties, en ik weet wat er gezegd wordt over hechtingstheorieën. Misschien was ze bang teleurgesteld te worden en verliet ze mij voordat ik haar kon verlaten. Bindingsangst. Wie weet, zo openlijk hebben we er nooit over gesproken. Ik was op mijn gemak bij haar. Alles was zo goed. Ik ben een worstelaar. Ik heb veel getobd in mijn werk, maar dat was voor haar geen probleem. Het kon haar niet schelen dat ik geen bakken geld verdiende. Vanaf het begin was er een grote verwantschap. Zij zag mij in mijn onvolkomenheden. Ik voldeed niet aan het standaardbeeld van een stabiele man met een grote auto, maar ze had waardering voor me, vond me bijzonder. Als ze naar me keek, schenen tien zonnen tegelijk. Zoveel bewondering had ze en respect. Stoere man, noemde ze me. Dat had nog nooit iemand tegen me gezegd.

In het begin hadden we al clashes. Over het gemak waarmee ik mijn leven liet vervloeien met het hare bijvoorbeeld, omdat ik mijn scheerspullen te snel bij haar liet liggen. Ze schreef: 'Je laat dingen achter in mijn huis op een moment dat ik daar niet aan toe ben'. Ik ging over haar grenzen heen, vond ze. Niet dat ik me helemaal in haar wilde verliezen, maar zo'n scheermesje leek me nu niet zo'n probleem.

We hebben negen maanden een verhouding gehad. Ze had een grote onafhankelijkheid, dat vond ik geen probleem. Toen ze zei: 'Ik wil even een tijdje voor mezelf', dacht ik: die paar weken overleef ik wel. Maar langzaam veranderde haar houding. De aanhef van haar mails werd anders. Ze schreef: 'Mark'. Niet meer: 'Mijn liefste lief'. En als afsluiting niks aardigs. Haar mails lagen me als een steen op de maag. Ik belde haar en ze antwoordde dat we beter als vrienden door konden gaan. Ik was verdrietig, ik heb ontzettend gehuild, ze heeft me getroost en we hebben nog één foto gemaakt die avond, van ons beiden op haar bank.

De vriendschap bleef en een paar keer hebben we nog seks gehad, misschien om toch een band te houden. Ik had stille hoop dat de dingen ten goede zouden keren. Ach, de dwaasheid van een verliefde man. Door de verhouding om te buigen naar vriendschap hoopte ik de zielsverbondenheid die er tussen ons was te kunnen redden. Maar uiteindelijk stonden onze persoonlijkheden ook een vriendschap in de weg. Het lukte niet, vriendschap bleek een te geforceerd verlangen. Ze werd steeds norser en koppiger. Ik herinner me dat ik een keer twijfelde of ik ergens zou solliciteren of beter mijn eigen bedrijf kon doorzetten. Zij katte liefdeloos dat ik verkeerd bezig was.

In oktober 2010 liet ik me ontvallen dat ik nog steeds gek op haar was en van haar hield. Dat vond zij puberaal en narcistisch. Ik had een mantra in die tijd: ze wil me niet, ze wil me niet. Een keer zaten we als vrienden - ha, als vrienden! - in de sauna. Na lange tijd waren we weer samen naakt. Ze masseerde mijn rug en ik prevelde maar in gedachten: ze wil me niet, ze wil me niet.

Ik heb de vriendschap verbroken omdat ik haar steeds koelere toon niet langer kon verdragen. Ze deed me pijn door te sms'en dat ik nog steeds afhankelijk van haar was en dat het tijd werd om professionele hulp te zoeken. 'Alle goeds', schreef ik en ik heb nooit meer iets van haar vernomen. Zij ook niet van mij. Ik heb me laten kwetsen. Ik heb me laten raken. Het zij zo.

Zielsverwantschap, dat was het. Dat is het nog steeds, want ze zit voorgoed in mijn hoofd, mijn lijf. Ze is mijn grote liefde, met geen vrouw heb ik me ooit zo verbonden gevoeld. Want tegenover die grilligheid van haar stond een enorme eigenheid. Ze was bepaald onconventioneel, dat vind ik enorm aantrekkelijk. Er waren momenten dat alles vanzelf ging. Ja, ze zal altijd een rol in mijn leven blijven spelen. Ik ben haar kwijtgeraakt toen ik mijn liefde voor haar hardop uitsprak. Stom. Had ik het maar niet gedaan. Als ik ergens spijt van heb, dan is dat het. Niet dat ik nog zwaar loop te tobben. Nee, als ik aan haar denk en dat is vaak, voel ik weemoed en mededogen, ook voor mezelf. Laatst zag ik de film Les regrets weer. Daarin ontmoet een man zijn jeugdliefde en heeft met haar een, ja, onmogelijke liefde. Toen vulden mijn ogen zich met tranen. Een mooi soort verdriet is dat.

Ze schreef in een van haar laatste mails: 'Misschien hou jij wel meer van mij dan ik van jou'. Ja. Misschien. Haar gezicht zie ik elke keer als ik mediteer. De laatste tijd iets minder vaak."

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234