Dinsdag 15/10/2019

Haar kamertje

Verweesd sta ik in het kamertje rond te kijken. Na enkele uren sleuren heb ik het helemaal leeggehaald en opnieuw ingericht. Het heeft al een paar keer een volledige gedaantewisseling ondergaan. Eerst was het een rommelkot, dan het slaapkamertje van mijn jongste dochter, tot zij eruit groeide en nood had aan meer plek, waar ze dan ook weer uit groeide om voorgoed te vertrekken: naar haar eigen huis.

Toen werd het mijn bureautje, mijn schrijfhok, mijn weg-van-de-wereldplekje. Een kleine cocon met een venster dat uitgeeft op mijn tuin en op de vele hoge bomen van het peuterschooltje en de tuinen van mijn buren. Je ziet alleen maar groen, of rood en bruin al naargelang het seizoen. Alleen in de winter zie je een glimp van de gebouwen tussen de kale takken door. Ze zijn het mooist met een laagje wit sneeuwpoeder erop.

Maar ik dwaal af.

Verweesd sta ik rond te kijken in het toekomstige logeerkamertje van mijn kleindochter. En ik hoor het gelach van haar mama toen ze een jaar of zeven was. Ik zie mezelf dollen en knuffelen met haar. Ik zie ons rollen over het bed, elkaar kietelen en hoor haar klaterende lach. Ik voel hoe ze tegen mijn nog jonge, gespierde lichaam aanleunt terwijl ik een verhaaltje voorlees voor het slapengaan. Haar handje dat zachtjes in mijn wangen knijpt of de binnenkant van mijn polsen streelt terwijl ze verrukt, een beetje in trance zegt: mama, dit is echt het zachtste plekje van de wereld.

Of die ene avond toen ze hartverscheurend huilde en daar maar niet mee kon ophouden. Wat ik ook probeerde, dat kleine lijfje bleef schokken, urenlang. Pure weltschmerz van een driejarig kind. Gelukkig bleef het bij die ene keer.

Het bovenste deel van de deur van het kamertje is van matglas en daarin had ik haar naam laten graveren. Hoe ik schrok toen ik 's nachts ontdekte dat het licht in de gang dat matte glas met haar naam erin als een grafzerk reflecteerde op het tapijt en ik besefte dat ook zij op een dag zou sterven.

De fluorescerende sterretjes die ik aan het plafond kleefde als verrassing en hoe ze een langgerekt oooooooh liet horen toen ik bij het slapengaan het licht uitknipte en die hele sterrenhemel oplichtte.

Het ritueel van de avonden, tandjes poetsen, pyjama aan, verhaaltje voorlezen, de nachtzoen en de laatste woorden van elke dag: ik wil niets meer horen behalve als het iets heel belangrijks is zoals: slaapwel, tot morgen, dahag. En haar kinderstemmetje dat antwoordde: slaapwel, tot mogere, dahaaaag mama! Het duurde even voor ze het woord 'morgen' goed kon uitspreken.

Ik raak niet weg uit dat kamertje, gevangen tussen verdriet over wat voorbij is en vreugde over wat komen gaat. Er staat een mooi smeedijzeren bedje in, een rekje met babykleertjes, een paddenstoelenlampje dat het kamertje 's avonds in een rood-met-witte-stippengloed hult, een kastje en daarbovenop oud speelgoed van allebei mijn dochters: een oude knuffelbeer, een groot, roze spaarvarken dat nog vol oude Belgische munten zit, een aapje dat een van zijn kraaloogjes mist en een lappenpop die als twee druppels water op Schanulleke lijkt.

Langzaam zal dit kamertje zich weer vullen met nieuwe kinderspullen, gelach en toekomstige herinneringen.

Nooit eerder waren afscheid en toekomst zo verweven met elkaar. Ik moet denken aan wat mijn dochter gisteren nog zei over de stap van moedermelk naar groente- en fruitpapjes. "Het is zo dubbel, mama. Ik wil niet af van dat kleine diertje aan mijn borst, maar sta ook vol verwondering te kijken naar hoe ze groeit en bloeit." Ik sms haar: "Het is zo dubbel, schat, maar het kamertje is klaar, laat maar komen die kleine prinses. Je naam in de deur laat ik staan."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234