Maandag 25/01/2021

Guy Fawkes bekampt gulden stier van Wall Street

Het tijdloze verhaal van Verdi's Nabucco wordt in Daniel Slaters bewerking omgezet naar de antikapitalistische strijd van de indignado's. Dat lukt maar half. Koor en orkest steken erbovenuit.

Nabucco: nog voorstellingen in de Vlaamse Opera in Antwerpen tot 21 februari. In Gent van 1 tot 9 maart

Uit Nabucco kent iedereen 'het Slavenkoor'. De opera is echter veel meer dan alleen maar pakkende muziek. Het is ook een rijk geschakeerd drama over machtsverhoudingen, waarin volkeren, ideologieën en personen tegenover elkaar staan. Dat verhaal is tijdloos en toch overtuigt de omzetting ervan naar de antikapitalistische strijd van de indignado's, die Daniel Slater in de Vlaamse Opera presenteert, maar half.

Minder zou meer zijn

Nochtans maakt Slater vanaf het begin zijn vooringenomenheid duidelijk: de Guy Fawkes-maskers maken van het heel diverse (er zijn keffiyehs én keppeltjes) protesterende volkje met hun tentjes één partij; daartegenover staat het blok van de aanbidders van de gulden stier van Wall Street. Misschien is dat iets te eenvoudig.

Al snel blijkt de verdeeldheid in beide rangen: tussen radicale en tot compromis bereide leiders aan de 'linkse' kant en tussen de fractie van Nabucco en die van Abigaille aan de 'rechtse'. Voor die verdeeldheid vindt Slater echter geen overtuigende beelden: ze wordt - op een verschillend logo (NAB en AB) voor Nabucco en Abigaille na - vooral gestalte gegeven met al bij al tamelijk traditioneel en soms zelfs gechargeerd acteerwerk.

Met name Abigaille (we zagen de tweede bezetting, waarin de rol vertolkt wordt door de Amerikaanse sopraan Mary Elizabeth Williams) heeft bij momenten iets van een stripfiguur: de bitch die gevoelens speelt maar er geen heeft. Dat wordt nog versterkt door haar enorme, alle andere personages overvleugelende, stemgeluid. Hier zou minder zeker meer zijn.

Nabucco (een vocaal uitstekend roldebuut van de Slowaakse bariton Dalibor Jenis) is overtuigend zolang hij de triomferende heerser is maar zodra hij 'van de hand Gods geslagen' en omneveld is, vervalt hij eveneens in charge. Zaccaria (Almas Svilpa) moet soms vechten tegen de vocale eisen van zijn rol en Ismaele (Mikhail Agafonov) en Fenena (Marija Jokovic) blijven eerder monochroom, al beschikt de laatste over een mooi legato met subtiele nuances.

Lelijke kleuren

Het - in een lelijke kleurencombinatie geschilderde - decor geeft een stedelijke ruimte weer met vitrines langs de weg. Het zou, op de Wall Street-stier na, voor zowat elke opera kunnen dienen en draagt dus niet echt bij tot dramaturgische helderheid. De binnenscènes worden dan weer steevast voor een met videoschermen bezaaide wand in dezelfde lelijke kleuren gespeeld. Een gemakkelijkheidsoplossing die enkel op de video - vooral tijdens de waanzin van Nabucco - beklijvende beelden oplevert.

Dramaturgisch evenmin erg helder maar vocaal uitstekend zijn dan weer de - in deze opera beslissende - koorscènes. Vaak weet je niet welke partij waar staat maar het sonore effect en de emotionele impact van het operakoor zijn aangrijpend. Het orkest, met veel zin voor klankkleur geleid door Dmitri Jurowski, doet daar nauwelijks voor onder.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234