Zaterdag 23/11/2019

Guns N' Roses Zaterdag, 23.45 uur, Main Stage HHH

Guns schieten met scherp

Het was te voorspellen dat Guns N' Roses zaterdagavond niet op het afgesproken uur op het podium zou staan. De Amerikaanse groep telt met zanger Axl Rose de grootste diva uit de metal in de rangen en test al jaren de liefde van het publiek met grillen allerhande. In Dessel werd de hele backstage verbouwd zodat Rose ongestoord van de kleedkamer naar het podium - afstand: 30 meter - kon worden gereden. En inderdaad, mijnheer liet de fans liefst tachtig minuten in de regen staan voor het hem beliefde aan het optreden te beginnen. Nog een geluk dat de meeste toeschouwers intussen al veel te dronken waren om nog veel besef van plaats en tijd te hebben, of er had wat gezwaaid.

Aanvankelijk zag het er naar uit dat Guns N' Roses hun debacle van Pukkelpop vier jaar geleden nog eens dunnetjes zouden overdoen. Axl Rose piepte meer dan hij zong, het volume stond op fluistertoon en de band leek meer een verzameling losse muzikanten dan een hechte groep. 'Welcome To The Jungle' en 'It's So Easy' kwamen bijgevolg nog met stuiptrekkingen uit de versterkers gevallen, maar vanaf 'Live And Let Die' begon het tij te keren, en ontpopte Guns N' Roses versie 2006 zich tot een uitstekende covergroep van Guns N' Roses versie 1987. Want net als pakweg The Levellers, The Sisters Of Mercy en Nicole & Hugo teert de band vandaag nadrukkelijk op haar verleden.

De klemtoon lag - met 'Nighttrain', 'My Michelle' en uitstekende versies van zowel 'Sweet Child O' Mine' als enige bis 'Paradise City' - op materiaal uit het klassieke Appetite For Destruction. Daarbij kwam de occasionele cover, zoals 'Knockin' On Heaven's Door', natuurlijk, maar ook - woeha - een flard 'Beautiful' van Christina Aguilera. Enkele nummers uit Chinese Democracy werden opvallend matig onthaalt. Die plaat staat ondertussen al tien jaar in de steigers maar - een paar lekken via het internet daargelaten - voorlopig heeft geen hond ze al gehoord. Ook werden de gitaarsolo's bij momenten langer gerokken dan nodig was, maar al met al is dat detailkritiek. Rose bleek op z'n 44ste nog altijd een dynamische, zelfs charismatische frontman. Hij beseft dat - zolang Chinese Democracy niet in de winkel ligt - hij een tot de verbeelding sprekende naam is in de hedendaagse metal.

Zolang de klassieke bezetting met Slash, Duff, Izzy, en Steve Adler niet opnieuw samenkomt, was dit een valabel alternatief. En wie had dat nog durven te hopen?

(BS)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234