Vrijdag 10/04/2020

GUILLAUME & CALLEBAUT

Diep onder het podium van De Nacht Van de Vlaamse Sterren. Onder de garage. Onder de kelder en daar nog onder. Nog één trap, een lange gang en dan een zwaar vergrendelde deur. Daarachter is een kamertje met in het midden een verroest stalen luik. Als je dat optilt - met vier volwassen mannen lukt dat makkelijk - dan zie je bij het licht van een bevende kaars magere gezichten, mannen en vrouwen die vellen papier volkrassen met tekst. Welkom bij De Scenaristen.

Ik ben er zelf een geweest. Of tenminste, ik heb het geprobeerd. Daar waar de meeste reclameschrijvers mislukte dichters zijn, was ik een mislukt scenarist. Willy Courteaux, illuster voorganger van Rudy Vandendaele, schreef ooit in Humo's Dwarskijker dat de acteurs die meespeelden in een show die ik had geschreven mij gerechtelijk mochten vervolgen. Vandaar. Ik weet dus wat het is, scenarist zijn.

Doe je je werk goed, dan merkt de kijker daar niets van. Dan wordt die meegesleept in een verhaal. Lukt het je niet, dan pas zal men zich afvragen: 'Wie schrijft zoiets?'

Een vraag die niemand zich tijdens De Nacht van dit jaar heeft gesteld. Zo goed wordt er tegenwoordig geschreven voor televisie.

Vorig jaar werden er door de Vlaamse televisiezenders eenentwintig fictiereeksen geproduceerd (ter vergelijking, onze noorderburen moesten het stellen met drie). Elk van die reeksen is begonnen in dat donkere kamertje waar iemand een paar ideeën op papier zette. Het begin van een verhaal, een karakterschets, een compleet nieuw format.

Als u straks op het puntje van uw stoel zit te kijken naar een stad die afgebakend wordt voor een uitbrekend virus is dat geen toeval. Elke zin heeft zijn plaats. Waardoor elk personage tot leven komt. Echt en herkenbaar. Spanning is maar spannend als je ook meeleeft met de karakters die meespelen. Als twee miljoen mensen een uur lang aan het scherm gekluisterd blijven voor twee presentatoren in een rolstoel, reken maar dat daar flink aan geschreven werd.

Humor, nog zoiets. Er is een tijd geweest dat de bomma al in haar broek pieste als er een zatte pastoor in beeld kwam. Maakte je toen een opmerking dat comedy beter werkt als er grappen in zitten die geestig zijn, dan werd je weggelachen. Vandaag lukt dat niet meer. Wil men slapstick brengen over een beveiligingsfirma, dan brengt men beter een paar goede schrijvers samen. Hebt u veel scenarioschrijvers op het podium gezien tijdens De Nacht? Eentje misschien, omdat die zich heel slim 'showrunner' had laten noemen. U bent zijn naam al vergeten. Nee, om beroemd te worden moet je geen scenarist worden.

Het is ook nooit de bedoeling dat u bij elke dialoog gaat denken: 'Wat is me dat goed geschreven!' Integendeel. Het is de bedoeling u zo te doen geloven in het verhaal dat u het scenario vergeet. Maar op een avond als De Nacht, waar men toch zo zijn best doet om op Hollywood te lijken, zou het niet misstaan om net als bij de Oscars een ster opzij te zetten voor datgene waarmee het allemaal begint: Het scenario.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234