Vrijdag 15/11/2019

Guerrillastrijder met zwangere vrouw

Manu Chao bouwt feestje in uitverkocht Vorst Nationaal

Vorst / Van onze medewerker

Bart Steenhaut

De soundtrack bij de zomer kwam dit jaar van Manu Chao. Je kon geen restaurant binnenstappen of zijn nieuwe plaat lag op, en uit iedere voorbijrijdende wagen klonken steeds weer de vertrouwde tonen van 'Me Gustas Tu', een single waar je de tropische zon zo doorheen hoorde branden. Bruin werd je er niet van, maar de muziek had alleszins een gunstige invloed op het humeur, en heel af en toe liet de zanger je zelfs vergeten dat zowat alle grijze wolken dit jaar hun vakantie boven België hadden geboekt. Het verklaart wellicht waarom de cd's van Manu Chao met duizenden tegelijk de deur uitvlogen, en zijn concert in Vorst Nationaal dinsdagavond al geruime tijd was uitverkocht.

Manu Chao is een man waar je alleen maar sympathie voor kunt voelen. Begonnen als straatzanger in de metro van Parijs, duurde het niet lang voor hij als aanvoerder van Mano Negra hele drommen volgelingen achter zich wist te scharen. Wie de groep ooit zag optreden op Torhout/Werchter of - daarna - de Ancienne Belgique raakt daar tien jaar later nog steeds niet over uitgepraat. Veel is er sindsdien trouwens niet veranderd, want al opereert Chao tegenwoordig solo, toch laat hij zich op het podium nog steeds omringen door een multiraciaal gezelschap dat met een tomeloze inzet van elk optreden een gebeurtenis maakt. Ook de muziek blijft in het verlengde liggen, is nog steeds een kruisbestuiving tussen flamenco, reggae, blues, rock, hiphop, ska en salsa - om maar de voornaamste bestanddelen te noemen. Meer nog: het verschil tussen ...Proxima Estation... Esperanza - de plaat waar het nu allemaal om te doen is - en de vorige blijkt vrij miniem. Chao heeft namelijk niet alleen de liedjes van Clandestino gekopieerd, maar ook de teksten van de nieuwe cd zijn stuk voor stuk op identiek dezelfde thema's gebaseerd.

Het is dus niet overdreven om hem de milieuvriendelijkste aller popsterren te noemen; iemand die het recycleren tot een kunstvorm heeft verheven. Waarom de zanger dus pas nu op grote schaal doorbreekt blijft me een raadsel, al is zijn huidige succes wellicht voor een belangrijk deel te verklaren door de enorme promotiecampagne die Virgin rond de cd gevoerd heeft. Dat is overigens geen schande. Binnen de platenindustrie is het immers een publiek geheim dat je met een fors marketingbudget de grootste troep aan de man kunt brengen, en dan spreekt het voor zich dat het budget beter besteed is aan iemand die om de juiste redenen muziek maakt, in plaats van miljoenen te verbrassen aan een prefabster als - ik zeg maar wat - Mariah Carey.

Het optreden in Brussel begon vrij indrukwekkend. Manu Chao en zijn kleurrijke bende bestormden het podium als een legertje guerrillastrijders dat een coup op Vorst Nationaal had beraamd. Ze hielden een strak tempo aan, gunden de fans geen enkele adempauze, en speelden met een snelheid die deed vermoeden dat ze thuis allemaal een vrouw hadden liggen die elk moment kon bevallen. Het klonk allemaal erg aanstekelijk, en het duurde dan ook niet lang of de zaal stond op stelten. Maar naarmate de set vorderde, werd duidelijk dat die onstuimige benadering zowel de sterkte als de zwakte van Manu Chao blootlegde. Enerzijds bleef de sfeer de hele tijd uitbundig, aan de andere kant viel het op dat de nummers vaak nuance misten, door die gedreven uitvoeringen aanzienlijk wat reliëf verloren. Bovendien begonnen de songs ook live griezelige gelijkenissen met elkaar te vertonen; een vaststelling die nog extra in de verf werd gezet doordat elk nummer naadloos in het andere overging.

Vreemd overigens, hoe iemand die zo'n eclectische muziek maakt toch aan eenzijdigheid kan lijden. Een korte, gebalde set zou zoiets nog enigszins kunnen verdoezelen, en Manu Chao nam minstens vier keer afscheid van het publiek, maar net zo vaak kwam hij - na een kort intermezzo van de andere groepsleden - ook weer terug. Bijgevolg raakte de rek er helemaal uit, begon ik ondanks bruisende versies van 'Clandestino' en de Mano Negro-classic 'King Kong Five' toch op mijn klok te kijken. Pas na twee en een half uur hield de groep het voor bekeken, en dat was wat te veel van het goede. Op mijn feest mag Manu Chao nog altijd komen spelen. Maar liefst niet zo lang.

WIE: Manu Chao WAAR EN WANNEER: Vorst Nationaal, dinsdag 25 septemberONS OORDEEL: Manu Chao en zijn kleurrijke handlangers walsten door het repertoire alsof ze thuis allemaal een vrouw hadden zitten die elk moment kon bevallen. Dat leverde een feestelijk en bruisend concert op, dat na verloop van tijd te lijden had onder een verregaande eenvormigheid.

Rock

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234