Maandag 03/08/2020

grove mop

Het carnaval van Halle is, op Aalst na, het grootste van België. Toch zal je Hallenaar Otto-Jan Ham (38) niet snel betrappen in een smurfen- of konijnenpak. Liever kijkt hij vanop de zijlijn toe hoe de carnavalisten drie dagen lang hun ideale wereld beleven. Rustig op een bankje voor zijn huis, in het hart van Halle. "Ik heb best een burgerlijk kantje. Niets leukers dan je hand op te steken naar de overburen."

ij leek lange tijd vergroeid met Ternat. Waarom ben je vier jaar geleden naar Halle verhuisd?

Otto-Jan Ham: "Het klassieke verhaal: in Ternat vonden we niets betaalbaars, waarop we hier zijn terechtgekomen. Ik vond het niet erg om eens ergens anders te gaan wonen. Ik ben met geen enkele plek getrouwd."

Jullie wonen echt in het hart van Halle, op drie stappen van de basiliek.

"Wonen in de stad is een beetje dubbel: ik heb altijd gedacht dat ik een tuin moest en zou hebben. Maar ik vind het leuk om pal in het centrum te zitten. Je hebt hier veel restaurants, cafés, winkels, ... Een ongekende luxe als je uit Ternat komt, met zijn Kruidvat en twee cafés." (lacht)

Ben je na vier jaar Halle een volleerd carnavalist?

"Ik vind het fascinerend om te zien wat er met mensen gebeurt op carnaval. Maar ik ben zelf niet de persoon die daar drie dagen in kan opgaan. Ik ben tijdens Halle Carnaval eens één avond de stad ingetrokken en dat vond ik al pittig. Je moet weten: ik ben een magneet voor dronken mensen. Ze stappen op me af voor een selfie en blijven dan de hele tijd rond mijn nek hangen. Het beste wat ik op zo'n moment kan doen, is zelf heel dronken worden. Dat is die ene keer dus gebeurd. (lacht) En voor de rest blijf ik veilig binnen met carnaval. Behalve op zondag, wanneer de stoet hier door de straat komt. Dan zetten wij de deuren open en voorzien we wat drank voor buren en vrienden."

Heb je een goed contact met de buurt?

"Ja, ik hecht daar veel belang aan. Ik leer mijn dochtertje dat ze naar iedereen moet lachen en zwaaien. Ze doet dat vol overgave, waarmee ze iedereen in de straat vertedert. Het klinkt misschien wat burgerlijk, maar ik heb het altijd heel tof gevonden om de voordeur open te doen en mijn hand op te steken. Niet dat iedereen mijn deur moet platlopen, maar we blijven wel te veel achter onze eigen gevel zitten, jammer."

Je bent bijna altijd in Vlaams-Brabant blijven wonen: opgegroeid in Dilbeek, nadien Ternat en nu Halle.

"Ik ben nochtans niet zo van de heimat. Ik heb ook in Gent gewoond en dat zou ik nog altijd prima vinden. Dat ik in deze streek blijf hangen, heeft vooral te maken met de ligging. Het is nu al een gedoe om in Vilvoorde te geraken, dus ik kan me niet voorstellen hoe collega's uit Limburg dat doen. Het is mij veel waard om zo dicht bij Brussel te wonen."

Maar je bent nooit ín de hoofdstad gaan wonen.

"Nee, en dat zal ook nooit gebeuren. Ik heb een haat-liefdeverhouding met de hoofstad, zoals zoveel mensen. Te groot, te druk, te luid."

Ga je soms nog met de fiets naar het werk?

"Het komt er te weinig van, maar het gebeurt wel. Vanuit Halle fiets ik langs het kanaal pal tot aan de voordeur van Woestijnvis. In één rechte lijn, enkel in Brussel-centrum moet ik een beetje manoeuvreren. De afstand is goed te doen met de fiets: 26 kilometer. Als de wind een beetje meezit, sta ik in 50 minuten op het werk. Dat is sneller dan met de auto. Maar goed, je moet er nog zin in hebben na een lange werkdag."

Over naar het entertainende tv-programma Hotel Römantiek, waarin je 38 vrijgezelle senioren meeneemt op datingavontuur naar Zwitserland.

"We vonden dat oudere mensen altijd op dezelfde manier op televisie komen. Dat ze steeds in die rol van 'oudjes' worden geduwd. Wij wilden ze eens in een flitsendere setting zien, niet in een duf en suf programma."

In de eerste scène kwamen de dames aangereden in een Tomorrowland-praalwagen, en tijdens de eerste date lieten jullie iedereen gezellig gamen op Mortal Kombat.

"Als je er op voorhand van uitgaat dat ze dat niet leuk gaan vinden, dan maak je al een eerste fout. Je hoeft niet paternalistisch te doen tegenover bepaalde groepen: oudere mensen moet je ook kunnen aanpakken. Het was heerlijk om vast te stellen dat ik gewoon kon bullshitten tegen hen. Dat ik gerust eens een grove mop kon maken, en zij daar zelf nog het hardst mee moesten lachen. Wat mij betreft was er geen verschil tussen een week Zwitserland met zestigplussers, of een week op Snowcase met Studio Brussel."

Was dat jouw conclusie na een week daten met senioren?

"Ik heb vooral gemerkt dat het verlangen naar liefde nooit weggaat, of je nu 16 of 86 bent. We zaten daar met een groep zestigplussers die van elkaar wisten dat ze een lief zochten. Dat creëerde een soort spanning, zelfs een hitsigheid, die ik echt onderschat had. Liefde blijft iets van alle leeftijden, dat vond ik een rustgevende vaststelling. Als het over de liefde gaat, groeien mensen nooit op."

"Dat meisje", zo beschreef één man nogal schattig een dame op leeftijd.

"Jaja, wat dat betreft waren al die mannen echt wel jongetjes. Alle gevoelens die met verliefdheid gepaard gaan, staken in Zwitserland de kop op. Gaande van flirten over jaloezie tot baldadigheid. Verliefdheid is een vies beest, het doet iets met je. Mensen veranderen zichtbaar als ze verliefd zijn. Dat ebt niet weg met het ouder worden."

Er is wel één groot verschil: de verhalen van deze mensen zijn maal tien. Niet van 'Ik was vijf jaar getrouwd', maar wel 'Ik was vijftig jaar getrouwd'.

"De meeste kandidaten droegen al een hele rugzak met zich mee. En daar zitten behoorlijk pittige verhalen tussen. Bij één vrouw klonk het zo: '47 jaar lang zat ik vast in een ongelukkig huwelijk. Nu wil ik eindelijk uitbreken en gelukkig zijn.' Zelf heb ik eens vijf jaar een relatie gehad, en na die breuk wist ik al met mezelf geen blijf meer. Laat staan na vijftig jaar! We wilden die extra lagen ook aanboren in het programma. Het ging niet enkel over rodelen of Mortal Kombat spelen, maar ook over die rugzak vol verhalen. Over de eenzaamheid die ze soms ervaren. We hebben daar zelfs een aparte draaiploeg voor ingeschakeld."

TWAALF

KONIJNEN

Ook je satirische actualiteitsmagazine De Ideale Wereld draait op volle toeren. Zijn ze tevreden bij Canvas?

"Dat zeggen ze toch altijd. We hebben geen orders gekregen dat we het anders moeten doen. Nooit hebben we één restrictie gekregen, noch bij VIER, noch bij Canvas. Dat is redelijk uniek in de televisiewereld."

Spelen kijkcijfers eigenlijk een rol voor jou?

"Een vast kijkcijferdoel is er niet meer sinds we naar Canvas zijn verhuisd. Maar het speelt wel mee in mijn hoofd, zeker en vast. Vorig seizoen waren de kijkcijfers minder goed, omdat we voor het eerst tegenover De Slimste Mens stonden. Je hoeft geen marktonderzoeker te zijn om te weten dat we deels op hetzelfde publiek mikken. Maar ik maak me geen zorgen over de relevantie van ons programma. Op het internet scoort De Ideale Wereld goed, iets waar de VRT fel mee bezig is."

De zanger van Bazart, Mathieu Terryn, heeft nog stage gedaan bij jullie. Zou je zelf als stagiair op jullie redactie willen werken?

"Ja hoor. Never a dull moment bij ons. (lacht) Niet dat we feestvarkens zijn, want het is hard werken. We beginnen om half acht 's ochtends en hebben nog geen idee wat de dag zal brengen. Om 10 uur hebben we dan ineens twaalf konijnen nodig. Ik zit tegenover onze producer en zij krijgt al die vragen doorgespeeld. Het enige wat ze tegenwoordig nog doet, is knikken. Af en toe hoor ik haar dan zeggen: 'Oké we zoeken dus één nazi-uniform, drie lachende Furby's en een opgewarmde lasagne.'"

Schrijver en regisseur Fikry El Azzouzi beschuldigde jullie onlangs van hipster-racisme. "Ze lachen vanuit het idee: 'Ik kan nooit een racist zijn, want ik ben links en ik weet hoe het zit."

"Bwah, ik ben niet zo links, daar vergist hij zich in. Ik heb dat interview ook gelezen. Hij had het over een mop die we hadden gemaakt over Roemenen: dat ze allemaal dom zijn en geen tanden hebben. Was dat een racistische mop? Absoluut. Daar kan ik weinig tegenin brengen. Maar: 80% van onze moppen gaat ten koste van anderen. Of nee, doe maar 90%. Daar zijn wij heel consequent in: we pakken iedereen aan. Mannen, vrouwen, politici, oudjes, Roemenen, Dimitri Vegas én Like Mike. En evengoed mijzelf en mijn Hollandse afkomst. (lyrisch) Ironie is mijn lust en mijn leven. Als je een seksistische mop maakt, wil dat nog niet zeggen dat je een seksist bént. Ik vind het soms vermoeiend om dat principe van humor uit te leggen."

blinde vlek

Als televisiegezicht vang jij de meeste kritiek op. Stoort je dat?

"Nee, ik ben dat intussen wel gewend. Ik heb ook altijd gewerkt voor 'probleemzenders', waar de kijkers niet vanzelf komen binnengerold. Ik zit graag in dat kamp."

Heb je ooit al spijt gehad van een professionele beslissing?

(denkt na) "Niet in die mate dat het mij wakker heeft gehouden. Ik ben op een gegeven moment voor MTV in Nederland gaan werken. Dat bleek niet bepaald het succes waarop ik gehoopt had, maar daardoor zijn er andere deuren opengegaan. Ik neem mijn beslissingen wel goed, denk ik. Je zal mij nooit een programma zien maken waar ik zelf niet achter sta."

Tot slot: je staat op de cover van ons modenummer. Blijft jouw bijdrage beperkt tot je beroemde geruite hemdjes?

"Ik vrees ervoor. (lacht) Mode is een blinde vlek voor mij. Ik kan wel inschatten of iemand stijl heeft, maar vraag mij niet naar de artistieke visie van Karl Lagerfeld. Ik heb nochtans veel bewondering voor ontwerpers. Of je nu films maakt of muziek schrijft of kleren ontwerpt: voor mij behoort dat tot hetzelfde artistieke niveau. Ik loop dus niet weg van mode, ik heb er alleen geen verstand van. Laten we het er maar op houden dat ik de man ben die zijn volk geruite hemdjes leerde dragen."

"Ironie is

mijn lust en

mijn leven"

GOESTING IN EEN PAK FRIET

"Zes dagen in de week leef ik op verse groenten en bioproducten, dus die zevende dag baad ik al eens graag in ossenvet. Frituur Den Tipzak levert met voorsprong de beste frieten uit Halle en omstreken."

Frituur Den Tipzak, Brusselsesteenweg 56, Halle.

Geboren op 17 november 1978 in een Nederlands gezin. Groeide op in Dilbeek en ging naar school in Ternat en Brussel.

Als het over sport gaat, is hij Nederlander. Als het over muziek gaat, is hij Belg.

Studeerde journalistiek aan de Arteveldehogeschool in Gent. Daar had hij maar één doel voor ogen: stage lopen bij Studio Brussel. Hij zou er jarenlang werken als muzieksamensteller en presentator.

Bereikte in 2012 de mythische grens van elf deelnames in

De Slimste Mens. Het bleek ook de start van zijn televisiecarrière, met programma's als Is 't nog ver?, De Ideale Wereld en Hotel Römantiek.

Is zes jaar samen met Iris. Samen hebben ze twee dochters, Dolores (3,5) en Filippa (1,5).

GOESTING IN EEN KROEGENTOCHT

"Café Manu en café Nachtmis in Ternat: ik kom er nog zelden en dat is spijtig. Ook voor hen. Ik heb er schone momenten beleefd, maar aan alles komt een eind zeker? Als er iemand het stokje wil overnemen: ga je gang en zeg dat ik je heb gestuurd."

Eetkroeg Manu, Gemeentehuisstraat 26, 1740 Ternat.

www.eetkroegmanu.be.

Café Nachtmis, Kerkstraat 9,

1742 Sint-Katherina-Lombeek.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234