Donderdag 24/10/2019

Olympische Winterspelen

Groots of geschift? Zelfs waaghalzen moeten naar adem happen in Big Air snowboarden

Seppe Smits tijdens de Big Air in Pyeongchang. "Ik neem berekende risico's, geen domme." Beeld AFP

Big Air. De naam zegt het zelf. Alles aan dat nieuwe olympische onderdeel van het snowboarden is groots. Of misschien is 'geschift' beter van toepassing. Ook drie Belgen slingerden zich gisteren met doodsverachting van een steile helling. Ze overleefden de sprongen, maar niet de kwalificaties voor de finale.

Eerst nemen ze een lift, tot op 49 meter hoogte. Het equivalent van een flatgebouw van ongeveer 15 verdiepingen. Daar spannen ze hun boots aan en laten ze zich van een helling van 40 graden naar beneden glijden. Tot ze op het punt komen waar ze afzetten en zich met zo'n 70 kilometer per uur in de lucht slingeren. Een beetje als schansspringen, ware het niet dat de snowboarders vervolgens beginnen te roteren. Om hun eigen as, verticaal en/of horizontaal. Niet één keer, maar wel twee en bij voorkeur zelfs drie of vier keer.

De kunst is dan vooral om zo'n 20 meter verder weer veilig te landen. Dat lukt meestal wel. "Ik kom 75 procent van de tijd goed neer", schat Chris Corning, vicewereldkampioen in de discipline. "Dat betekent ook dat ik één keer op de vier val."

Geen enkele snowboarder ontsnapt eraan. Vroeg of laat loopt het mis. De vraag is dan alleen hoe groot de averij is. Sebbe De Buck, die tijdens de kwalificaties twee keer (zonder erg) crashte, somt op: "Ik brak mijn pols tijdens de X Games toen ik deze trick probeerde, ik ben al eens knock-out gegaan en scheurde mijn milt." Stef Vandeweyer, ook in de voorronde uitgeschakeld: "Mijn schouder ging al vijf keer uit de kom en ik brak mijn sleutelbeen."

Seppe Smits bleef evenmin gespaard, al noemt hij zich vreemd genoeg een gelukzak: "Ik heb alleen nog maar mijn arm en mijn twee sleutelbenen gebroken. Ik heb scheurtjes in mijn meniscus en kruisbanden van mijn rechterknie opgelopen." Vallen deed Smits gisteren niet maar hij ging ook niet voluit. "Omdat ik merkte dat ik te traag roteerde. Als ik tóch had geprobeerd om mijn trick door te trekken, dan zou ik op mijn nek zijn geland." Zijn leven is hem terecht te dierbaar. "Ik neem berekende risico's, geen domme risico's."

Niet voor watjes

Big Air is geen sport voor watjes. Wie valt, staat weer op. Mark McMorris brak in februari 2016 zijn bovenbeen tijdens een Big Air-competitie. De Canadees lag in maart 2017 nog in zijn ziekenhuisbed, ergens tussen leven en dood. Nog geen jaar later won hij hier in Pyeongchang brons op de slopestyle en het belette hem ook niet om gisteren in de Big Air met een triple cork uit te pakken. "Al een geluk dat ik een moeilijke trick heb gekozen want anders had ik de finale niet gehaald - het is zot voor welke jumps ze in de kwalificaties al gaan."

En toch staan zelfs de meest ervaren snowboarders met een 'klein hartje' boven aan de start. Ze duwen die gedachte telkens snel weg maar ze is er wel altijd, geeft Corning toe als we hem na zijn sprong spreken: "De angst is er elke keer. Mijn hart gaat wild tekeer voor ik moet springen, ik voel het kloppen. Dat is akelig maar dan klap ik in mijn handen, bal ik mijn vuisten en ben ik weg. Soms hang je in de lucht en denk je: 'Uh-oh! Dit loopt slecht af.'"

Red Gerard, die olympisch goud won in de slopestyle en zaterdag eveneens in de finale staat, is eigenlijk geen grote fan van Big Air. Het laat een atleet niet toe om zijn volledig arsenaal aan tricks te etaleren, één goeie kan volstaan. Een short attention span-theater noemt hij het: spektakel voor wie aan aandachtstoornissen lijdt.

Toch is net het showgehalte de reden waarom het Internationaal Olympisch Comité (IOC) dat onderdeel voor het eerst op het olympisch programma zette. En het publiek in het Ski Jumping Centre smulde ervan, constateerde ook Corning: "Mensen willen crazy stuff zien en dat is wat we hen bieden! Soms zit ik zelf naar anderen met open mond te kijken. Waar de grens ligt? We zijn al aan vier rotaties toe. Een wetenschapper berekende eens dat 6,5 keer om de as mogelijk moet zijn - ik hoop bij God dat dat niet nodig zal zijn (schatert)."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234