Zaterdag 23/01/2021

Groeien in grandeur

juliette gréco bestendigt mythe in koninklijk circus HHHHH

Chanson

Brussel

van onze medewerker

Wouter Van Driessche

'Uit een vulkaan / Die was uitgeblust / Breekt zich na wat rust / Toch het vuur weer baan.' Jacques Brel zong het 45 jaar geleden in 'Ne Me Quitte Pas', Juliette Gréco hernam én bewees het afgelopen vrijdag in het Koninklijk Circus. De chansonnière, die beroemd werd met haar bewerkingen van Jacques Préverts gedichten, was er met haar echtgenoot en huiscomponist Gérard Jouannest om haar jongste album te promoten.

Op zich geen wereldnieuws, natuurlijk, ware het niet dat Gréco intussen al meer dan driekwart eeuw oud is. Stellen dat Gréco in die tijd een indrukwekkend palmares bij elkaar zong, zou een understatement van formaat zijn. De Parisienne maakte niet gewoon carrière, maar werd een instituut. Na de Tweede Wereldoorlog groeide ze uit tot hét symbool van het Franse existentialisme, dat Europa tot eind de jaren zestig in strakke rokken en zwarte coltruien stak. Schrijvers Albert Camus, Jean-Paul Sartre en Boris Vian noemden haar zonder veel omwegen "een droomvrouw" en "een godin".

Het piepjonge platenlabel Philips France tekende haar in 1950 als allereerste artieste. En toen Jacques Brel in 1954 op zoek was naar een publiek, gaf zij hem een duwtje in de rug door in een uitverkochte Olympia 'Ça Va (Le Diable)' te zingen. "Gréco heeft miljoenen gedichten in haar stem", schreef Jean-Paul Sartre in die periode. "Ze doet schrijvers wanhopen, door hun doffe woorden te doen schitteren als edelstenen, en hen een sensuele schoonheid te verlenen die de schrijvers zelf allang vergeten waren." Speciaal voor de 'muze van Saint-Germain-des-Prés' pleegde de peetvader van het existentialisme dan ook een aantal teksten, waarvoor zij hem bedankte door zijn filosofie uit te dragen. "Handelen, en door te handelen zijn wat men doet", zoals ze het onlangs nog keurig samenvatte in de Franse krant Le Monde.

Dat Gréco het ideeëngoed van Sartre trouw is gebleven, bewees ze toen haar albums vorig jaar werd heruitgebracht in een verzamelbox (L'Éternel Féminin). Liever dan terug te blikken en op haar lauweren te rusten, zonderde ze zich af in een studio om een nieuwe plaat op te nemen. Aimez-Vous Les Uns Les Autres Ou Bien Disparaissez... Met in de kredietlijn hippe jonge songschrijvers als Benjamin Biolay en Christophe Miossec, maar ook Brel-veteranen Gérard Jouannest en François Rauber, die kort na de opnames overleed. Toch is Juliette Gréco meer dan een legertje doorgewinterde songschrijvers. Afgelopen vrijdag eiste ze dan ook zelf alle aandacht voor zich op, met een stem die de voorbije halve eeuw niets aan energie of poëtische zeggingskracht verloor. Ook fysiek mocht 'de roos van het schemerduister', om met Cocteau te spreken, er nog steeds zijn. Wat ze aan jeugdige schoonheid moest inboeten, won ze aan aura. Op het podium stond dan ook geen vergane glorie of kranige bes, maar een dame van stand die haar mythe probleemloos incarneerde.

Gehuld in een zwart fluwelen kleed bracht Gréco honderd jaar chanson tot leven. De chansonnière, in een vorig leven ook een succesvol actrice, zong niet, maar werd haar liedjes. 'Jolie Môme', en 'Paris Canaille' van Léo Ferré. 'Accordéon' en 'La Javanaise' van Serge Gainsbourg. 'Les Feuilles Mortes' van Jacques Prévert. 'La Rose Et Le Réséda' van Louis Aragon. 'Bruxelles', 'Les Vieux Amants', 'Ne Me Quitte Pas' en 'J'Arrive' van Jacques Brel. Maar ook veel nummers van haar jongste album: 'Couvre Feu' van Christophe Miossec, 'Au Temps Où' van Jean-Claude Carrière, 'Je Jouais Sous Un Banc' van Gérard Manset en 'L'Amour Flou' van Benjamin Biolay. 'Je Suis Comme Je Suis' en 'Je Haïs Les Dimanches' kreeg het publiek niet, het schandaalchanson 'Déshabillez-Moi' verrassend genoeg wél. Dat Gréco er voor de seksuele revolutie in slaagde om dat nummer uit te brengen mocht al een klein wonder heten. Dat ze er op haar vijfenzeventigste nog steeds zonder problemen mee wegkwam, maakte het mirakel compleet. Toen het voltallige publiek een uur later met tranen in de ogen rechtstond voor wat een minutenlange ovatie zou worden, stond ons oordeel dan ook al een hele tijd in ons notaboekje. "Gréco wordt niet alleen waardig ouder, ze groeit in grandeur." Weinigen hebben het haar voorgedaan, steeds minder zullen het haar nadoen.

WIE Juliette Gréco WANNEER Vrijdag 20 februari 2004 WAAR Koninklijk Circus, Brussel

Juliette Gréco maakte geen carrière, maar werd een instituut

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234