Zaterdag 11/07/2020

GRIET OP DE BEECK

Genomineerd als beste acteur voor een Gouden Panda op het tv-festival in Chengdu in China. Meer dan vijfduizend inzendingen uit 77 landen en regio's, en Wim Willaert is een van de uitverkorenen. Ook jury's met een totaal andere culturele achtergrond vallen voor hem, en hoe hij zijn rol vertolkte in de Eén-serie Eigen kweek. Dat zegt bovenal iets over Wim Willaert, natuurlijk, maar toch ook over de context waarin Belgische acteurs gevormd worden.

Het lijkt inmiddels bijna vreemd, maar er was een tijd dat Wim Willaert een van de best bewaarde geheimen in acteursland was. Toen ik vers aan de slag ging als dramaturg bij het Toneelhuis onder leiding van Luk Perceval, maakte hij deel uit van de cast van mijn allereerste productie, een project rond het werk van Tom Lanoye, geregisseerd door de Nederlander Titus Muizelaar. Het werd een voorstelling op locatie, waarbij het publiek in een immens huis in kleine groepjes van kamer naar kamer werd geleid. In elke ruimte kregen ze een ander aspect te zien van het rijke oeuvre van de schrijver.

Om een voorbeeld te geven: Kevin Janssens, toen nog student toneel in het laatste jaar van Studio Herman Teirlinck, zat letterlijk in een bezemkast waar hij de met zichzelf worstelende homoseksueel vertolkte uit Het goddelijke monster, quasi naakt, op weinige centimeters van het handjevol toeschouwers. En zo had elke acteur zijn of haar kamer. Wim Willaert was toen de enige die er eentje deelde met een actrice, en hij speelde de anderstalige die dus nauwelijks tekst had. De finale van de voorstelling was een stevig bewerkte toneeltekst van Tom Lanoye, waarin alle spelers een rol opnamen, en waarin tegelijk alle lijnen van de kamers boven ook samenkwamen.

Voor mij was Wim Willaert toen nog een onbekende. Hij viel me tijdens de repetitieperiode bovenal op als iemand die op charmante wijze eigenlijk liever niet repeteerde dan wel, die vaker te laat kwam dan op tijd, die de piano verkoos boven het stuk tekst en er nog voor zorgde dat muziek een belangrijk ingrediënt van de voorstelling werd ook.

Pas toen ik hem eens voluit zag gaan, in dat slotdeel van de avond, toen er ook echt publiek naar zat te kijken, besefte ik ten volle wat voor een dijk van een acteur hij was. Hoe je almaar naar hem moest kijken, ook al had hij minder tekst dan de anderen. Hoe zijn timing van een superbe klasse getuigde. Hoe hij in komische én meer dramatische momenten schitterde.

Dat heeft vanzelfsprekend met zijn grote talent te maken. Maar ook met hoe hij dat precies inzet. Niet om de virtuoze acteur te willen zijn. Niet om de knapste man van theaterland te mogen heten. Niet om zijn kunde op zoveel mogelijk manieren te etaleren. Wim Willaert durft zichzelf te tonen in de minst flatterende verschijningsvormen. Hij portretteert figuren die het niet snappen, niet kunnen, niet weten, niet durven, en hij omarmt hen zo dat je als kijker ook niet anders kunt dan meteen voor die personages te vallen.

In die benadering van spelen is Wim Willaert niet alleen. Als er al zoiets bestaat als een gemeenschappelijk DNA van de Belgische acteur, of zeker toch van de betere, dan is het dat misschien wel: het lef om wars van alle ijdelheden de ware diepten van de mens te tonen, die facetten die misschien niet mooi zijn, maar die ons raken omdat we die kennen, herkennen.

Mijn hart maakte een sprongetje toen ik onlangs Viviane De Muynck in deze krant hoorde zeggen: "Voor mij geen botox, ik draag hoeden." Heerlijk toch. En veel minder evident dan je misschien zou denken voor vrouwen die acteren. Als ik bijvoorbeeld hoor hoe dat in Nederland zit, toch ons nabijste land: daar ligt de norm echt anders.

Ondertussen is Wim Willaert een van de bekendste acteurs die hier rondlopen. Wat is hem dat gegund. En nu ook nog erkend tot in China. Begin november weten we of hij de prijs daadwerkelijk krijgt of niet.

Wat mij betreft is hij sowieso een winnaar, hij en alle anderen die met zoveel blote eerlijkheid durven te spelen.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234