Dinsdag 22/09/2020

Griet Op de Beeck keek naar Les Demoiselles de Rêve et leur soutien van Pascale Platel. ‘Leuk en interessant’ maar ‘geen absolute topavond.’ op de Gentse Feesten Naar de hel en terug

Pascale Platel ging in de Vooruit in première met Les Demoiselles de Rêve et leur soutien. De productie laat zich het best omschrijven als iets tussen een lezing en een voorstelling in, over de vrouwen die haar inspireren. Over juf Anita, Maria Callas, Marilyn Monroe en een rits andere straffe madammen.

k ben er zo eentje die Pascale Platel zelf inspirerend vindt. Om de vanzelfsprekendheid waarmee ze te allen tijde geheel en al zichzelf is. Om de volstrekt unieke manier waarop zij naar de mensen en de wereld kijkt. Om haar fantasie. Haar humor. Haar culot. Haar nieuwsgierigheid. En om haar veelal goed gecamoufleerde, maar toch voelbare vormen van onzekerheid.

In de zaal veel fans. Mensen die vanwege de Gentse Feesten naar de Vooruit komen, wat ze op andere momenten in het jaar minder makkelijk doen, denk ik. Naast mij zitten twee op en top Gentse vrouwen met vrolijke rondingen te wachten tot het begint. “Hoe lang nog?” “Tien minuten, maar ik peis dat Pascale er al is, waer.” “Er staan sanseveria’s op het podium, zou Pascale die zelf gekozen hebben?” “Dat peis ik niet.” En als de voorstelling niet stipt op tijd begint, oppert de oudste van de twee: “Misschien is Pascale toch te laat.” Fijn dat mensen door feestelijkheden opeens wel kiezen voor theater. En daar krijgen ze geen spijt van. Want ze zijn dol op deze vrouw en ze krijgen haar helemaal. Eén stoute blik, een halve woordspeling, en de mensen hikken van het lachen. Ik vind dat goed, want ben niet tegen vormen van gezelligheid, zelfs niet in de kunsten.

Ik heb mij ook geamuseerd met Les Demoiselles de Rêve et leur soutien. Pascale Platel vertelt over vrouwen die haar begeesteren. Juf Anita van het derde leerjaar, met haar lange blonde haren in een paardenstaart. Maria Callas met haar immer bewegende armen en haar blik vol tristesse. Marilyn Monroe met haar mondje een beetje open en haar ogen een beetje dicht. Mathilde Willink, vrouw van kunstenaar Carel Willink, met haar extravagante jurken en verf op haar gezicht en waanzin in het hoofd. Romy Schneider, de actrice die Sissi speelde. Cindy Sherman, de fotografe die zichzelf eindeloos transformeerde tot altijd weer iemand anders. Dalida, ‘degene waar men zich altijd over bleef afvragen: is het een vrouw, een man of een vliegtuig?’ Louise Bourgeois, beeldend kunstenares die over haar leven zei: “ik ben naar de hel geweest en terug, en geloof mij: het was fantastisch”. En dan ook nog: de huiskamerdiva, zoals Pascale Platel ze noemt, een oude Braziliaanse die met fonkelende ogen over haar seksleven vertelt. En tante zus met de eindeloze borsten die witte boterhammen met witte choco uitdeelde in de buurt, en die tegen haar dierbaren zei: leef maar.

Een collectie van vrouwen met présence, waanzin, sensualiteit, en opvallend: veelal zeer ellendige levens vol tragiek. Pascale Platel vertelt er aanstekelijk over, biografieën in een notendop, en ze laat foto’s zien en filmpjes. Tussendoor legt ze kleine stukjes van zichzelf bloot. Dat ook zij, net als deze diva’s, eigenlijk alleen maar vraagt: kijk naar mij, zie mij graag. Om die lezing heen plakt ze een klein theatraal kadertje over haar muze, en zo probeert ze het geheel op te tillen tot een soort van voorstelling. Dat kan, dat mag. Het hoeft ook niet, omdat het weinig meerwaarde geeft, wat mij betreft.

Les Demoiselles de Rêve et leur soutien is leuk, en interessant voor wie wat meer inkijk wil in Pascale Platel. Maar - eerlijk is eerlijk - een absolute topavond is dit nu ook weer niet. Een artiest moet het zichzelf niet elke keer ontzettend lastig maken, maar ik verlang nog weleens naar een stevige Platel, want dat is alweer eventjes geleden. Een voorstelling waarvoor ze tot op de bodem van haar eigen hoofd en hart en kunnen gaat. Eentje waarin ze zichzelf helemaal toont, voorbij de geestigheden en de flauwekul die onweerstaanbaar blijven, maar die haar ook makkelijk komen aangewaaid. Voor groot talent mag de lat wat hoger. Tenminste, dat vind ik.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234