Zondag 20/10/2019

Grens overschreden: niet door de migranten, wel door de politiek

Pierre Verbeeren is directeur van Dokters van de Wereld.

Dit meisje verdronk in de Middellandse Zee. Zij ligt hier niet per toeval. Dit meisje staat symbool voor een migratiebeleid dat zichzelf langzaam heeft ontmenselijkt. Niet alleen op zee, ook op land. Want zelfs als dit meisje de oversteek had gehaald, dan had ze een Europa leren kennen dat haar duidelijk had gemaakt: wij zien je liever gaan dan komen.

Vandaag hullen de EU en lidstaten zich in actieplannen en onschuld. Maar is dat wel echt zo? Waste Spanje de handen werkelijk in onschuld toen het in 2012 besloot alle volwassen migranten zonder papieren niet langer toe te laten tot de zorg? Schatte Griekenland de impact niet in toen het in het kader van het Europees besparingsbeleid besliste migranten alleen nog op de spoed te aanvaarden indien sprake was van levensgevaar? Kijkt Frankrijk echt niet de andere kant uit als het Syrische oorlogsvluchtelingen in de buurt van Calais laat overleven in moderne loopgraven, zonder toegang tot voedsel, water of zorg? En zo kunnen we nog wel even doorgaan.

Via de retoriek van aanzuigeffecten en broodnodige besparingsmaatregelen ontmantelden we achtereenvolgens de legale routes, de hulp aan de illegale routes en eens aangespoeld, de toepassing van fundamentele mensenrechten zoals zorg. Het resultaat: een dolgedraaide afvalrace waarin je als migrant misschien, maar misschien ook niet, zult verdrinken op zee. Misschien, of misschien ook niet, zult genezen van een ziekte. Misschien, of misschien ook niet, zult doorslaan van ellende omdat je na zevenendertig papierwinkels nog steeds niet weet waar je aan toe bent of nog steeds geen dokter kunt zien. Willekeur als toetssteen van het migratiebeleid.

Het zijn deze mensen die Dokters van de Wereld verzorgt: elk jaar tienduizenden over heel Europa. Op basis van ontmoetingen met hen waarschuwen we beleidsmakers al jaren: deze migratiepolitiek is ziek en maakt ziek. Niet alleen op zee, maar ook op de vaste grond. Twee jaar geleden stierf de 28-jarige Senegalees Alpha Pam in Spanje aan de gevolgen van tbc, nadat zijn vraag om zorg systematisch werd geweigerd. Behandelden we een vrouw in het Verenigd Koninkrijk die haar kind verloor nadat ze zeven maanden lang geen toegang had gekregen tot prenatale zorg. Nog geen maand geleden stak de 25-jarige Oumar, ook een patiënt van ons, zichzelf in brand in de kantoren van de Dienst Vreemdelingenzaken. Hij deed dat niet per toeval. Ook hij staat symbool voor een migratiebeleid dat langzamerhand wordt ontmenselijkt.

Of zoals een van onze vrijwilligers in Oostende het zegt: "Als we tv kijken, dan zijn we vol medeleven voor de Syrische burgers. Maar als ze hier belanden, dan voorzien we hen van de stempel 'illegaal' en jagen we hen op als halve criminelen. Het gaat hier om mensen. Hoe we nu omgaan met vluchtelingen en migranten zal over enkele decennia worden beschouwd als schandvlek binnen de Europese geschiedenis." We zijn het volmondig met hem eens. Gisteren leefden we mee met oorlogsvluchtelingen aan de andere kant van de wereld, vandaag leven we mee met bootvluchtelingen op zee. Wie weet, op een dag, leven we mee met migranten aan de overkant van onze straat.

Deze bijdrage is ondertekend door Annelies Verbeke, Jan Goossens, Kristien Hemmerechts, Prof. Ignaas Devisch, Jeroen Theunissen, Wouter Deprez, Rachida Lamrabet, Jeroen Olyslaegers, Francesca Vanthielen, Bart Van Loo, David Van Reybrouck, Bilal Benyaich, Jan Verheyen en Veronique Van der Plancke (vicevoorzitter Liga voor Mensenrechten)

►Focus 10-11: Gevolgen van open grenzen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234