Maandag 01/03/2021

Recensie

Gregory Porter heeft te veel respect voor Nat King Cole

null Beeld Universal Music Group
Beeld Universal Music Group

Een kerstplaat van Gregory Porter? Tja, waarom niet? Alleen doen zijn versies van Nat King Cole-covers nét iets te braafjes aan.

Gregory Porter noemt Nat King Cole de vader die hij nooit had. Porters echte vader was immers een vluchtige figuur in het leven van de zanger: een man die het gezin uiteindelijk de rug toekeerde. In het midden van de jaren zeventig zocht de kleine Gregory dan ook verstrooiing en wijsheid in de platencollectie van zijn moeder, een predikante uit de Pentecostal-Kerk, waar hij Nat King Cole ontdekte. Die legendarische Amerikaanse crooner overleed al in 1965 maar hij drukte een onuitwisbare stempel op de mainstreampop van zijn land. En dus ook op de familie Porter.

‘‘Ik stelde mij Nat voor als mijn vader en mijn vriend”, vertelde Porter daarover. “Zijn muziek was cruciaal voor me en heeft me eveneens de dood van mijn moeder helpen verwerken.” Porters moeder overleed voor haar zoon doorbrak als jazzmuzikant. Ze heeft zijn succesalbums nooit gehoord. Nat King Cole & Me dient als een eerbetoon aan haar en moet, ondanks het feit dat dit een coverplaat is, een uiterst persoonlijk document voorstellen waarmee Porter een licht op zijn verleden laat schijnen.

Dat dit album in het najaar uitkomt, met Kerst aan de horizon, mag niet verbazen. U ként dit type muziek immers: oerromantische soulballades, in symfonische grandeur ondergedompeld, met tranerige strijkers ingesmeerd, in die mate geraffineerd geproduceerd dat zowel uw twaalfjarige nichtje als uw nonkels, tantes en de oma zullen zwijmelen bij zoveel zoete, weemoedige mooizingerij. Een veilig cadeautje voor onder de kerstboom, quoi.

Toegegeven, sommige soulzangers hebben in het verleden bovenstaande formule tot ongekende hoogtes getild. Denk aan Vulnerable van Marvin Gaye, waar de hartstochtelijke, diepbluesy vertolkingen van Gaye en de weeë symfonische arrangementen elkaar versterkten. Nu ja, de betreurde soulgigant had er toen een handvol desastreuze amoureuze relaties op zitten. Die zielenpijn heeft beslist de Vulnerable-sessies gekleurd.

Zeemzoete cocon

Zo hartverscheurend gaat het er niet aan toe op Nat King Cole & Me. Zeker, Porter beschikt over een fenomenale bariton met een warme basklank die tot tranen toe ontroert. Laat die stem huizen in de swingende straatjazz van zijn soloplaten Water en Be Good of in de groovy slaapkamersound van Liquid Spirit en er ontstaat een ronduit succulente mélange. Ruw en teder gaan er met elkaar op meesterlijke wijze in dialoog.

Zonder dat scherpe randje en  zonder memorabele grooves doet Porter een stuk minder opzienbarend aan. Natuurlijk, ook een jazzgrootmeester als Porter aardt ontegensprekelijk in de zeemzoete cocon van Nat King Coles tearjerkers, alleen voegt hij er weinig aan toe of zet hij die standards nauwelijks naar zijn hand. Misschien heeft dat ten dele te maken met de risicoloze selectie: ‘Mona Lisa’, ‘Smile’, ‘Quizas Quizas Quizas’, ‘L-O-V-E’ (in een fletse bewerking), ‘The Christmas Song’ - het zijn wereldwijd platgespeelde klassiekers waarvan niemand nog zit te wachten op nog maar eens een nieuwe versie. Tenzij uw oma misschien.

Gregory Porter, 'Nat King Cole & Me' Beeld Universal Music Group
Gregory Porter, 'Nat King Cole & Me'Beeld Universal Music Group

Porters pijlen doorboren het hart pas wanneer hij met schaduwrijke melancholie mag schilderen, zoals in het tragische ‘Nature Boy’ of het speelsere ‘Miss Otis Regrets’ dat ondanks zijn symfonische bombast elegant-jazzy blijft. Ook ‘The Lonely One’, gestut met behoedzame pianonoten, een fluwelen contrabas, treurige houtblazers en sierlijke violen grijpt je bij de strot. “There is a very quiet boy /They call the lonely one / There is sorrow in his face / And sadness in his eyes”, croont Porter er. ‘‘If you could only see the boy / They call the lonely one / You'd know that since you're gone / The lonely one is me”.

Misschien heeft Porter ‘Pick Yourself Up’ nog met het meeste plezier ingezongen. Toen hij dat liedje als kleine jongen vanop het vinyl de kamer hoorde inkringelen, deed de tekst aan als onontbeerlijk vaderlijk advies. “Pick yourself up / Dust yourself off / Start all over again / You’ll be a man someday.” Je hoort Porter als het ware genieten, een meewarige glimlach op de lippen, tussen het schetterend koper door. Had hij gerust iets vaker mogen doen op deze behoorlijk goeie, maar te orthodoxe plaat. Volgende keer opnieuw een scherp randje?

'Nat King Cole & Me' verschijnt vrijdag 28/10 op Blue Note

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234