Zondag 27/11/2022

InterviewHet gezin

Gregory Frateur (Dez Mona) heeft een partner, Guido, en twee kinderen met Ester: ‘Ons gezin is niet gebaseerd op romantische liefde’

Gregory (m.), omringd door zijn vriend Guido en Ester, de platonische vriendin met wie hij Rocco en Lola opvoedt. 'Als alleenstaande, homoseksuele man was de kans groot dat ik kinderloos zou blijven. Ik had mijn wens bijna opgeborgen.' Beeld Tine Schoemaker
Gregory (m.), omringd door zijn vriend Guido en Ester, de platonische vriendin met wie hij Rocco en Lola opvoedt. 'Als alleenstaande, homoseksuele man was de kans groot dat ik kinderloos zou blijven. Ik had mijn wens bijna opgeborgen.'Beeld Tine Schoemaker

Gregory Frateur (42), frontman van Dez Mona, heeft samen met vriendin Ester Renard (44) twee kinderen op de wereld gezet. Lola (8) en Rocco (4) groeien op met twee ouders die elkaar op een platonische manier graag zien. Sinds vijf jaar heeft ook pluspapa Guido Verelst (55) een plaats in het gezin.

Sophie Pycke

Een witte ragdoll met volumineuze staart flaneert over de parketvloer van een herenhuis in Antwerpen. Lola pakt het beestje met twee handen van de grond, plet haar net niet tegen haar enthousiaste kinderlijfje en kijkt diep in haar felblauwe ogen. “Ik heb bewust dit kattenras in huis gehaald. Ze zijn altijd geduldig, ook voor grijpgrage kinderhandjes”, vertelt Ester terwijl Gregory en zijn partner Guido de woonkamer binnenstappen. Rocco steekt zijn handjes omhoog en roept luid om zijn papa.

Ester en Gregory hebben als prille ouders vijf jaar samengewoond in dit huis. Vijftien jaar geleden leerden ze elkaar kennen via een vriendin en vonden ze elkaar in een gemeenschappelijk vraagstuk. “Ik was vrijgezel en zocht bij momenten koortsachtig naar een antwoord op mijn diepe kinderwens”, legt Ester uit. “Ik dacht dat ik twee opties had: haastig op zoek gaan naar een man die mij kinderen kon geven, of een alleenstaande mama worden. Mijn kinderwens was groot, maar ik wilde het ouderschap liever niet alleen trekken.

“Gregory was ondertussen een supergoede vriend geworden en ik wist dat hij ook naar een kind verlangde. Plots kwam de klik: Gregory en ik konden samen aan dat allergrootste avontuur beginnen. Een liefdevolle band zonder romantische connotaties of woelige relatieperikelen leek me de ideale basis om een gezin te stichten.”

Gregory zei niet veel later ‘ja’ op Esters vraag om samen een kind te krijgen. Toch zou het nog twee jaar duren voordat Lola geboren werd. “Rond mijn 28ste probeerde ik voor het eerst mijn toekomst scherp te stellen. Het begon me te dagen dat ik mezelf zag als een vader. Maar als alleenstaande, homoseksuele man was de kans groot dat ik kinderloos zou blijven. Een adoptieproces zou sowieso jaren duren, en dan nog waren mijn slaagkansen miniem”, kijkt Gregory terug. “Toen Ester me die bewuste vraag stelde, voelde ik mijn kinderwens, die ik jarenlang netjes had opgeborgen, opnieuw settelen in hoofd en hart.”

Buiten de norm

Hun gezamenlijke droom voelde als de evidente piste, maar ze gingen niet over één nacht ijs. Als vrienden een kind op de wereld zetten en samen opvoeden, is tenslotte iets helemaal anders dan samen het nieuwste restaurant uittesten. Op een bepaald moment zaten ze samen aan de keukentafel met een contractje: wat als de ander naar het buitenland wil verhuizen? Wat als de ander een relatie krijgt? Dat blad smeten ze weg. Ook vandaag ligt er niets juridisch vast.

“Het werd ons van buitenaf nochtans hard aangeraden: zorg dat het allemaal op papier staat! Maar hoe gedetailleerd kun je mogelijke plotwendingen van het leven vastleggen? Het feit dat we al die zaken benoemden, voelde veel beter dan ze ook daadwerkelijk te ondertekenen. Het is niet omdat we kozen voor een traject dat buiten ‘de norm’ viel dat het plots een officiële of artificiële constructie moest worden. We waren ook maar twee mensen die elkaar graag zien en samen een kind wilden, net als zoveel ouders. Die liefdevolle plek zou onze basis worden.

“We hebben uiteraard lange gesprekken gehad over heel concrete zaken, zoals opvoedingsstijlen. We begrepen elkaar wel als vrienden, maar wie we zouden worden als ouder, was nog giswerk. Gelukkig delen we niet alleen humor, maar ook een zeker je-m’en-foutisme: je kunt veel dingen in vraag stellen, maar je kunt niet blijven twijfelen. Uiteindelijk zijn we er gewoon voor gegaan.”

Ester: 'Ik gunde Gregory zijn nieuwe liefde heel erg, maar ik miste hem in de beleving van de zwangerschap van Rocco zoals die bij Lola was.' Beeld Tine Schoemaker
Ester: 'Ik gunde Gregory zijn nieuwe liefde heel erg, maar ik miste hem in de beleving van de zwangerschap van Rocco zoals die bij Lola was.'Beeld Tine Schoemaker

Acht jaar geleden werd Lola geboren. Vier jaar later volgde Rocco. De eerste vijf jaren woonden ze samen. Ester nam één verdieping van het herenhuis in en maakte er haar appartementje van. Living together apart. Minstens twee jaar, omdat de eerste duizend dagen zo cruciaal zijn voor de cognitieve en sociaal-emotionele ontwikkeling van een kind.

Gregory verhuisde uiteindelijk, niet omdat ze ongelukkig waren onder hetzelfde dak, maar omdat een nieuwe liefde een eigen plek verdiende. “Ik was pas zwanger van Rocco toen Gregory vertelde dat hij Guido had leren kennen en verliefd was. We hebben elkaar altijd een goede man toegewenst, maar de timing was nogal, eh, uitdagend”, lacht Ester. “Je leeft als supergoede vrienden in een uitgebalanceerde situatie die je samen met liefde en toewijding hebt gecreëerd, en plots besef je dat die situatie eindig is. Emotioneel was dat geen makkelijke tijd voor mij. Gregory en ik zaten plots in heel uiteenlopende werelden. Hij leefde op oxytocine, ik was non-stop misselijk. Ik gunde hem die nieuwe liefde heel erg, maar ik miste hem in de beleving van de zwangerschap van Rocco zoals die bij Lola was.”

Ook nieuwe partner Guido moest aarden in de situatie. Ester was vier maanden zwanger toen hij haar voor het eerst ontmoette. “Ik heb zelf nooit een kinderwens gehad, maar als ik iemand leerde kennen met kinderen, zou ik die erbij nemen, daar was ik altijd zeker van. Ik heb niet getwijfeld toen Gregory zijn gezins­situatie uitlegde. Het was bij momenten natuurlijk wel overdonderend, zeker toen Rocco net geboren was”, glimlacht Guido. “Ik had zelfs nog nooit een pamper ververst. De eerste keren deed ik die altijd achterstevoren aan. Er staat daar geen label of zo op, hè.

“Ik herinner me nog de eerste keer dat ik de eerste keer alleen was met Rocco. Elke vijf minuten hield ik mijn vinger onder zijn neus om er zeker van te zijn dat hij nog ademde. Ik was overbezorgd. Hij gaf echt geen kik als hij sliep.

“Ik weet dat Gregory vrijwel meteen rust vond in het ouderschap, maar als plusvader vrat het in het begin toch wel energie. Ik had niet dezelfde instincten als zijn ouders. Het duurde bijvoorbeeld een hele tijd voordat ik de verschillende types gehuil van elkaar kon onderscheiden. Ook mijn grenzen moet ik nog duidelijker leren af te bakenen. Als Rocco of Lola in mijn nek willen zitten, zeg ik altijd ja, ook al heb ik niet de beste rug. (lacht)

“Vier jaar geleden was dit een volledig nieuwe wereld, maar ik heb me er met volle overtuiging aan overgegeven. Lola en Rocco zijn prachtige kinderen. Ze noemen me Guido en verwijzen naar mij als hun pluspapa. Voor mij voelt dat goed.”

Samen eten

Ook de kinderen voelen zich goed onder de hoede van hun drie zorgfiguren. Rocco heeft het natuurlijk nooit anders geweten. Toen Lola vier was, heeft ze vragen gesteld over de relatie tussen haar mama en papa. “Als Lola zou kunnen beslissen, woonden we met zijn allen in een commune”, lacht Ester. “We hebben het zo helder mogelijk uitgelegd: mama valt op jongens, papa ook. We denken dat de kindjes in haar klas soms meer vragen hebben dan zij. Dat haar school zo open-minded is, helpt wel. Haar eerste kleuterjuf is samen met een vrouw, met wie ze twee kinderen heeft. De schooldirecteur woont samen met een man. De school herkent de vraagstukken waar onze kinderen soms mee worstelen, of zullen worstelen.”

Met drie hebben ze ondertussen een stabiele gezinsregeling uitgedokterd. De kinderen ­verblijven telkens vijf dagen bij mama en twee ­dagen bij papa en pluspapa. Een keer per week eten ze met z’n allen samen. “Maar daar zit speling op”, klinkt het unaniem. “We zijn geen exen die elkaar het licht in de ogen niet gunnen en angstvallig vasthouden aan onze wekelijkse routine. We leven niet in een sprookje. Er zijn uiteraard ook moeilijke momenten. Maar dankzij humor en relativeringsvermogen creëren we ruimte voor conflict. Onze basis is sterk en veerkrachtig genoeg om daar een weg doorheen te manoeuvreren.”

“Nu voor mij nog een goede man”, lacht Ester. “De eerste jaren van het moederschap had ik daar geen nood aan, maar nu merk ik dat ik er wel voor opensta. Als ik op date ga, is dat de happening van de week. Gregory en Guido zouden niet liever willen dan dat ik ook een partner heb. Misschien moet ik de kinderen iets vaker naar hun papa’s brengen en op stap gaan, want een lief komt niet zomaar voor de deur staan. Die nieuwe partner mag zich wel op een vierkoppig tribunaal voorbereiden.”

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234