Zaterdag 19/09/2020

Review

Greg Dulli in het Depot: een intiem onderonsje met de spionkop

Beeld Alex Vanhee

Dit weekend onderhield Greg Dulli je in het Depot en de Vooruit met een intimistisch concert, waarbij hij de gitaren zelden tot nooit op hol liet slaan. Your attention, please? Die hield hij met deze veredelde soloslim niet altijd even stevig vast.

"Het voelt aan alsof mijn moeder hier tussen het publiek zit. Hallo, mama!" Greg Dulli vond het zittende publiek net zo'n vreemde aanblik bieden als wij: de beleefde applausjes tussen de songs door gaven zijn concert zelfs een eerder plechtstatig karakter. Vlak voor 'She Was Stolen' vergeleek hij de concertzaal daarom met een bibliotheek. "Alle mannen zouden een monocle moeten dragen," ginnegapte hij, om dan een oude aristocraat met stijve bovenlip te imiteren: "Wat doen we straks, schat? Een glaasje champipple drinken?"

Beeld Alex Vanhee

Er was wel iets van aan, natuurlijk. De concerten van Afghan Whigs moeten het doorgaans hebben van een onstuimig onderonsje met het publiek, waarbij zinderende songs steevast hun duivels ontbinden. Maar Dulli had beter ook aan gewetensonderzoek gedaan: met een bezetting zonder drummer, een sobere interpretatie van zijn eigen werk leek, kaarsen op de versterkers en een bezetting met piano en viool leek zijn concert eerder op maat van een cultureel centrum gesneden. Bovendien dwong de setlist in het Depot zelden tot tomeloze koorzang.

In Leuven plukte hij immers liever minder bekende songs uit zijn omvangrijke oeuvre met Afghan Whigs, The Twilight Singers en The Gutter Twins. Vooral bij de diehard spionkop haalde de frontman dan ook een wit voetje met deze gedurfde set. Zo werd het stof geblazen van een vrij onbekende EP van The Twilight Singers ('The Lure Would Prove Too Much'). Daarnaast werd een gloednieuwe song voorgesteld met 'Demon in Profile', waarin Dulli zich de longblaasjes uit de keel schreeuwde in de bekentenis "I'm so far inside you, I'm your silhouet." En elders kreeg je 'Early Today (And Later That Night)' uit zijn soloplaat Amber Headlights (2005) voorgeschoteld: een song die hij in tien jaar nooit gespeeld had.

Beeld Alex Vanhee
Beeld Alex Vanhee

Wie had gehoopt op een paar classics uit Gentlemen (1993) van Afghan Whigs, trok evenwel aan het kortste eind: met 'Summer's Kiss' uit Black Love (1996) ving je een zeldzame glimp van de superieure nineties op. Verder teerde hij liever op bekende hits van andere muzikanten: met een solo-versie van David Bowies 'Modern Love' maakte Dulli een laatste buiging, terwijl hij eerder op de avond dolde met 'The Joker' van The Steve Miller Band in 'Papillon' en elders 'Please Stay' van Marvin Gaye naar zijn hand zette of de folktraditional 'Black is the Color (of my True Love's Hair)' coverde. Of anders vermaakte hij zich wel met een flard 'All You Need is Love' en 'She Loves You' van The Beatles in 'Forty Dollars' van The Twilight Singers. Die laatste groep voerde het hoogste woord in het Depot, met een buitengewone nadruk op de songs van Blackberry Belle (2003).

Dave Rosser nam de gruizige grafstem van Mark Lanegan voor zijn rekening in 'Number Nine' van The Gutter Twins, maar reikte daarbij helaas niet tot aan zijn enkels. Een meer bevlogen indruk maakte hij als gitarist in het snikkende 'Step into the Light', waarbij je in de zaal een speld kon horen vallen, toen de groep ergens midweg collectief de adem inhield.

Ook violist Rodrigo D'Erasmo van de Italiaanse groep Afterhours maakte grote sier vanaf 'Bonnie Brae', terwijl 'It Kills' in een afgekloven versie met Dulli aan de piano zich in koortsig ijltempo een weg naar je hartkamers baande. Toch was het niet al goud dat blonk: 'So Tight' hield zich niet aan de afspraak van de titel, en klonk even slordig als 'The Body' vals werd ingezet. Nu buitelt en struikelt Dulli wel eens vaker over de toonladder, maar dit keer leken de àndere instrumenten ook mee te doen. Toetsenist/gitarist Manuel Agnelli - ook van Afterhours - zette een andere song dan weer verkeerd in.

Beeld Alex Vanhee

En zagen we Greg Dulli in bloedvorm? Ook dat niet altijd: gewoonlijk breekt ons spontaan het koud zweet uit, wanneer hij als een smeulende sater de meest bittere bekentenissen uit zijn ziel spuwt. Dit keer leek ook zijn venijn in kleine doses aangeleverd. Maar goed: zelfs op een mindere avond wist hij geen moment te vervelen met dit intieme onderonsje.

Beeld Alex Vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234