Woensdag 28/07/2021

Graveltennis is echte gruwel voor Amerikaanse toppers

Graveltennis is een stiel apart, maar val er de Amerikaanse tennissers niet te vaak mee lastig. De laatste jaren valt het op hoe de VS - een tennisgrootmacht in verval - steeds minder winnaars kent op het Europese gravel. Sommige Amerikaanse toppers getroosten zich zelfs niet de moeite van de Europese trip in de aanloop naar Roland Garros. En zeggen dat het ooit anders was.

DOOR Bart Fieremans

De exclusieve Monte Carlo Country Club in Monaco, met idyllisch uitzicht op zee, organiseert al decennia een van de mooiste graveltoernooien ter wereld. Dit jaar betekende het evenement ook de start van het Europese gravelseizoen, nu bijna twee weken geleden met de Spaanse spierbundelrambo Rafael Nadal als logische winnaar. Maar voor de Amerikaanse media was het een onthutsende vaststelling dat geen enkele landgenoot in de 64-koppige hoofdtabel van Monte Carlo was opgedoken.

Deze week in Barcelona waagden toch twee moedige Amerikanen hun kans: Justin Gimelstob en Vincent Spadea. Niet de groten der aarde dus, en ze mochten beiden in de eerste ronde inpakken. En verwacht evenmin veel Amerikanen de komende weken in Berlijn of Rome, of het moet voor een citytrip zijn. Om zich toch enigszins in te roderen voor Roland Garros zullen de betere Amerikaanse tennissers als Andy Roddick, James Blake en Robby Ginepri wel present geven, maar reken hen best niet tot de favorieten, evenmin voor het Parijse grandslamtoernooi. Andre Agassi, intrinsiek de beste Amerikaanse gravelspeler, laat dit jaar door zijn krommende rug het hele gravelseizoen zelfs met plezier schieten. "Ik heb niet langer het gevoel dat ik op gravel kan winnen", zegt hij met wijze zelfkennis.

De kans is ook groot dat Roland Garros volgende maand weer met een Amerikaanse sisser afloopt. Net als in 2004 en 2005, toen geen enkele Amerikaanse man verder dan de derde ronde raakte. Dat was 'du jamais vu' in de moderne tennisgeschiedenis. Meestal houden de Amerikaanse tennisdames de eer op gravel wat beter hoog, maar ook hier zit de klad erin. Wie spreekt nog over Venus en Serena Williams? En Lindsay Davenport is al helemaal een drama op gravel.

Wat gravel betreft, is Amerikaans heimwee naar vroegere tijden begrijpelijk. In de vorige generatie scoorden toch Agassi, Michael Chang en Jim Courier geregeld op gravel. Zelfs Pete Sampras won af en toe een graveltoernooi, alleen op Roland Garros was hij vervloekt. Bij de vrouwen zijn Serena Williams en Jennifer Capriati nog vrij recente winnaars, in een ander tijdperk won Chris Evert liefst zeven keer Roland Garros. Zij is verder de recordhoudster van de onwaarschijnlijke reeks van 125 ongeslagen gravelduels tussen 1973 en 1979.

De mindere prestaties van de Amerikaanse tennissers op gravel laat zich statistisch aflezen (zie grafiek). Neem alle toernooien van de laatste tien jaar in het mannen- en vrouwencircuit: bij toernooien op hardcourt had de winnaar/winnares in 27 procent van de gevallen de Amerikaanse nationaliteit. Op gravel bedraagt dat Amerikaanse winstpercentage slechts 8 procent. Bij een tijdssprong in 1986 en 1976 ligt het aandeel van Amerikaanse graveltitels beduidend hoger.

Interessant is ook hoe Amerika over de jaren heen zijn greep op de organisatie van tennistoernooien verloor en Europa zich als dominante macht manifesteerde. Zo hadden in 1976 nog 48 procent van alle toernooien op Amerikaanse bodem plaats, in 2006 viel dat terug tot 21 procent. Het tennis is in het laatste decennium veel mondialer geworden, met Rusland (dat ook aardig op gravel scoort) als nieuwe aandrijfkracht en een stilaan lonende tennisboom in Azië.

De VS zal niet dagdromen wat graveltennis betreft. Een drastische progressie is utopisch, omdat Amerika nauwelijks gravelbanen telt - het aandeel is geschat op vier procent - in tegenstelling tot Zuid-Amerika en heel wat zuiderse Europese landen, waar outdoorbanen op gravel de norm zijn. Agassi moest al vaak uitleggen waarom Amerikanen sukkelen op gravel: "Het is niet simpel te wedijveren met mensen die van kindsbeen opgegroeid zijn en zich gespecialiseerd hebben op gravel. Ze zijn meer vertrouwd met het voor gravel typische glijwerk, de tactiek en shotkeuze. Als we op hardcourt een bal hard langs de lijn slaan, is dat meestal een punt. Op gravel komt de bal gewoon terug."

In Amerika is het nu eenmaal zo dat de meeste jonge tennissers hun spel op hardcourt ontwikkelen. Met de nadruk op agressief aanvallend spel. Op gravel kan juist de defensieve strategie erg lonen, door de tragere en hoger opspringende ballen steeds maar terug te spelen, zodat een gefrustreerde tegenstander in de fout gaat.

Jose Higueras, een ex-gravelspecialist, verklaarde de zwakke resultaten van Amerikanen op gravel als volgt: "Als je geen ervaring hebt op gravel, vecht je niet alleen tegen je tegenstander maar ook tegen de ondergrond."

Ooit stelde een journalist op een persconferentie in Roland Garros een veelbetekenende vraag: "Mogen we stellen dat er een onzichtbare wet is, zoals de wet van de zwaartekracht, die maakt dat zelfs de compleetste speler op gravel minder kans maakt tegen een echte gravelspecialist?" Het antwoord is allicht ja.

'Het is niet simpel te wedijveren met mensen die opgegroeid zijn met en zich gespecialiseerd hebben op gravel'

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234