Vrijdag 27/11/2020

Graspop 2012 in 5 toppers en 5 floppers

Dessel sloot na gisteravond vier dagen metal af.Beeld Alex Vanhee

De drie dagen van zware metalen op de Kempense weides van Graspop 2012 (vier als je de talentenjacht op donderdag meerekent) zitten erop. De Morgen-muziekjournalist Pieter-Jan Symons blikt terug in vijf mooie momenten en vijf tegenvallers.


1. Amon Amarth
Hoewel het Zweden zijn valt het te betwijfelen dat er ergens anders in het Hoge Noorden woestere vikings rondlopen dan de death metallers van Amon Amarth. Precies twintig jaar bezingen ze het rond brutale rooftochten en bloederige slachtpartijen gecentraliseerde leven van de viking. Dat ze die headlinerspost in de Marquee 1 op vrijdag dan ook zonder discussie verdienden, mocht al snel blijken wanneer de tot de nok gevulde tent meebrulde met 'Runes To My Memory', 'Death In Fire' en 'Fate Of Norns'. De zonen van Odin sloegen in als een helse bliksem en solliciteerden zo naar een stek op de Main Stage.

2. De thrashers: Exodus en Sacred Reich
Geen genre zo snedig en agressief als thrash metal en met Exodus en Sacred Reich stonden er twee van zijn meest meedogenloze voortrekkers op de affiche. Dat de als veertigers vermomde pubers van Sacred Reich de zomertours met de band slechts zien als een pleziervakantie weg van hun dagjobs, was te merken aan de niet af te vegen smile op het gezicht van bassist/zanger Phil Rind. Wat nog niet wil zeggen dat ze softer zijn geworden: met de aan Tony Iommi opgedragen Black Sabbath-cover 'War Pigs' gevolgd door 'Death Squad' en het om een gigantische circlepit smekende 'Surf Nicaragua' verkochten ze de Marquee 1 al vroeg op de dag een uppercut. En hoewel de thrashriffs van Sacred Reich bleven nazinderen, rekenden we op hun collega's van Exodus voor een meer uitgebreide 'Lesson In Violence'. Gitarist Gary Holt had de dag voordien zijn tour met Slayer afgerond en bleef op Graspop hangen om zijn oude bandmakkers van Exodus bij te kunnen staan. Met drie gitaristen die snelheidsrecords bleven breken en het onophoudelijke opjutten van frontman/gorilla Rob Dukes werden 'The Toxic Waltz' en 'War Is My Shepherd' een collectieve explosie van onversneden agressie.

3. Machine Head
Precies tien jaar geleden was het dat Robb Flynn en co Graspop hadden aangedaan en dat ze sindsdien heel wat meer kilometers op de teller hebben staan werd al snel duidelijk. Met de ene na de andere mokerslag lieten ze niet de minste ademruimte. Hun typisch Amerikaanse, totaal volgestouwde en luchtledige moderne thrash is dan ook ontworpen als een frontaal in de aanval gaande geluidstank. Met zowel enkele songs uit hun jongste plaat Unto The Locust als de klassieker Burn My Eyes maakten ze meteen duidelijk dat een volgende passage niet zo lang op zich hoeft te laten wachten. En dan hadden ze 'Davidian' nog niet gespeeld. Machine Head staat op 5 augustus ook nog op de Lokerse Feesten)

4. Trivium
We voorspelden vorig jaar al dat Trivium naast Lamb Of God, Mastodon en Avenged Sevenfold in de nabije toekomst wel eens dé band kon zijn om de fakkel over te nemen van de oude metalknakkers. Dit concert op de Main Stage van Graspop bracht hen in ieder geval al een stapje dichterbij. Matt Heafy heeft zijn van James Hetfield afgekeken ticks min of meer afgeleerd en werd dankzij het onophoudelijk touren een meer dan complete frontman en volksmenner. Nu ze op hun jongste plaat In Waves ook geleerd hebben om riffs in de songs te smokkelen die een in de lucht pompende vuist eisen van het publiek, lijkt voor Trivium de weg helemaal open te liggen.

5 Hatebreed
Met enkele in de geschiedenisboekjes gegraveerde shows op Graspop en Trix heeft de absolute metalcore-trots de reputatie meegekregen van een nagenoeg perfecte liveband. Nog voor Jamey Jasta zijn donderpreken afsteekt heeft het publiek mekaar en de keet al aan gort geslagen. 'Betrayed By Life', 'To The Treshold' en 'Destroy Everything' zijn als songs vermomde kickboxmatchen en het mag dan ook duidelijk zijn dat wanneer Jasta 'I Will Be Heard' brult, er gewoonweg geen ontkomen aan is.


1. Sabaton
Hoe zorg je er als ondermaatse power metalband voor dat je al van in het begin een hype creëert? Meteen investeren in pyro, zorgen voor legeruniformen en je beperken tot songs over de twee wereldoorlogen, was volgens Joakim Broden het lumineuze antwoord op die vraag. Dat die aanpak nog werkte ook schaadde toch enigszins ons vertrouwen in de mensheid. Power metal dreigt sowieso al potsierlijk te worden, met conceptplaten over al dan niet gekende moderne veldslagen kan je niet anders dan verdrinken in bombast. Bovendien: Zweden die zingen over de Falklandoorlog en de sfeer in de Franse loopgraven tijdens WOI? Dat kunnen ze toch niet serieus menen?

2. Kyuss Lives!
We waren door het dolle heen wanneer John Garcia twee jaar geleden aankondigde dat hij op Josh Homme na alle leden van woestijnrockers Kyuss had kunnen warm maken voor een reünietournee. Met de Belgische gitarist Bruno Fevery in Homme's plaats zagen we ze de AB verpletteren en moesten nadien ook nog Dour en de Lokerse Feesten eraan geloven. Ondertussen zijn zowel bassist Nick Oliveri als zijn vervanger Scott Reeder uit de band gestapt, kregen ze door Homme een rechtszaak onder hun neus geschoven en schijnt nu ook drummer Brant Bjork er mee klaar te zijn. Hoe gedreven we ze de afgelopen jaren zagen, zo flets en machinaal waren ze op Graspop. Het plots toegevoegde spacy effect op Garcia's stem was bovendien ronduit lachwekkend, alsof Hawkwind aan de helium zat. Ze hebben deze reünie nét iets te lang uitgemolken.

3. Black Label Society
Je kan je afvragen of de steeds groeiende following van Zakk Wylde's Black Label Society niet meer te maken heeft met z'n op bikeruniform gebaseerde merchandise dan met de platen. Vorig jaar haalde de Wylde-man onze top 5 met een concert dat perfect in balans was. Je wéét dat je van de ex-gitarist van Ozzy Osbourne vingervlugge, verschroeiende en uitgesponnen solo's mag verwachten maar doorgaans weet hij die wat af te wegen tegen songs als 'Bleed For Me' en 'Demise Of Sanity'. Wat de met de veren van een opperhoofd op het podium verschijnende snarenplukker echter vrijdag liet horen had meer weg van snarenrukkerij waarin de songs nauwelijks van mekaar te onderscheiden waren. We wéten dat Wylde een virtuoos gitarist is. Durft iemand hem te zeggen dat hij dat dan ook niet zo nodig meer moet bewijzen?

4. Europe
Of hoe het voor sommige bands onmogelijk lijkt om in te zien dat ze hun beste werk dertig jaar geleden schreven. Veel liever teisteren ze hun fans met verticaal te klasseren nieuw werk dat ze maar wat graag live spelen. Voeg daar nog aan toe dat ze zich niet kunnen vereenzelvigen met hun imago en je krijgt een eighties hair metalband. Zoals Europe. Met hier en daar wat verstopte duivels en demonen probeerden ze op het pathetische af om zich wat ruiger voor te doen maar uit de strot van Joey Tempest klinkt het allemaal nogal snel als reclame voor wasverzachter voor linnen babyluiers. Het publiek wilde gewoon 'The Final Countdown' horen, kan toch niet moeilijk zijn?

5. Rival Sons
De band die we vorig jaar nog de afstammelingen van Led Zeppelin en Humble Pie doopten is ondertussen al 2,5 jaar onafgebroken op tour. En dat was eraan te merken. Hun potige bluesrock smolt in de nauwelijks half gevulde Metal Dome helemaal weg tot een soort zompige light-versie van The Black Crowes. Je moet het hen nageven dat ze heel erg hun best deden om hun vermoeidheid te verstoppen maar songs als 'Burn Down Los Angeles' en 'Torture' werden helemaal beroofd van hun beukende kracht.


Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234