Maandag 21/10/2019

Grant-Lee Phillips

Tijdens het grootste deel van de jaren negentig vormde de Californiër Grant-Lee Phillips de creatieve pijler van Grant Lee Buffalo, een groep die met Fuzzy minstens één klassieke cd op haar naam heeft. Maar door de bemoeienissen van de muziekindustrie gingen platen als Copperopolis en Jubilee gebukt onder dikke lagen bombast en overproductie, waardoor uiteindelijk ook de relatie tussen de muzikanten begon te verzuren. Dus besloot Phillips zijn eigen weg te gaan. In drie dagen tijd nam hij, in de kelderstudio van John Brion, zijn eerste soloplaat op, bracht ze uit in eigen beheer en verkocht ze via zijn website: een emancipatorische demarche waarmee hij alvast zijn artistieke integriteit intact wist te houden.

Daar mogen we blij om zijn, want Ladies' Love Oracle, een sober werkstuk waarop de zanger zelf alle instrumenten bespeelt, bevat in al zijn eenvoud en intimisme de beste songs die hij sinds Fuzzy op de wereld heeft losgelaten. "Soms zegt een schets meer dan een fresco", staat er op de hoes, en zo is het maar net.

Door hun broze, rustieke karakter verwijzen liedjes als 'Squint', 'Flamin' Shoe', 'Folding' en 'Lonesome Serenade' afwisselend naar de Nick Drake van Pink Moon en de Neil Young van Harvest. De instrumentatie blijft beperkt tot akoestische gitaar, harmonica, toetsen en een beetje percussie en de cd-titel verwijst naar een boek over occulte gezelschapsspellen uit de negentiende eeuw, dat Phillips aantrof in een antiquariaat in Seattle.

Inmiddels heeft de man een contract getekend bij Rounder en heeft hij, met de hulp van producer Carmen Rizzo alweer een nieuwe plaat opgenomen. Maar wie Grant Lee Buffalo ooit een warm hart heeft toegedragen, mag een parel als Ladies' Love Oracle onder geen beding aan zich voorbij laten gaan.

Grant-Lee Phillips, Ladies' Love Oracle, Magnetic Fields/Bertus

Tortoise

Tortoise, het vijftal uit Chicago dat zich steeds onbehaaglijker begint te voelen in het postrockstraatje, is met Standards aan zijn vierde langspeelplaat toe. Daarop maakt het nog steeds uitsluitend instrumentale muziek, waarin een haast vanzelfsprekende symbiose wordt bereikt tussen akoestische, elektrische en elektronische instrumenten. Dit keer klinkt Tortoise echter beknopter en directer dan ooit en dat heeft te maken met het feit dat de nummers live werden uitgetest voor ze werden opgenomen. TNT, de vorige cd van de groep, werd nog volledig in de studio geconstrueerd en kreeg daardoor een aura van kunstzinnigheid en intellectualisme. Standards is aardser en lichamelijker, bouwt nadrukkelijker op rock- en funkpatronen en is rechtstreeks gelinkt aan het hardcoreverleden van de muzikanten.

De explosieve opener 'Seneca' is een ode aan de free blues van Sonny Sharrock, 'Benway' doet denken aan de Brian Eno van Another Green World en 'Eros' koppelt bubbelende elektronica aan productietechnieken uit jazz en dub. De muzikale structuren blijven complex, maar er wordt doelmatig en trefzeker gespeeld, terwijl de hypnotische ritmen en wisselende klankkleuren ervoor zorgen dat de aandacht van de luisteraar nooit verslapt. De gehavende Amerikaanse vlag op de hoes is een vorm van kritiek op de afwikkeling van de jongste presidentsverkiezingen en met de cd-titel wordt het hele normenstelsel van de grootste democratie ter wereld in vraag gesteld. Dat hoef je echter niet te weten om optimaal van de nieuwe Tortoise te kunnen genieten. Op dinsdag 3 maart is het kwintet, samen met The Sea & The Cake, te zien in de Brusselse AB, tijdens het Dominofestival. Benieuwd of het materiaal uit Standards ook op het podium gensters zal slaan.

Tortoise, Standards, Warp/PIAS

Mark Kozelek

Mark Kozelek, sinds 1992 bekend als spilfiguur van de Red House Painters, behoort, samen met Mark Eitzel van American Music Club, tot de beste liedjesschrijvers uit de Bay Area van San Francisco. Old Ramon, de zesde plaat van de Painters, werd door platenmaatschappij Island voor onbepaalde tijd in het vriesvak gestopt, zodat Kozelek noodgedwongen op zoek ging naar andere bezigheden. Hij acteerde in de film Almost Famous van Cameron Crowe, werd de katalysator van een hommage-cd aan John Denver en bracht vorig jaar onder zijn eigen naam de mini-cd Rock'n'Roll Singer uit. Op die plaat verraste hij onder meer met drie zo goed als onherkenbare covers van AC/DC en die waren zo geslaagd dat hij nu ook zijn nieuwe plaat, What's Next to the Moon, helemaal aan de Australische hardrockband heeft gewijd.

Kozelek kiest tien songs uit de periode met wijlen Bon Scott en maakt er, met behulp van zijn stem en akoestische gitaar, ingetogen folksongs van. Door die ingrijpende transformatie klinken vertrouwde nummers als 'Love at First Feel', 'Bad Boy Boogie' of 'Walk All Over You' de luisteraar plotseling zeer bevreemdend in de oren en worden onvermoede aspecten van de AC/D-catalogus blootgelegd. What's Next to the Moon is opvallend consistent, pakkend in zijn eenvoud en totaal gespeend van ironie. Een krachttoer waarmee Mark Kozelek bewijst dat hij nog lang niet is uitgeblust.

Mark Kozelek, What's Next to the Moon, Badman/Bertus

Giant Sand

Ruim anderhalf decennium is het al geleden sinds Giant Sand debuteerde met Valley of Rain, maar zo'n achttien langspelers later ontsnapt deze rafelige en ongewoon productieve woestijnrockband nog steeds aan alle gangbare definities. De groep rond zanger-gitarist Howe Gelb put uit gitaarrock- en countrytradities en geeft er niet zelden een grillige draai aan. Dat leidt niet alleen tot bruusk omslaande stemmingen, maar ook tot slordige en onvoldragen platen. Een pluspunt is dat Giant Sand de routine mijdt. Het ene moment klinkt het gezelschap dus briljant, het andere schetsmatig, al zal dat wel iets met de vele opeenvolgende personeelswisselingen te maken hebben. Sinds 1991 behoren ook drummer John Convertino en bassist Joey Burns tot de vaste kern, maar nu de twee laatstgenoemden zo succesrijk zijn als Calexico, is onduidelijk in welke richting Giant Sand verder zal evolueren.

Tijd dus voor een tussentijdse inventaris, en die komt er in de vorm van de compilatie Selections Circa 1990-2000. Dit overzicht loopt van de cd Ramp (1992) tot het vorig jaar verschenen Chore of Enchantment, maar bevat ook outtakes, een demo uit het OP8-project met Lisa Germano, obscure tracks uit semi-officiële bootlegs, bijdragen tot hommages aan Rainer Ptacek en The Byrds, en een zijstapje met The Band of Blacky Ranchette. Gasten zijn onder meer Evan Dando en Victoria Williams (in het van Neil Young geleende 'Music Arcade'), Juliana Hatfield en de betreurde Pappy Allen. Een boeiende en evenwichtige collectie die alvast nieuwsgierig maakt naar Howe Gelbs toekomstige exploraties.

Giant Sand, Selections Circa 1990-2000, V2

Experimental Pop Band

Laat je niet misleiden door de groepsnaam, want experimenteel kun je deze vier heren uit Bristol bezwaarlijk noemen. Wat de Experimental Pop Band vooral van de concurrentie onderscheidt, is de veelheid aan invloeden die op The Tracksuit Trilogy voorbij komen geflitst. Het aanbod gaat van elektronische disco tot lijzige loungecore en van gefragmenteerde hiphop tot punky garagerock. In 'Hard Enough' lonkt de groep nadrukkelijk naar The Fall, 'Casual Sex' klinkt als Blur ten tijde van 'Girls & Boys' en in 'Remember' hoor je echo's uit 'Sunday Morning' van The Velvet Underground. Heterogeen plaatje dus, dat niettemin wordt samengehouden door de koele observaties, de zwarte humor, de surrealistisch aandoende woordspelingen en de laconieke voordracht van zanger-gitarist Davey Woodward. De plaat werd, op twee tracks na, geproducet door John Parish, die de speelse en frivole kantjes van de Experimental Pop band extra in de verf zet. The Tracksuit Trilogy is een intrigerend werkstuk, maar wel een dat meer aan het hoofd dan aan het hart appelleert.

Experimental Pop Band, The Tracksuit Trilogy, City Slang/Virgin

Dirk Steenhaut

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234