Zaterdag 16/01/2021

GOUD en hout

De hipste

nachtclub van Parijs

akkelijk te vinden, de Silencio. Vanuit Paris Nord bent u met de metro in drie minuten aan Les Halles en op vijf minuten wandelen bent u er: aan de Rue Montmartre 142. Een statig gebouw met een geschiedenis. Op de linkerhoek is de ingang van de Social Club, een andere befaamde boîte de nuit van Arnaud Frisch, de eigenaar van Silencio, waar dj's als Cassius, Justice en SebastiAn geregeld achter de draaitafel staan. Hoog boven de grond tillen vier schikgodinnen het opschrift La France, journal du Soir omhoog. De kranten L'Humanité en L'Aurore rolden er ooit van de persen. Even verderop werd de socialistische leider Jean Jaurès vermoord, en er wordt gezegd dat Molière onder het gebouw begraven ligt.

Op een luguber feit meer of minder komt het niet aan wanneer u op het punt staat de donkere traphal met de zestig treden naar het voorgeborgte van de hel te nemen. In Mulholland Drive is Club Silencio de plek waar de kijker samen met Naomi Watts beseft dat alles een illusie is. Maar Lynch maakt meteen duidelijk dat de vlag deze keer de lading niet dekt. "Arnaud heeft me gewoon een lijstje met namen voorgesteld en zijn favoriet was Silencio. Dat leek me meteen een goed idee. Maar je zult hier geen enkele verwijzing naar mijn films vinden", zo zegt hij met zijn warme en krassende stem, die met de dag meer gaat klinken alsof ze uit een oude zwart-witfilm is ontsnapt.

Hoewel er in zijn films vaak nachtclubscènes te zien zijn, zegt hij dat hij er zelf zelden een voet binnen zet. Hij bekent dat het concept van Arnaud Frisch eigenlijk niet aan hem besteed is. Frisch wil van Silencio een trefpunt maken voor kunstenaars van over de hele wereld. Een beetje zoals Andy Warhols Factory of Les Deux Magots, het Parijse café waar Sartre, Picasso en Hemingway elkaar geregeld ontmoetten. Niets voor Lynch. Die werkt liever bij hem thuis. Hij legt uit dat hij de club veeleer als een permanente tentoonstelling van zijn kunnen ziet, een etalage of een vitrine. "Eigenlijk is dit een soort levende installatie. Ik vind het heerlijk om iets te doen met onaangeklede ruimtes. Zien of je een zekere sfeer kunt vangen." Lynch weet hoe dat moet, sfeer vangen. Ondanks de strakke stijl en de soberheid hangt er een intimiteit in de kleine club, die met zijn 650 vierkante meter niet meer dan 300 personen kan ontvangen. "Ik wil dat wie hier binnenkomt, zich goed en veilig voelt", legt Lynch uit. "Het moet zijn alsof je in een mooie droom terechtkomt."

Lynch zit in de bibliotheek van de club. De kunstboeken die er liggen, heeft hij zelf gekozen. Het ronde plafond van het salon loopt naadloos over in de muren en is bekleed met houten blokken die van een laagje bladgoud voorzien zijn. In het goud staat patchwork afgedrukt dat de textuur van hout laat zien. De muren tussen de verschillende ruimtes zijn met datzelfde goud behandeld. "Wat je ook creëert, je moet altijd keuzes maken. Goud brengt sfeer. En hout is ook warm. Ik had evengoed stenen kunnen overschilderen, maar de textuur van hout is belangrijk. Zo organisch, zo mooi. Ik tast graag aan materies. Ik voel graag. In mijn atelier thuis ben ik altijd met mijn handen bezig, of ik nu meubelen maak, schilderijen, etsen, lithografieën of muziek."

Al decennialang woont en werkt Lynch in Los Angeles, en heeft hij met die stad een band zoals Woody Allen er een met New York heeft. Maar net als de Joodse regisseur is hij tegenwoordig almaar vaker in Europa te vinden en dan vooral in Parijs. "Ik wandel graag in de straten van Parijs, ik hou van het gevoel. Ik hou van de architectuur en van het Franse design in het algemeen. De laatste drie, vier jaar werk ik vaak in de gebouwen van Idem, een oude drukkerij van kunstboeken in de Rue Montparnasse 49. De metalen structuren van het gebouw en de lichtinval door de glazen dakramen zorgen er voor een heel aparte sfeer. Licht is belangrijk. Ik hou van het licht in L.A., van het licht in Montréal en in Lodz. Vooral in de winter dan. Het licht in Parijs is ook goed. In de gebouwen van Idem maak ik lithografieën. Ik werk er met steendrukpersen waarmee Picasso, Miró en Matisse nog hebben gewerkt. Ik ben dol op de Fransen. Ze houden van kunst en beschermen alles wat ook maar iets met kunst te maken heeft. En voor de Franse keuken zou je ook de oceaan oversteken."

sympathie

vooR rokers

In de vestiaire van de Silencio ligt een donker gevlekt tapijt op de grond met een motief dat afkomstig is van etsen die Lynch eerder heeft ontworpen. Alles wat je in de Silencio ziet, is uniek en op maat gemaakt. De meubelen in de bibliotheek bijvoorbeeld behoren allemaal tot The Wire-reeks. The Wire Chair staat net als de lage tafeltjes op een complexe metalen voet, waarvan de draad uit de naam eigenlijk een stalen buis is die onder de zitting in een knoop lijkt te liggen. Het is een strakke zetel met dezelfde fiftiesfeel die Lynch uitstraalt. Ouderwetse degelijkheid in een strakke en stijlvolle vorm gegoten.

Lynch lijkt alsmaar jonger te worden. Zijn obsessie voor transcendentale meditatie heeft effect. Hij lijkt rustiger dan ooit. De ideeën blijven komen, zegt hij. Alleen de filmideeën blijven weg, moet hij toegeven. Misschien omdat de woede en de angsten uit zijn lichaam zijn gegleden. Was hij jaren geleden nog bezeten van de dood, beweert hij nu vooral met het leven bezig te zijn. Hij is sinds kort zelfs gestopt met roken. Maar de roker kan nog altijd op zijn sympathie rekenen. Bij wijze van grap laat hij de rokers in Silencio het bos intrekken, The Smoking Forest, een kamertje dat achter een glazen wand zit verborgen. In de witgele kronkelende stammen die van de vloer tot het plafond reiken, zitten kleine lampjes verwerkt en mini-asbakjes. De zwarte vlekken die zijn verspreid over het lage plafond zien eruit als teervlekken op een aangevreten long, maar het zijn luchtgaten die de rook wegtrekken. De schimmige spiegels tegen de muren laten het bos groeien.

In de Salle d'Eau, de ruimte naast de toiletten, staat er een langwerpige, ovalen wastafel waar zowel dames als heren aan terecht kunnen. Het licht is zo gedempt dat het te donker lijkt voor dames die zich even willen bijschminken. Maar tegen de muren hangen spiegels die lijken op patrijspoorten, ook ruimtes waar je dicht bij het water zit. Ze zijn omcirkeld door lampen, zoals in de theaterloges. Toch genoeg licht dus om de confrontatie met jezelf aan te gaan. De toiletten, wc-brillen en urinoirs zijn pikzwart. Sommige zaken blijven beter verborgen. De vloeren in de toiletten en de wasplek zijn bedekt met piepkleine kleurrijke mozaïektegeltjes. Daar zitten ook gouden tegeltjes in verwerkt. Het lijken gouden spatten. Of hoe glitter hier als een imperfectie kan worden geïnterpreteerd. Hollywood is ver weg en toch niet.

met filmzaal natuurlijk

Er is ook een filmzaal in de Silencio. Lynch is er erg tevreden over: "De klank is schitterend, het scherm fantastisch en de zetels zijn heel comfortabel." Vierentwintig strakke beige zetels staan er, met voetsteuntjes en een opklapbare leuning, en naast jeeen sobere metalen staande lamp. Er zullen dagelijks meerdere films vertoond worden. De programmatie gebeurt door het Franse MK2, de distributeur die in Frankrijk de meeste van de films van Lynch heeft verdeeld. Maar van 21 tot 27 oktober bepaalt Lynch zelf wat er draait. Daarna krijgt om de drie maanden een andere gerenommeerde kunstenaar carte blanche om een week als curator zijn of haar voorkeuren op de affiche van Silencio te zetten.

Lynch: "Ik ga films laten zien die ik goed vind en die voor mij een speciale betekenis hebben. Denk aan Sunset Boulevard, Lolita, Mon Oncle en 8 ½, Rear Window. Ik breng mijn eigen barista mee, om mijn favoriete koffie te serveren, en ook koks om mijn favoriete fingerfood te koken."

De barman brengt intussen een cappuccino met een tekening in het schuim. "Prachtig", roept Lynch. "Telkens als ik een cappuccino vraag, maakt hij een andere tekening. Ze denken hier aan alles." Zal ook nodig zijn. Want goedkoop wordt de Silencio niet. Het is een club die met vaste leden zal werken. Arnaud Frisch wil zich beperken tot tweeduizend leden die van over de hele wereld moeten komen. De kandidaturen stromen binnen, maar Frisch wil selectief zijn. Het moet een internationale club worden, waar je artiesten uit alle windstreken kunt aantreffen. Silencio zal dagelijks open zijn van 18 uur tot 6 uur 's morgens. Pas na middernacht mogen niet-leden binnen.

DAS POP en GOOSE

De bar is de centrale plek. Met veel goud dat weerspiegelt en de lage ruimte groter en hoger moet laten lijken. De zwarte stalen gewelven die het gewicht van de bovenwereld tegenhouden, dateren uit heroïsche krantentijden. Het was een helse operatie om de zware drukpersen uit de kelder naar boven te krijgen.

De meubels in de bar zijn zwart en maken deel uit van een collectie die Lynch the black birds heeft genoemd. Ze ogen retro-futuristisch. Vanuit de bar kijk je uit op het podium. Dat lijkt weggelopen uit een klein theatertje met de gordijnen die in de wereld van Lynch onontbeerlijk zijn. Van een afstand lijken ze van rood fluweel, maar in feite zijn ze goud van kleur. In de wereld van Lynch is niets wat het lijkt.

Elke avond is er een optreden gepland dat alleen door leden kan worden bijgewoond. Curator Lynch heeft zijn keuze al gemaakt: "Lykke Li, Gonzales, Kitty, Daisy & Lewis en The Kills hebben al toegezegd. Bands die ik zelf graag hoor."Na de optredensblijven de dj's draaien tot 6 uur 's morgens. Genres? Van electro of hiphop tot Afrobeat en rockabilly. Er wordt gezocht naar dj's die een verhaal te vertellen hebben en converseren met het publiek. Mogelijkstaat hier ook gauw volk van bij ons op het podium. Frisch is goed bevriend met Bent Van Looy en verstopt zijn voorliefde voor Das Pop niet. Om daar in één adem aan toe te voegen dat hij een fan is van Goose en dat de Kortrijkzanen altijd welkom zijn.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234