Zaterdag 05/12/2020

Goud delven met Conor Oberst

Een nieuwe plaat heeft hij niet, en toch verkocht Conor Oberst de AB weken vooraf uit. Wie dacht dat de man achter Bright Eyes afgeschreven was, zag anderhalf uur lang zijn ongelijk bewezen.

Zo'n tien jaar terug had Conor Oberst (33) de wereld aan zijn voeten. Maarde wereld draaide door en er kwamen nieuwe hypes, nieuwe bandjes. Woensdag in de AB bleek echter dat de fans hem niet vergeten waren: zijn soloconcert voor een zittend publiek was al weken uitverkocht, zonder dat er een nieuwe plaat uitkwam.

Alsof hij wou onderstrepen dat hij nog altijd de jonge wolf van toen is, begon Oberst in Brussel met een classic uit Lifted, de plaat waarop hij vervelde van getroubleerde lofitroubadour tot volwassen singer-songwriter. In 'The Big Picture' beet en snauwde Oberst als vanouds de tekst van zich af, waarna je in de intentieverklaring 'First Day of My Life' hoorde hoe de artiest geboren werd. Briljante oneliners als "my private life is an inside joke / No one will explain to me" volgden elkaar snel op.

Vanaf het intieme oudje 'Arienette' kreeg Oberst versterking van Ben Brodin, die diverse instrumenten bespeelde en zo voor extra kleur op de achtergrond zorgde terwijl zijn werkgever met een akoestische gitaar het ene na het andere goudklompje uit zijn oeuvre opdolf. In 'Lenders of the Temple' creëerde Brodin op vibrafoon een subtiele onrust, en in 'Shell Games' verklankte zijn expressieve gitaarspel de heavy love waarover Oberst zong.

Even essentieel was de bijdrage van Simi Stone, de zangeres-violiste die meekwam met het puike voorprogramma, Simone Felice. De Californische countryrocker 'Classic Cars' en het gejaagde 'Map of the World' ontpopten zich mede door haar vioolspel tot sfeerbrengers, maar vooral in de complexe liefdesballade 'Lua' schitterde ze door haar hemelse zang. Die hoorde je ook in het walsende 'Laura Laurent', de laatste song voor de bis, waarbij Oberst de zaal in trok en iedereen aanspoorde 'lalala' te zingen. Resultaat: een heerlijk chaotische samenzang, zoals die wel eens weerklinkt in een morsig café rond sluitingstijd.

Oberst speelde ook nieuw werk: 'You Are Your Mother's Child' en 'Night at Lake Unknown', ingetogen folksongs met berustende lyrics die lieten vermoeden dat Oberst vrede had gevonden met zichzelf - zijn neuroses en gebreken incluis. Fout gedacht: helemaal aan het eind van zijn set toonde Oberst zich in 'Waste of Paint' weer op zijn vinnigst, en bleek hij nog altijd de getormenteerde singer-songwriter van weleer. Rammend op zijn gitaar en met overslaande stem zong hij: "But it's all I want / to be loved and to believe / in my soul." Lang geleden dat een artiest zichzelf zo blootgaf op het podium - en dat het zo diep onder onze huid kroop.

Conor Oberst, gezien in de AB, Brussel, op 30 januari

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234