Maandag 23/09/2019

Gothrocker zoekt nazibeul

Sean Penn speelt de pannen van het dak als Cheyenne, een vijftigjarige glam-punk-gothrocker die zijn beste tijd duidelijk gehad heeft, maar toch opnieuw on the road gaat. Niet voor een muzikale comeback, maar om een oude nazibeul op te sporen. Klinkt vreemd? Dat is het ook, maar dan wel op een manier die een even surrealistische als hilarische, even bizarre als diep doorvoelde film oplevert. Cultstatus gegarandeerd!

Muziek speelt ook een belangrijke rol in deze eerste Engelstalige film van de Italiaanse regisseur Paolo Sorrentino, bekend van onder meer Le conseguenze dell'amore en Il divo. Dat blijkt al meteen uit de titel, die verwijst naar een song van Talking Heads én uit de aanwezigheid van David Byrne als zichzelf in een bijrolletje. Byrne componeerde ook de score, inclusief enkele songs voor de (fictieve) band The Pieces of Shit.

De film begint met het make-upritueel van het hoofdpersonage, waarvoor Sorrentino zich zo'n beetje gebaseerd heeft op Robert Smith van The Cure. Cheyenne lakt zijn teennagels zwart, stift zijn lippen rood en kijkt dan naar zijn spiegelbeeld alsof hij de vleesgeworden depressie in de ogen blikt. Alsof hij elk moment in tranen zal uitbarsten. Af en toe blaast hij een zwarte haarlok weg van voor zijn gezicht, maar zelfs dat gebeurt alsof het een zware inspanning vergt.

Optreden heeft hij sinds de jaren tachtig blijkbaar niet meer gedaan maar toch heeft Cheyenne zijn schaapjes op het droge. Slimme beleggingen. Hij woont nu op een riant landgoed, ergens in de buurt van Dublin. De film zit boordevol grappige details en spitante dialogen, zoals de bedenking dat "rocksterren geen kinderen moeten krijgen. Anders loop je het risico dat je dochter een gestoorde modeontwerpster wordt".

Als Cheyenne het bericht krijgt dat zijn vader, met wie hij al dertig jaar geen contact heeft gehad, in New York op sterven ligt, neemt hij de boot naar Amerika. Hij heeft een hekel aan vliegen. Hij komt net op tijd om te laat te zijn. Op de begrafenis van zijn joodse vader verneemt hij dat die zijn hele leven op zoek is geweest naar de SS-officier die hem in Auschwitz bewaakt en vernederd heeft en die sinds de oorlog onder een nieuwe naam in Amerika zou wonen. Cheyenne beslist die speurtocht voort te zetten.

Dat resulteert in een aantal ontmoetingen - zoals die met een oude man die beweert dat hij op het einde van de jaren tachtig de reiskoffer met wieltjes heeft uitgevonden - en confrontaties, die soms zo wonderlijk en curieus zijn dat ze zeker niet zouden misstaan in een film van de Coen-brothers of van David Lynch. Fijne fun. En de toon blijft mooi balanceren tussen humor, tragiek en zelfrelativering. Een voorbeeldje: als Cheyenne met zijn vrouw Jane telefoneert en zij hem vraagt of hij misschien op zoek is naar zichzelf, antwoordt de zanger: "Neen, ik ben in New Mexico, niet in India".

This must be the place Regie: Paolo Sorrentino Met: Sean Penn, Frances McDormand, Judd Hirsch, Eve Hewson, Kerry Condon, David Byrne, Harry Dean Stanton, Joyce Van Patten

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234