Dinsdag 19/11/2019

Straatblog

Gonzalo Higuaín plantte zijn blinkende spikes in de nieren van onze illusies

Beeld dm

Geert Simonis is een geletterd mens, een gewaardeerd popkenner, een amateurknutselaar en zelfverklaarde minister van Staat.

Frans Ferdinand van Oostenrijk-Este is amper honderd jaar en twaalf dagen dood maar ik ben het hele herdenkingscircus rond de Eerste Wereldoorlog al hartsgrondig moe. Ik heb 'In Vlaamse Velden' gekeken en als tegengif nog maar eens 'Blackadder Goes Fort'. Ik heb mij door 'Slaapwandelaars' van Christopher Clark gesleept en het aangevuld met 'De Groote Oorlog' van Sophie de Schaepdrijver.

Zelfs mevrouw de Schaepdrijvers discours dat de Eerste Wereldoorlog wel degelijk zinvol was, ben ik al beu gehoord. Niet dat ik twijfel aan de goede kanten van de oorlog. Chargeert de wreedheid langs links, dan rukt de solidariteit op langs rechts. Keert de moraal terug naar meer barbaarse tijden, dan maakt de medische wetenschap afspraken met de toekomst. Oorlog brengt net als voetbal en kamperen het beste én het slechtste in de mens naar boven.

"Binnen is de keuze tussen zwijgende ruzies en slome dagen / Tussen plastic kampeerborden en dat niemand durft te vragen / Waar dit nog heen gaat. Schat, zegt zij, volgens mij is het weer gestopt met regenen", dichtte Mark Boneschansker ooit over de voor- en nadelen van het kamperen. Van voetbal heb ik het zaterdag met eigen ogen mogen zien. Al was het maar omdat zien met andermans ogen een nogal silly idee is.

Vier Braziliaanse matchen lang leek ons land het bestaan van het separatisme te zijn vergeten, werd de 'Brabançonne' in elke huiskamer mee geneuried. Sociaal gereserveerde mensen knuffelden elkaar in het openbaar en vestimentaire basisregels werden overboord gekeild ten voordele van zwart-geel-rood. Het leven was mooi tot Gonzalo Higuaín zijn blinkende spikes in de nieren van onze illusies plantte.

Een paar uur na de match zat ik met enkele handlangers in een cafeetje op enkele honderden meters van de Oude Markt. Op de vlucht voor de regen, sukkelde een achttal gedeprimeerde supporters het pleintje over. Frustratie en alcohol hadden de broederlijkheid al lang weggespoeld. Fysieke pijn viel te verkiezen boven de vernedering en zij besloten een potje te vechten.

Iemand telde af van drie-twee-een en een kleine oorlog barstte los op de kasseien. Een fles brak, iemand viel, iemand schopte op wie gevallen was, enkelen probeerden pro forma de partijen uit elkaar te trekken. Als een vuurtje dat wordt opgepookt telkens het inzakt, kabbelde het vechten door. Omdat ik een als kind aan de lopende band actiefilms bekeek en eigenlijk nooit ben opgegroeid, bleef ik gefascineerd staren.

Na enkele minuten was de lol er precies af. De wonden werden gelikt, de veteranen verdwenen. Bijna meteen erna stopten enkele combi's, politieagenten stapten uit en begonnen moeilijke vragen te stellen, genre: "Hebben jullie gezien wat er gebeurd is?" We gebaarden van krommenaas en bestelden een laatste rondje. Tussen het afscheid nemen en het thuiskomen, at ik een Bicky Burger.

De voor- en nadelen van oorlog en voetbal mogen duidelijk zijn. Binnenkort ga ik kamperen. Dat niemand durft te vragen waar dit nog heen gaat.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234