Zaterdag 31/10/2020

Goldfrapp Tales of Us

De nieuwe Goldfrapp is een persoonlijk kleinood. En niet eens omdat bijna alle songs een eigennaam dragen. Ons favoriete Goudlokje Alison Goldfrapp zingt namelijk ook alsof haar leven er van afhangt, en schuwt de glitter en camp van de lichtjes teleurstellende voorganger Head First (2010). Hier kiest ze voor hypnotiserende folk en orkestrale sprookjes, met 'Ulla', 'Drew' of 'Simone' als hoogtepunt. Een enkele keer bezorgt ze je een elektronische koortsdroom ('Alvar'). In Tales of Us zochten Goldfrapp en Will Gregory aansluiting bij hun beste werk, maar sloten ze een herhalingsoefening uit. Prachtplaat. (Mute)

Volcano Choir

Repave

Komt er nog een nieuw Bon Iver-album? Justin Vernon pint zich nergens op vast, maar zijn fans mogen juichen: het tweede album van zijn andere band, Volcano Choir, is stiekem het vervolg op Bon Iver, Bon Iver (2011). Repave ademt dezelfde vreemde sfeer, die vaak binnen een song omslaat van geruststellend naar onheilspellend ('Acetate'). Onwezenlijk ook hoe Volcano Choir epische popsongs bouwt met verknipte opnames, en hoe botsende instrumenten (kerkorgel, eightiessynth, folkgitaar) samen toch klinken. En dan is er nog Vernon zelf, die zijn falsetto in 'Byegone' en 'Dancepack' aan flarden zingt. Indrukwekkend.

(Jagjaguwar)

Laura Veirs

Warp and Weft

Het moederschap doet wat met een vrouw. Zo ook met Laura Veirs: op haar vorige plaat, Tumble Bee uit 2011, stonden nog onbezorgd fluitende folkliedjes voor kinderen, maar op Warp and Weft beschrijft ze hoe ze er, tegelijk met haar kroost, ook een pak twijfels en angsten bij kreeg. 'Dorothy of the Island' en 'Sadako Folding Cranes' mogen dan wel pastoraal aandoen, onder de folky melodie sluimert een dreigend verlies. In 'America' maakt Veirs zich dan weer zorgen over de staat waarin haar vaderland verkeert - zo verbeten klonk de vroeger soms wat brave geologe met het brilletje nog nooit. (Bella Union)

Nine Inch Nails

Hesitation Marks

"I survived everything." Verder van zijn vroegere zwartgallige bespiegelingen kon Trent Reznor niet raken: ook al omdat deze bekentenis onder een kwieke elektropopbeat wordt gestanst. Een goed gehumeurde Trent? Het is even wennen. Gelukkig sluipt het venijn wel binnen in 'Copy of A' of 'Came Back Haunted'. Nog huiveringwekkender klinken 'Find My Way' en het zinderende 'While I'm Still Here', waarin Lindsey Buckingham van Fleetwood Mac een gastrol kreeg. Is dit de beste Nine Inch Nails tot op vandaag? Nope. Maar NiN slaagt er wel in om anno 2013 incontournable en relevant te blijven klinken. (Universal)

Willis Earl Beal

Nobody Knows

De eerste single met Cat Power deed het beste vermoeden voor Nobody Knows: op 'Coming Through' drijft Willis Earl Beal een groothandeltje in sprankelende soul die de signatuur van Bobby Womack draagt. Ook de binnenkomer 'Wavering Lines' charmeert met zwiepende strijkers. Nog een handvol andere songs grijpt je sporadisch bij het nekvel, en dwingt je tot endless repeat ('Too Dry to Cry', 'White Noise'). Maar de andere helft klinkt dan weer alsof Beal de afleggertjes van zijn debuut Acousmatic Sorcery even opblonk. Een haastklus? Nobody knows. Maar een strengere kwaliteitscontrole en snoeischaar komen van pas. (XL)

Newton Faulkner

Studio Zoo

"As if your life wasn't hard enough, you chose me", grient Newton Faulkner in 'At the Seams'. Hij werd ooit het Britse antwoord op Jack Johnson genoemd, maar op deze plaat blijven de songs van zon verstoken en hangen zijn dreadlocks er slapjes bij. De troubadour likt wondes, verdrinkt in miserie en sombert een eind voor zich uit. Zijn salonverdriet en dagboeksnikjes raken helaas nauwelijks. Meer nog: de meest opgewekte song ('Waiting on You') klinkt eigenlijk nog het meest gemeend. Kop op, Newton. (Sony)

UB 40

Getting over the Storm

De Britse rastafari's van UB40 trekken op hun nieuwste langspeler de cowboylaarzen aan, maar lijken vooral met lood in de schoenen het countryrepertoire te lijf te gaan. Deze tweede plaat met Duncan Campbell als zanger, die zijn broer Ali vervangt, brengt zonnige bewerkingen van liedjes die Jim Reeves, George Jones, Willy Nelson of Ray Charles bekend maakten, maar de groep schuift plat op zijn gezicht met eigen werk. De pedalsteel is alomtegenwoordig en de verveling ook. Aan deze storm in een glas water hoeven fans hun centen niet te verspillen. (Universal)

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234