Zondag 16/06/2019

Goesting in een ommetje

Het afgelopen jaar was opnieuw een uitputtingsslag voor Jeroen Meus (38). "Ik doe vanaf nu alleen nog waar ik goesting in heb", zegt de publiekslieveling vastbesloten. Een gesprek over de keuken van zijn grootouders, een bordeel in Nevada en de boodschap die hij heeft voor het restaurant dat de Gouden Goesting 2016 wegkaapt.

Werd geboren in 1978 in Leuven.

Studeerde aan Hotelschool Ter Duinen in Koksijde.

Belandde tijdens zijn stage met zijn gezicht in de foie gras na een klap van de chef.

Was o.a. te zien in Aan tafel (Eén), Wie komt er eten? (vtm), De snelle hap (Vitaya), Met Meus en vork (vtm), Plat préféré (Canvas), De Patat (Canvas) en Goed Volk (Eén).

Presenteert sinds 2010 Dagelijkse Kost op Eén.

Was tot 2014 medezaakvoerder van Luzine in Wilsele.

Opende in 2015 zijn hotdogrestaurant Würst in Leuven, daarna volgde Würst Gent.

Zijn contract bij de VRT loopt nog drie jaar.

Bracht onlangs zijn zevende boek Dagelijkse Kost. Koken met gezond verstand uit.

Trouwde in 2013 met Stéphanie, samen hebben ze een zoon Georges (4).

"Ik heb drie jaar in Borgerhout gewoond en op een vrij moment deed ik niets liever dan over de Turnhoutsebaan te wandelen. Een theehuis zit er naast een stoffenwinkel, kebabzaak, visrestaurant en een winkeltje met waterpijpen. Of een tweedehandswinkeltje als Oep is Oep, dat nu niet meer bestaat. Achteraan zat een haringopleggerij. Ik genoot enorm van die buurt."

Turnhoutsebaan, 2140 Antwerpen.

Eerst nog even aandacht geven aan mijn verslaving", grijnst Jeroen Meus terwijl hij in de keuken van Dagelijkse Kost in een la rommelt. De tv-kok haalt er een stuk pure chocolade uit en begint er smakelijk op te knabbelen. "Ook een stukje?" Het is vrijdagnamiddag, de ondergaande herfstzon werpt zijn stralenbundel tussen de platenspeler, kickertafel en houten meubeltjes die opgesteld staan voor het intussen zo vertrouwde kookeiland. Een handvol studenten met blozende wangen verdringt zich aan het raam van de keuken in hartje Leuven. Van zodra Jeroens hoofd in hun vizier komt, beginnen ze en masse te joelen. "Ik voel me net Sinterklaas", glimlacht de tv-kok.

Soms is Sinterklaas moe. Je gaf aan je in 2017 enkel te willen focussen op Dagelijkse Kost. Vanwaar die beslissing?

"I paid it forward, zeg ik vaak tegen mijn vrienden. Ik werk sinds mijn veertiende, zowel in de weekends als op feestdagen en in vakantieperiodes. Je kan veel van me zeggen, maar niet dat ik het slecht gedaan heb. Ik kan het mij permitteren om het volgend jaar wat rustiger aan te doen en meer tijd door te brengen met mijn vrouw en zoon. Georges is nu vier jaar, en ik wil hem vaker zien. Ik zeg dat al zo lang, nu wil ik daar werk van maken. Zelf hunker ik er ook naar. Een paar jaar geleden zei ik nog dat ik op mijn 50ste, ten laatste 55ste, met pensioen wil, maar ik bén eigenlijk al met pensioen. Ik doe alleen nog waar ik goesting in heb."

Meer dan 1.500 afleveringen staan er intussen op de teller, maar je blijft onvermoeibaar boter in de pan smelten. Toen Bartel Van Riets tuinprogramma werd stopgezet, zei hij: "Je kunt een zaadje niet op honderd manieren in de grond stoppen."

"Daar ben ik het niet mee eens. Je kan jezelf altijd heruitvinden, dat doen we met Dagelijkse Kost ook. Als je mijn laatste boek naast het eerste legt, zie je de evolutie. We zitten nu met onze keuken in een stad. Dat heeft effect, we zien een duidelijke verjonging bij de kijkers. Binnenkort neemt een vrouwelijke regisseur het over en dan hebben we voor het eerst een dialoog tussen man en vrouw in de keuken. Dat zijn zaken die je buiten het recept kan doen om je programma boeiend te maken. Een echte diamant is pas oogverblindend als hij langs alle kanten goed geslepen is. Niet dat ik het van plan ben, maar ik zou mijn oude recepten opnieuw kunnen maken zonder dat iemand het merkt."

Doen positieve reacties je meer dan geweldige kijkcijfers?

"Ik volg de kijkcijfers op de voet, ik zal niet zeggen dat ik daar niet ontvankelijk voor ben. Ik kook virtueel, mijn klanten zijn de kijkers. Natuurlijk is het leuk om voor een half miljoen man te koken en complimentjes te krijgen op straat. Een kok is per definitie ijdel, ik hou van applaus zoals een acteur dat doet. Koken is een manier om me uit te drukken en zien dat een nieuwe generatie kijkers zich aandient, bezorgt me een enorme kick."

Kunnen we je laatste boek zien als een reactie op de opgestoken vinger van voedingsconsulenten? Het is de eerste keer dat je een statement maakt.

"Wat mij vooral zo stoort bij sommige gezondheidshypes is dat ze je continu het gevoel geven dat je ziek bent. Eten en de gesprekken daarover moeten een mens blij maken, vind ik. Maar je zal mij nooit een professor horen tegenspreken, daar ben ik niet voor geschoold. Het enige wat ik zeg is: doe eens twee seconden normaal. Na een quinoasalade wil ik worst met andijvie in witte saus en patatten, daar is helemaal niets mis mee."

Kanonnenvlees

In Goed Volk, waarvan het tweede seizoen dit voorjaar op Eén te zien is, speelt eten een heel andere rol. Welke gemeenschap stond al lang op je verlanglijstje?

"Het Vreemdelingenlegioen van Frankrijk. Na drie jaar is het ons gelukt om als een van de eerste cameraploegen een elite-onderdeel van het Franse leger te volgen. Mensen met een andere nationaliteit en een strafblad kunnen zich na een strenge selectie bij dit leger aansluiten als kanonnenvlees, na vijf jaar dienst krijgen ze het Franse staatsburgerschap en zijn hun zonden vergeven. Hoe wanhopig kan je zijn dat je voor een ander land gaat vechten? Ik vond het indrukwekkend om acht dagen te mogen meedraaien bij de rekruten. Voor Goed Volk zet ik mijn cv in om via de keukendeur binnen te glippen bij een gemeenschap die relatief gesloten is, langs de voordeur is dat veel moeilijker. Ik ben een van de weinige koks die antropologisch te werk gaat. De combinatie van mijn twee grootste interesses, mensen en eten, kruidt mijn leven veel beter af. En ik hou er vrienden van over de hele wereld aan over. Als ik nu in Antwerpen kom, kan ik niet anders dan een bezoekje brengen aan mijn chassidisch joodse vrienden waar ik zo hartelijk ontvangen ben. En de hoeren van het bordeel in Nevada zien me vast ook nog graag terugkomen." (lacht)

Over Antwerpen gesproken, topchef Johan Segers zei dat je de Scheldestad op gastronomisch vlak geen simpele stad vindt, verklaar je nader.

"Ik heb drie jaar in Borgerhout gewoond en ken de stad vrij goed, maar ik blijf het een rare stad vinden. We hebben met Würst op het feest van 5 jaar MAS en Antwerpen Proeft gestaan en zijn nu aan het bekijken of we definitief naar Antwerpen kunnen komen. Dat zou een logisch gevolg zijn van onze groei. In Antwerpen moet je kiezen: gaan we voor De Keyserlei waar we iedereen bereiken, of eerder voor de Meir waar het leven 's avonds stilvalt? Het chique van het Eilandje of het zuid hoeft misschien ook niet. Ik ben ook op de Vrijdagmarkt gaan kijken, een supertof plein is dat, maar niet voor mijn zaak. Wij moeten op een drukke verkeersader met veel passage zitten. Het is moeilijk kiezen omdat er zo veel toffe buurten zijn."

Bij de conditietest in Het Huis bleek dat je vijf jaar ouder bent dan je werkelijke leeftijd. Let je er nu meer dan vroeger op dat je genoeg sport en rust?

"Twee jaar! 40 was ik volgens de test, toch? Ik sport veel hoor, altijd gedaan. Ik fiets, ik trek de bossen in met mijn honden. Maar ik leef natuurlijk ook graag. Als dat wil zeggen dat ik daardoor vijf jaar minder lang leef, vind ik dat oké. Ik ben me er goed bewust van dat ik zwaar leef, maar die conditietest werd afgenomen toen ik net 48 uur aan een stuk gewerkt had, drie dagen met Würst op Rock Werchter had gestaan en het seizoen van Dagelijkse Kost afliep."

24 jaar ben je intussen aan het travakken, is er iets wat je liever anders zou hebben aangepakt?

"Ik amuseer me rot en heb geen grote zorgen, ik ben blij met mijn parcours. Het was zwaar en pittig, maar soms moet je offers brengen om daar achteraf de vruchten van te kunnen plukken. Toen ik 32 was, sliep ik met Stéphanie op een matras op houten palletten. Pas de laatste jaren hebben we iets kunnen opbouwen, voordien waren we enkel bezig met werken en rekenen."

Je ouders scheidden toen je twee was. Heb je mooie herinneringen aan het eten in je jeugd?

"Ik heb als kind altijd vers eten voor mijn neus gekregen, nooit kwam er iets uit een potje of een blikje op ons bord. Breed hadden mijn ouders het niet. Ik heb enkel opvallend gewone herinneringen aan eten, maar net omdat ze zo gewoon zijn, zijn ze ook zo puur, zo prachtig en zo goed. Mijn grootouders toverden de allerlekkerste gerechten op tafel, maar de bereidingen waren op zich eenvoudig, de presentatie was zonder tierlantijntjes en de wijnen waren van de goedkope soort. Als ik daar aan terugdenk, voelt dat alsof ik een warme deken over me heen trek. Zo eerlijk, dat raakt me. Van zodra eten snobistisch wordt, haak ik af."

Wat wens je het restaurant dat de Gouden Goesting wint?

"Doe je ding en trek je vooral niet te veel aan van de Boxy's. (lacht) Ik heb die mannen natuurlijk graag, maar ik heb het er altijd wat moeilijk mee als eten een wedstrijd wordt. Waarom moet het binnen de restaurantwereld toch altijd om lijstjes, sterren en punten draaien? Toen ik in de jury van Mijn Pop-uprestaurant zat, probeerde ik altijd het mooie te zien. Elke kok doet uiteindelijk zijn best om er iets van zichzelf in te stoppen. Natuurlijk wens ik het winnende restaurant een dikke proficiat, maar ik hoop vooral dat ze hun eigen koers blijven varen. Pas als je het juk van je kan afwerpen, kook je vrij en meestal ook beter. Als een regisseur bij het inblikken van een film al aan de Oscars zit te denken, is hij slecht bezig."

Dagelijkse Kost. Koken met gezond verstand,

Uitgeverij Manteau, € 24,99. Een gesigneerd exemplaar winnen? Verklap ons je favoriete Meus-gerecht op win@goestingmagazine.be!

"Ik hou van

applaus zoals

een acteur

dat doet"

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden