Donderdag 20/06/2019

Column

Goede voornemens: ze zijn de kakofonie van reserve-idealisten

Hugo Camps. Beeld Bob Van Mol

Dissidentie mag ook. Onder die vlag vaart Hugo Camps op donderdag.

Aan de riedel van goede voornemens valt niet te ontsnappen. Wie niet meedoet, is een anachronisme. Je hoort er niet meer bij als je niet roept dat je gezonder wil gaan leven in het nieuwe jaar, je zult onderwerpen aan een drastische rookstop en voortaan niets lekkers bij de koffie wil. Iedere dag 10 kilometer lopen is ook aanbevolen.

Goede voornemens gaan ervan uit dat de mens zijn leven in eigen hand heeft. De premisse is hoogmoed, of op zijn minst zelfoverschatting. Een enkeling lukt het, Bart De Wever bijvoorbeeld is een half lichaam kwijt, maar die mens heeft nooit voor geluk gekozen. In alles militant. Waar is dan nog het feestje? Niet hier, ten vroegste in het hiernamaals.

Teleurstelling, schuld en spijt

Goede voornemens zijn dwangmatige krengen. Offerfreaks. En wat krijg je ervoor terug? Meestal teleurstelling, schuld en spijt. Het lijkt wel een restant van het katholicisme. En kan daar dan nog iemand vrolijk om worden? Ook zo banaal, goede voornemens worden in de roes van een competitie opgenomen. Je gaat in competitie met jezelf voor een schouwgarnituur, want veel meer valt er niet te verdienen. Gezondheid dwing je niet af, lichaam en geest volgen hun eigen wetten. Ze zijn als het huwelijk: je moet geluk hebben.

De noblesse van goede voornemens is cosmetisch. Zoals alles in het leven van vandaag zijn ze geïndustrialiseerd. Voorgekauwd in marketing en reclame, in zwendel met goed en kwaad. Wie langs de zijlijn blijft, is een outlaw. Het leven niet waard zouden gezondheidsgoeroes zeggen.

Je wordt in Nederland niet serieus genomen als je niet een tijdje bij een psychiater hebt gelopen. Mannen en vrouwen uit de media en de kunst koketteren met hun zelfhulp. Zo is het ook met goede voornemens: romantisering van de zelfkastijding. Het moet gezien worden, gewichtsverlies moet drastisch zijn. Een hele batterij wetenschappers, sjamanen en fröbelonderwijzeressen fokt de discipline voortdurend op. Soms tot in een religieuze dimensie. Of toch ten dienste van een schoonheidsreligie.

Ik wil ook van die vreselijke buik af, durf nog nauwelijks in de spiegel te kijken, maar bepaal wel graag zelf de prijs. Dat laat ik niet over aan geïndoctrineerde commerçanten van de schraapzucht. Diëten zijn soms noodzakelijk, maar maak er geen ideaal van. Netelsoep blijft zum Kotzen. Sommigen gooien er nog een paar hogere krachten tegenaan. Dan houdt het helemaal op. Honger lijden doe je voor jezelf, niet voor een of andere god. Weg met die groteske.

Vrijheid/blijheid: voor mijn part mag de halve mensheid aan gewichten gaan hangen, geroosterde insecten eten en zich laten uitdrogen tot veganisten, maar als het een commercieel verpakte ideologie wordt, schreeuw ik om mijn vrijheid. Om het recht op misschien een wat korter, maar wel voedzaam leven. Ik ben geen voorstander van dierenleed, maar de solidariteit van een biefstukje is zeer legitiem.

Geprefabriceerde ongein

Goede voornemens hebben meestal veel uiterlijkheid. Je ziet de kilo’s eraf vliegen en het gezicht opklaren zonder sigarettendamp. Om van de tanden nog te zwijgen. Voor het innerlijke wrak is minder aandacht en bombarie. Aan luiheid in gelatenheid wordt weinig gedaan. Over de sociale leegte van woede en verontwaardiging hoor je niemand. De obesitas van het groepsegoïsme wordt niet eens gezien. En mannen met losse handjes in de huiselijke sfeer blijven deftige burgers.

 Goede voornemens: ze zijn de kakofonie van reserve-idealisten. Echte idealisten negeren deze geprefabriceerde ongein.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
© 2019 MEDIALAAN nv - alle rechten voorbehouden