Donderdag 28/01/2021

Review

GLIMPS in Gent: een glimp van de toekomst

VV Brown.Beeld alex vanhee

Het voorbije weekend ging in Gent de derde editie van GLIMPS door, het grootste showcasefestival van ons land. Gespreid over twee avonden en elf podia traden zestig opkomende bands uit binnen-en buitenland aan, op zoek naar eeuwige roem.

GLIMPS is in de eerste plaats een ontmoetingsplaats voor muzikale parelduikers, die talent uit onverwachte hoek willen ontdekken. Of hoe vaak zag u Portugese, Duitse, Tsjechische of Italiaanse revelaties in Gentse café's, clubs, theaters en achterafzaaltjes? De Morgen ging op zoek naar buitenlandse acts met de meest eigenzinnige muzikale tronie.

NEØV (vrijdag, Café Video, 20u30): Soezerige shoegaze ***1/2
NEØV vindt zijn oorsprong in het land van duizend meren. Die roots kon de Finse band kennelijk geen moment uit zijn kloffie schudden. Lichtjes etherisch klonken hun popsongs, die perfect op maat gesneden waren van het weidse en glaciale landschap dat hun repetitiehonk vermoedelijk omgeeft.

Met 'Windvane' schreef het kwintet uit Kuopio een droom van een shoegaze-hymne, maar net zo vaak werden hun soezerige en melodieuze popsongs origineel gearrangeerd met blazers. Of anders wel door een capricieuze ritmesectie met diepe bassen en stuiterdrums. Zelden deed de groep enige moeite om je bij het nekvel te grijpen, maar achteraf bleven hun grandioze, statige soundscapes, of de lijzige zang van Anssi Neuvonen toch in je geheugen kamperen.

In de Video speelde de groep haar eerste show in ons land. Tot hun verbazing keek het vijftal evenwel al meteen aan tegen een volgepakt café. "Amazing! Such a lovely milieu," schreven ze achteraf op hun Facebook-pagina. Daarbij gingen ze galant voorbij aan de indringende geur van excrementen, die uit het milieu van de toiletten kwam. Voor een gemiddeld Fins zondagskind is het allicht dan ook makkelijker om in soezerige shoegaze op te gaan.

Beeld alex vanhee

Hundreds (vrijdag, Zaal Miry, 21u40): Geknisper en geknetter ****
"Ik voel me naakt," glimlachte Eva Milner beschroomd. Zonder rookmachines die het podium in dichte nevels konden hullen, voelde de Duitse zangeres zich betrapt, bekeken, bloot. Het hield haar nochtans niet tegen om tijdens de songs als een elfje te dansen en zo in haar eigen wereld te verdwijnen. In datzelfde bestel bleken euforie en fragiele treurnis ook voortdurend haasje-over te spelen.

Op blote voeten trippelde ze over de theatervloer van het charmante Miry, terwijl haar oudere broer Philipp zich over synth en laptop boog. Het Duitse duo leverde een spannende sound aan, die met samples en loops ergens tussen knispertronica en knetterende dance in zat. Af en toe ging het zelfs richting jazz of minimalistische kamerpop.

Begeesterend was ook Eva zélf, die haar melancholische zang ritmische benadrukte met een eigengereide choreografie. "We live in happy little boxes, celebrate shopping all day long" sneerde ze verder in 'Happy Virus', maar net zo goed koos ze voor een intimistisch discour in 'Let's Write the Streets'.

Daarmee maakte de groep zowel een elegante, als dansbare én spookachtige indruk. Dé ontdekking van het weekend.

Beeld alex vanhee

Oum Shatt (Vrijdag, Lakenmetershuis, 22u30 vrijdag): Duitse grap * 1/2
Voor de grootste ontgoocheling van dag één zorgde Oum Shatt. Nochtans leek die groep op papier de grootste belofte. Dat merkte je ook aan de opkomst: de Berlijnse groep stond oog in oog met een afgeladen Lakenmetershuis, terwijl tot buiten een lange wachtrij vruchteloos aanschoof.

Oum Shatt bood verreweg de spannendste premisse: in hun muziek duiken surfgitaartjes en Arabische riedeltjes op, terwijl Franz Ferdinand zijn opwachting maakt in de lijzige stem van de zanger en Interpol in de gitaren een één-tweetje speelt met Vampire Weekend. Dat deze bizarre formule wel degelijk werkt, bewees de knappe single 'Power to the Women of the Morning Shift'.

Zelf omschreven de groepsleden hun eigen muziek dan weer met "Ian Curtis naakt in Caïro, om drie uur in de ochtend". Dat je een bizar optreden stond te wachten, kon een kind dus wel voorspellen. Helaas uitte hun excentrieke houding zich voornamelijk in een chaotische show, die bij momenten zelfs buitenissig amateuristisch klonk.

De band had af te rekenen met geluidsproblemen, en begon al na het eerste nummer opnieuw en uitvoerig te soundchecken voor een volle zaal. Het publiek reageerde warm en grootmoedig, maar hun geduld werd bepaald beproefd. "Zoe joe laaik iet ven ve have prrrrroblems?" gilde één van de leden ergens ongevraagd, terwijl de drummer het publiek begroette met "We are oum shatt the fuck up". Duitsers en humor: het blijft een ongelijke strijd.

De gitarist en de frontman zag je achteraf nog iets onbestemds uitvreten met een elektronische handboor, en even later werd ook een ruk gegeven aan een cirkelvormig, draaiend hypnosescherm. Een nobele poging om je te mesmeriseren, maar hun muziek raakte je koude kleren gewoonweg niét.

In het beste geval hoorden we hele en halve ideeën de songs binnensluipen. In het slechtste geval hoorden we alles, behalve een visie. Of een song. Het Olympisch minimum voor Deutsche Gründlichkeit, dachten wij zo.

Beeld alex vanhee

John Lennon McCullagh (Zaterdag, Vooruit brugzaal, 20u30): Angry young boy ***1/2
"Hij is amper vijftien, maar nu al een natuurkracht," liet Alan McGee optekenen, toen hij John Lennon McCullagh onderdak gaf op zijn platenlabel. Dat de ontdekker van Oasis, The Jesus & Mary Chain of My Bloody Valentine zijn schouders stak onder een puberende reïncarnatie van Bob Dylan, Billy Bragg, Paul Weller en stokoude bluesmannen, bood op voorhand enig vertrouwen. Zeker McGees belofte hakte er bij ons in: "Live he will blow you away".

Okay, dàt gebeurde dus net niet. Maar toch kostte het je weinig moeite om stiekem te blijven supporteren voor deze piepe snaak, die zijn doopnaam John Lennon met gepaste trots droeg. Lennons zin voor maatschappelijke kritiek vond zijn weg bijvoorbeeld naar songs als 'Rivers of Blood' en 'North South Divide'. In die laatste song sneerde hij "the country has lost its voice": een stem die McCullagh graag voor zijn rekening leek te willen nemen.

Geharnast met drie harmonica's en een scherpe akoestische Gibson-gitaar, nam hij de handschoen op tegen een publiek dat hij aanvankelijk slechts met moeite kon inschatten.

"Begrijpen jullie überhaupt wat ik zeg?" polste hij argwanend tussen twee songs door, toen het publiek weer eens doofstommetje speelde. "Knik gewoon even met je hoofd, als je me verstaat."

Even later wierp hij evenwel een kushandje naar het stille publiek: "Een hele verademing tegenover Engeland," zo stelde hij.

McCullagh speelde zijn eerste concert buiten de Britse eilandgrenzen in Gent. Een première die zijn effect niet miste. Behalve een sterke strot kon hij rekenen op een charmant zelfvertrouwen, een verbeten manier van spelen en een gedurfde keuze in covers: 'We Belong Together' van de betreurde Ritchie Valens werd met de juiste pathos gebracht door deze puber, die duidelijk de platenkast van zijn ouders had geplunderd. Verder hoorden we ook songs die schatplichtig waren aan blues standards: ritmisch zat deze jonge knakker niet altijd goed, maar het hart bleek wel op de juiste plaats te zitten.

Ook de ongeveinsde woede van deze Noord-Engelse lad kwam waarachtig over: zo schreeuwde hij zijn jeugdige verontwaardiging van zich af in een dramatisch 'Rivers of Blood', dat onbedoeld een hilarische bindtekst meekreeg: "Hope you'll like it," mompelde hij vooraleer hij zijn longblaasjes aan flarden riep.

Staat McCullagh een grote toekomst te wachten? We durven er enig spaargeld op in te zetten. Al was het maar omdat je altijd gul moet schenken aan een goed doel.

Beeld alex vanhee

traumahelikopter (zaterdag 21.10u Vooruit balzaal): Onverwerkte trauma's uit het verleden ***
De Nederlandse rockgroep traumahelikopter stelt het zonder hoofdletters, maar kon dan weer hoofdzakelijk rekenen op een aanstekelijk joie de vivre.

Even chaotisch als sympathiek werkte dit trio zich door zijn set. De band bleek een basgitarist te weren uit de gelederen, maar deed zijn voordeel dan weer met twee gitaristen en een drummer. Die laatste leek zijn instrument in een derdewereldland te hebben bijeengesprokkeld. We zagen een floortom, een snaredrum en een cimbaal, waardoor hij het vooral van mankracht moest hebben. De rest van de band zwoer overigens bij hetzelfde principe: alle drie speelden ze alsof de garagerock-generatie nog steeds ter plaatse was blijven trappelen, en ze de hitlijsten van alle R&B wilden ontluizen.

Hun lichtjes voorbijgestreefde garagerock klonk dan wat voorbijgestreefd, maar toch bepaald opwindend. Het grootste euvel? De groep kwam soms akelig amateuristisch voor de dag. Zo werd een nieuwe song voortijdig geaborteerd, omdat één snarendrijver de song nog niet in zijn vingers bleek te hebben zitten. Een beetje sneu voor zijn kompaan die ondertussen in de zaal een wilde moshpit op poten probeerde te zetten. "Het is nog vroeg, maar jullie mogen bewegen, hoor," had die vooraf nog het publiek verzekerd.

Echt van de grond kwam traumahelikopter niet, maar hun rotorbladen maakten toch voldoende lawaai om een take-off te suggereren.

De Groningse band won helaas hooguit zieltjes bij wie Jon Spencer & The Blues Explosion of Nirvana nog steeds een warm hart toedraagt. Maar uiteindelijk zorgde het drietal ook voor één van de grappigste optredens van de avond. Al kon VV Brown (zie onder) onbedoeld ook meedingen in die categorie.

Beeld alex vanhee

VV Brown (zaterdag 22.40 Handelsbeurs): Enya voor de clubgeneratie **
"Als zij mijn Substitute for Love moet zijn, dan verzaak ik gaarne aan de liefde," getuigde een dame naast ons, met een zeker penchant voor drama. Dat deed ze toen VV Brown in de gelijknamige song haar innerlijke Enya voor de clubgeneratie liet gelden.

Al na een kwartier werd duidelijk dat Brown de mening van haar publiek zou polariseren. In één hoek zag je mensen enthousiast dansen op haar opgenaaide en platte elektropop. Elders verkoos het publiek dan weer een schimmig metaniveau waarbij ze tot elkanders vermaak de choreografie van de Britse imiteerden. En op nog andere plaatsen werd met apathie tot afgrijzen geblikt naar de ambitieuze nieuwlichter, die in haar set zowel de herinnering aan het Eurovisiesongfestival als aan brostep opriep.

Brown deelt Britse, Jamaicaanse en Puertoricaanse roots. Geen wonder dat ook haar muzikale stijl niet op één stijl viel vast te pinnen. We hoorden zowat elk genre passeren, maar slechts enkele keren hield ze je knap bij de les. Dat deed ze twerkend op de dubby bassen van 'Samson & Delilah'. Of anders wel in een overtuigend 'Faith' dat binnenkort als single verschijnt, met een gastrol voor Kele Okereke van Bloc Party.

Maar desalniettemin wist de Britse haar plaatsje in de BBC Sound of 2009 - het jaar van Florence + The Machine, Empire of the Sun, Lady Gaga en White Lies - niet te verzilveren. Het volstaat dan ook amper om als cartooneske tijger of sjamaan over het podium te dansen, terwijl de rest van je band peddelt in elke mogelijke poel die mogelijk succesvol zou kunnen zijn.

We willen in dit geval dan ook gerust mee in de buidel tasten voor de advertentie.

VV Brown, niet ongetlntrd, zkt smoel.

Beeld alex vanhee

Carmen Villain (zaterdag 23.50 Lakenmetershuis): Slaapverwekkende noise **
Het had wondermooi kunnen zijn. Van Carmen Villain hadden we op basis van Sleeper zoveel verwacht. De Scandinavische freule schopte het eerder tot fotomodel op de cover vab Marie Claire en Vogue, maar als muzikante zocht Carmen Hillestad kennelijk het midden tussen Sonic Youth en Kurt Vile. Dat dromerige feedback de set zou beheersen, kon je vooraf wel inschatten. Maar dat Villain een absoluut gebrek aan songs of podiumprésence aan de dag zou leggen, was bepaald onverwacht.

Dat het voormalige model houdt van drones en van reverb op gitaren, dat was al vanaf het begin duidelijk. Maar de slaperige soundscapes die ze daarmee creëerde, konden op veel minder warme reacties rekenen in het Lakenmetershuis. Vooral omdat het vaak leek dat Hillestad en haar vrouwelijke sidekick hun instrumenten niet écht beheersten.

Tot overmaat van ramp putten de songs tekstmatig uit spirituele leegte en onverschilligheid, en kon die attitude ook live weinig gensters slaan. De onafgebroken noisescapes gingen zelden een spannende richting uit, behalve dromenland misschien. Achteraf hoorde je dan ook dat enkele bezoekers bekenden hoe ze zachtjes indommelden bij de zoveelste shoegazerige explosie van gitaareffecten.

Mooi bloesje. Dat had ze wel weer aan. Maar wat koopt een mens - geen model - daar vandaag nog voor?

Beeld alex vanhee
Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234