Dinsdag 18/02/2020

Glenn Verbauwhede, kaltgestellt als keeper van KV Kortrijk maar vastbesloten sterker en slimmer terug te komen

'Bij Kortrijk wilden ze van mij af en ze hadden het gevonden: ik was een spion'

In het laatste uur van de wintermercato belde er nog iemand, uit Bergen of all places, en hij zei neen. Glenn Verbauwhede (23) mag dan beroepsverbod zijn opgelegd door KV Kortrijk, de jonge doelman wordt wel nog (meer dan behoorlijk) betaald door zijn 'eigenaar', Club Brugge. Voor het eerst is dit zijn verhaal - met de nadruk op 'zijn' - over die onzalige periode waarin hij als redder naar het Guldensporenstadion werd gehaald maar er overgoten met pek en veren werd verjaagd.

door Hans Vandeweghe

Tractorsporen op het oefenveld

"Mijn verhaal begint in het voorjaar. KV Kortrijk wilde mij, maar rond dat moment verongelukte François Sterchele en François en ik waren heel erg bevriend. Een paar weken later hebben we onderhandeld in restaurant Weinebrugge. Ik wilde mij ontwikkelen als doelman maar ik wilde niet weg van Club Brugge en Club wilde ook niet van mij af. Ik had in februari bijgetekend tot 2010 met een optie tot 2012 en Kortrijk zag wel wat in een uitleenbeurt.

"Ik was gecharmeerd en Hein Vanhaezebrouck wilde niet verder met Peter Mollez als eerste doelman in eerste klasse. Alles leek te kloppen, maar achteraf had ik het moeten weten. Ik dacht dat Hein was zoals ik: recht door zee. Hij zei: 'Als je komt, negen op tien dat je speelt.' Ik heb daar een fout gemaakt. Ik had voor Boskamp en Dender moeten kiezen. Het was verder rijden, maar het waren betere voorwaarden en vooral een betere infrastructuur.

"Ik schrok al bij de eerste training op een veld in Rollegem. Allez ja, veld. De tractorsporen liepen door het hard gedroogde veld, levensgevaarlijk. Het is een wonder dat zich daar niemand heeft geblesseerd, behalve ik dan, maar dat kwam niet door het veld.

"Goed, ik nam het erbij. Kortrijk was minder dan Club, dat wist ik. En ik moest ook inleveren, dat sowieso, maar wettelijk zijn ze bij een uitleenbeurt toch verplicht je hetzelfde basissalaris te garanderen, dus het vaste Clubsalaris bleef. De vergoeding per punt lag natuurlijk een stuk lager, maar bij Kortrijk kreeg ik toch een garantie van veertig punten. En ik zou spelen.

"Ik koos ook voor Kortrijk omdat ik dan dichter bij mijn moeder zou zijn. Zij woont in Harelbeke en ze herstelt van borstkanker. Vorig jaar was trouwens een heel slecht jaar voor mij. Behalve dat ik drie wedstrijden goed heb gespeeld in het eerste van Club, sloeg alles tegen. Mijn moeder was zwaar ziek, twee vrienden met wie ik nog heb gevoetbald, zijn in een maand tijd verongelukt en toen was er François. In deze tijden voel ik dat het niet is verteerd. Laatst zag ik de mama van François terug en kwamen al die emoties weer boven. (denkt na) Het is vreselijk wat er met die mensen is gebeurd, maar het helpt mij anderzijds wel om te relativeren."

'Keer maar terug naar Boeregem'

"Mijn blessure was heel vervelend. Het was een afgescheurd spiertje bovenin de quadriceps dat je alleen gebruikt bij het trappen. Touré van Arsenal heeft dat ook eens gehad en bij hem duurde het een jaar. Het is te zeggen, ik heb pas geweten wat het écht was, toen ik zelf naar Geert Declerck ben gegaan in Antwerpen.

"Bij Kortrijk hadden ze een dokter, maar die was met vakantie en zijn vervanger heeft niks gezien op de echografie. 'Niks aan de hand', zei die, 'je mag trainen', terwijl ik iets zwarts zag op de echo. Declerck zei dat mijn spier voor meer dan de helft was afgescheurd en ik had tien weken revalidatie voor de boeg. Ik was kwaad en ik wilde niet revalideren bij Kortrijk. Ik vroeg of ik naar Lieven Maesschalck mocht en ze gaven toe.

"Ik ben daarop elke dag samen met Istvan Backx en Jo Vermast, die ook gekwetst waren, naar Lieven in Antwerpen gereden. Ondertussen was er ook stage van de ploeg in La Roche. Ik moest mee, maar ik moest ook revalideren. Ik vond het gek, maar ik deed het toch: elke dag om 4u30 uit mijn bed in La Roche om voor de files naar Antwerpen ter rijden, daar trainen en revalideren, en dan terug in de auto. Totaal: 300 kilometer in de auto, met een spier die moest revalideren. Vanhaezebrouck vond dat ik bij de groep moest zijn voor het groepsgevoel. Ik heb zelfs een dropping meegedaan, met die spier. Gekkenwerk natuurlijk, en Lieven Maesschalck was woedend, maar ik wilde mijn goede wil tonen.

"Van in het begin zat ik in een verkeerd spoor en dat beterde niet. Ik gaf een interview en ik zei daarin dat ik mijn eerste wedstrijd in een Clubshirt zou spelen, namelijk dat van François en uiteraard onder mijn keerperstrui van Kortrijk, eerder omwille van de 23 dan omwille van het blauwzwart. Dat is voorgesteld in Het Nieuwsblad alsof ik in een Clubtrui in de goal zou staan.

"Tot daar niks ergs, maar de trainer reageerde daar nogal heftig op zonder dat hij mij had gevraagd wat er echt van aan was. Hij zei dat ze bij Club geen verstand hadden van mediatraining en dat ik daar zeker voor in aanmerking kwam. Resultaat: de supporters begonnen zich tegen mij te keren. In de voorbereiding gooide een dronken supporter een pint over mij en riep: "Boer. Keer terug naar Boeregem. En nog van alles." Ik heb mij toen ingehouden. Niet vergeten: ik kom uit Waregem en Waregem en Kortrijk dat ligt elkaar niet.

"Enfin, ik kreeg een persstop opgelegd van Vanhaezebrouck, waarop ik zei: 'Trainer, we zijn hier niet bij Real Madrid, maar bij KV Kortrijk.' Misschien verkeerd, maar ik zeg mijn gedacht en bij Club ben ik in die vijf jaar nooit op de vingers getikt voor interviews.

Een staanplaats voor moeder

"Kort daarna verscheen er in Het Nieuwsblad een interview met mij, waarbij ze quotes hadden gebruikt uit een verhaal in Voetbalmagazine, midden in die persstop nog wel. De quotes waren uit hun context gehaald. Uiteraard was ik ook kritisch geweest tegenover mijn nieuwe club, maar die krant maakte daarvan 'Verbauwhede niet langer meer gelukkig bij Kortrijk'. Het spel zat dan pas goed op de wagen, hoewel de trainer mij toen wel heeft verdedigd op de website. De groep besliste om die krant niet meer te woord te staan, maar een dag later schroefde Hein dat al terug."

"Ondertussen was er een ander probleem opgedoken: Lieven Maesschalck had zijn factuur gestuurd en Kortrijk betaalde die niet. Het is te zeggen, Lieven was slim en hij stuurde die facturen naar mij en ik gaf die door aan Kortrijk. Zij schrokken, want bij Lieven is het niet goedkoop en je trekt niets terug van het ziekenfonds. Maar dat is geweten en je krijgt ook kwaliteit want anders zou de hele voetbalwereld daar niet gaan.

"Als puntje bij paaltje kwam hebben zowel Backx, Vermast en Bartholome een deel van hun facturen zelf betaald. Ik dacht dat Kortrijk mijn factuur zou betalen en inmiddels was er al een rappel gekomen voor die factuur. Aangezien ik eigendom was van Club en Club geen facturen van Maesschalck vergoedt, terwijl ongeveer alle Clubspelers daar revalideren, heb ik zelf alles betaald. Het ging ook maar om 1.500 euro.

"Dat kwam bovenop alle andere afspraken die Kortrijk niet was nagekomen. Ze hadden mij wat tekengeld beloofd, maar dat konden ze niet betalen. De premies van de eerste maand: niet betaald. Tweede maand: niet betaald. Oktober: idem. Ik had wel mijn vast salaris van Club Brugge - die mij ter beschikking had gesteld van Kortrijk en factureerde aan Kortrijk - maar ik had ook recht op premies. Toen ik daar over klaagde, was de repliek: "We zijn een arme club en we hebben ons mispakt aan de tv-gelden."

"Ik had ook vijf abonnementen onderhandeld. De tribune waar die zitjes waren, was blijkbaar niet klaar en ik kreeg vijf kaarten om achter het doel te staan. Ik vroeg om één of twee kaarten te krijgen voor de hoofdtribune voor mijn moeder, die herstellende was van kanker en dat heb ik ook zo uitgelegd. Maar dat kon ook niet.

"Kortrijk heeft veel supporters, maar binnen een kleine kring, en al heel snel werd ik daar een gespreksonderwerp. De keren dat ik op het veld liep, zongen ze van Peter Mollez, de andere doelman. Binnen de club was het twee maten en twee gewichten. Ik mocht geen interview geven of het was boel, maar een andere speler die drie weken na elkaar de zondag dronken op training kwam en zijn auto in de prak reed, daar werd om gelachen.

"Nu, ik was gekomen om te voetballen en door die blessure was ik daar niet aan toe gekomen. Hein had mij gehaald om te spelen en ik was inmiddels tegen half september fit geraakt. Peter Mollez had een paar keer zwak gekeept en de trainer had gezegd dat ik zou spelen tegen Standard als ik op training zou tonen dat ik beter was. Wat ook gebeurde. De dag voor de wedstrijd riep de trainer mij bij zich en vroeg om toch eerst met de reserven te spelen om matchritme op te doen.

"Het was een rare uitleg, want in diezelfde wedstrijd stelde hij twee veldspelers op die ook nog maar weinig hadden gespeeld, precies om wedstrijdritme op te doen. En Mollez speelde daar de wedstrijd van zijn leven, dus ik bleef op de bank.

"Op de duur vielen ze over alles wat ik deed. Twee uur voor de match tegen Beerschot ben ik tegen de materiaalman van Beerschot goeiedag gaan zeggen. Dat mocht ook niet.

"En dan kwam de wedstrijd tegen Club begin november met daaraan voorafgaand het interview in Voetbalmagazine waarbij ik het onder meer had over onze trip naar Charleroi waar we viereneenhalf uur van tevoren een bordje spaghetti kregen in een wegrestaurant. En ook nog iets over het oefenveld, dat ik er zelfs mijn hond niet op had uitgelaten.

"Dat verscheen terwijl ik een persstop had en Hein was niet content. Hij riep mij bij zich en zei dat hij besloten had mij niet te laten spelen tegen Club, waarop ik vroeg om niet op de bank te moeten zitten. Eigenlijk vertrouwde hij mij niet nadat ik in een vorig artikel had verklaard dat ik Club aan de titel zou helpen. Door punten te pakken tegen hun concurrenten, maar dat vergat men erbij te zeggen."

Bedrijfsspionage in het pissijn

"Een week later speelden we tegen KV Mechelen thuis en toen is het gebeurd. Wat ik nu vertel is hoe het echt is gegaan. Het was toeval dat ik samen met Björn Vleminckx in het toilet stond en het klopt dat ik toen net zwaar ontgoocheld was omdat ik had gehoord dat ik niet mocht spelen. Vleminckx zei dat hij het had gezien dat ik niet mocht spelen.

"Ze waren een beetje verrast want ze hadden een video gezien van ons tegen Moeskroen en daarop was Peter Mollez nogal ongelukkig op een bal van Bassegio. Dus wat zeg ik, want zo ben ik: 'Awel, zeg tegen je maten dat ze nog een keer zo'n bal geven, ik zal dan misschien mogen spelen.'

"Die indraaiende bal is daarop aan bod gekomen in de kleedkamer van Mechelen en daarna heb ik er lachend nog eens iets over geroepen tegen de materiaalman. Dat is aan de oren gekomen van Vrancken en Chen en één van die twee hebben Peter Mollez voor de wedstrijd gezegd dat ik hem heb willen flikken.

"Tegen de zondagnamiddag was Vanhaezebrouck op de hoogte over mijn zogezegd verraad en heeft hij met Vrancken en Chen gebeld. Op maandag hadden we vrij en de eerste training was op dinsdag. Ineens kwam Yves Vanderhaeghe mij halen voor een bespreking. Ik dacht: allez, ik mag spelen en ik zal wat richtlijnen krijgen zeker. Ik had drie maanden premies te goed op dat moment en de factuur van Maeschalck was ook nog niet betaald, dus het kon ook daar over gaan.

"Maar neen, ze verweten mij dat ik informatie over KV Kortrijk aan KV Mechelen had doorgespeeld. Hein nam het woord. Hij wist zogezegd alles, maar hij had wel niet met Vleminckx gebeld, de enige die precies wist wat ik had gezegd. Ik heb daarop mijn verhaal gedaan, maar Vanhaezebrouck zei dat hij wist dat ik meer had gezegd. Ik heb hem gevraagd waarom ik zoiets zou doen, terwijl ik toch wist dat ik de volgende wedstrijd voor de beker tegen Standard zou mogen spelen. Bovendien nog wel in de toiletten van het stadion, die door beide ploegen werden gebruikt en waar mensen aan- en afliepen. Ik stelde voor om mij te excuseren voor mijn grote mond, maar ze luisterden niet. Ze wilden van mij af en nu hadden ze het gevonden: ik was een bedrijfsspion.

"Toen ben ik in de tegenaanval gedaan. Ik vroeg hoe het zat met mijn geld. Dat moest ik mij niet aantrekken vonden ze, daarvoor had ik een manager. Om een lang verhaal kort te maken, ze wilden mij op non-actief zetten. Ik vroeg daarvan een bewijs, maar dat kreeg ik niet. Ik ben uit Kortrijk vertrokken en ik ben niet teruggekeerd, ook niet op donderdag na de wedstrijd tegen Standard.

"Het voorval was op elf november en ik heb pas op 19 november de aangetekende brief gekregen dat ze het contract wilden verbreken, wat ook te laat is.

"Ondertussen had KV Kortrijk geweigerd om de facturen van Club te betalen, waardoor ik het gevaar liep dat Club mij niet meer betaalde. Die hadden mij inmiddels een brief gestuurd dat ik mij terug moest melden in Kortrijk. Op 3 december ben ik mij gaan aanbieden, maar daar zei Kortrijk dat ik niet meer welkom was. Dat hebben ze toen wel op papier gezet. Tot op vandaag ben ik niet ontslagen, toch niet voor de voetbalbond waar ik aangesloten ben bij KV Kortrijk.

"Blijkbaar hadden ze bij Club opgevangen dat ik een rechtszaak zou beginnen om mijn salaris en mijn premies te krijgen en aangezien zij mij ter beschikking hadden gesteld, is die rechtszaak ook tegen hen gericht. Daar zijn ze een beetje bang voor, maar Club blijft wel mijn salaris betalen en ik ben ze daar dankbaar voor.

'Is tien miljoen euro genoeg?'

"Ik weet niet of ik een toekomst heb bij Club Brugge. Ik weet dat Jacky Mathijssen niet met mij voort wou als Stijnen was vertrokken. Ook niet met Geert De Vlieger overigens. Bolat, Laquait, Renard, De Winter en nog een andere naam zijn gevallen. De Winter kreeg twee slechte rapporten, Renard was te duur en Bolat ging naar Standard. Uiteindelijk bleef Stijn.

"Ik ben blijven trainen. Club liet mij ineens meetrainen met de beloften. De A-kern mocht ik wel niet zien. Ondertussen was Panthrakikos gekomen, de club van Emilio Ferrera. Die wilden mij kopen, maar ik was niet te koop.

"Alles wijst erop dat ik toekomst heb bij Club, want toen ik vroeg hoeveel ik moest kosten, zei Devroe spottend 'is tien miljoen euro genoeg?' Ik ben blijkbaar duur want Kortrijk moest 195.000 euro betalen, zonder btw, om mij een jaar te huren.

"Ik weet niet wat de toekomst brengt, maar ik heb er goeie hoop op. Elke ploeg heeft een goeie doelman nodig en ik ben een goeie doelman. Dat was ik drie maanden geleden en zo snel verleer je dat niet. Ik ben vooral fysiek bezig omdat ik sterker dan ooit wil terugkeren en helemaal gezond wil worden.

"Ondertussen ben ik ook veranderd van manager. Ik zit niet meer bij Paul Courant maar bij Kees Ploegsma junior, op voorspraak van Thomas Buffel.

"Een week later had die al mijn gesprek met Club geregeld. Even kon ik naar Eindhoven, niet PSV, maar dat andere team in eerste divisie. Club wilde daaraan meewerken, terwijl ze aan Germinal Beerschot wel nog 40.000 euro vroegen voor vier maanden. Naar Eindhoven mocht ik gratis op uitleenbasis en zij wilden mij ook, maar ze dachten dat ik naar KV Mechelen zou gaan en ze kozen voor een andere doelman. En voilà, zo zit ik zonder ploeg voor de rest van het seizoen. Jammer is het wel, maar ik kom terug."

Ik weet niet wat de toekomst brengt, maar ik heb er goeie hoop op. Elke ploeg heeft een goeie doelman nodig en ik ben een goeie

doelman

Ze verweten mij bij Kortrijk dat ik informatie over de ploeg aan Mechelen had doorgespeeld. Vanhaezebrouck nam het woord, wist zogezegd alles, maar hij had wel niet met Vleminckx gebeld, de enige die precies wist wat ik had gezegd

Tot op vandaag ben ik niet ontslagen, toch niet voor de voetbalbond waar ik aangesloten ben bij KV Kortrijk

Alles wijst erop dat ik toekomst heb bij Club Brugge, want toen ik vroeg hoeveel ik moest kosten, zei Devroe spottend: 'Is tien miljoen euro genoeg?'

n Glenn Verbauwhede blikt terug op zijn mislukt avontuur in Kortrijk. 'Tot op vandaag ben ik niet ontslagen, toch niet voor de voetbalbond waar ik aangesloten ben bij KV Kortrijk.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met De Morgen?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van De Morgen rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234