Woensdag 12/08/2020

Giro herdenkt legendarische 'campionissimo' Fausto Coppi

Beeld photo_news

'Il Grande Fausto', aanbidden ze hem in Italië. Tot der dood en ver daarna. Tuurlijk is er wat van aan. De mythe Coppi was groter dan de mens. Maar ook groter dan Eddy Merckx, zoals het klinkt in blinde adoratie? Con permesso: een Merckx(je) avant-la-lettre. Hooguit.

Dubbele historische knipoog van de 100ste Giro richting 'Il Campionissimo'. En dat in nauwelijks 24 uur tijd. In Tortona, vrijdag aankomstplaats van de dertiende rit, verloor een doodzieke Coppi op 2 januari 1960 de (toen nog) ongelijke strijd tegen malaria. Castellania, startsite van de veertiende etappe op zaterdag, is dan weer waar hij in 1919 ter wereld kwam. Leven en dood in een Piemontese zakdoek, half uurtje rijden van elkaar. Niemand die het nog kan navertellen, daar in Alessandria. Overgeleverd aan de schriftelijke overlevering, zijn we. Een gouden hoofdstuk in de rijke roze wielergeschiedenis.

Botfracturen
Klein, bleek, ondervoed, ongezond. Zo werd Coppi als kind getypeerd. De link met het veelvoud aan botfracturen dat hij in zijn carrière opliep - hij brak zowat alles wat hij in zijn lichaam had steken en bleef in totaal 435 dagen aan de kant - was gauw gelegd. Toch schoot dat iele, kwetsbare mannetje als een komeet naar de top. Terend op zijn onmiskenbare aangeboren talent, maar deels ook op wilskracht en doorzettingsvermogen. Op zijn dertiende keerde hij de school de rug toe en ging hij als knecht in een slagerij aan de slag. Het geld dat hij daarmee verdiende, investeerde hij met extra financiële steun van een gulle oom - ook Fausto - in zijn eerste koersfiets. Eentje op maat, ter waarde van 600 lire, liet hij maken. Dacht hij... Uiteindelijk kreeg hij een ordinair exemplaar uit de rekken mee naar huis.

Afrika
Maar de jonge Coppi liet zich niet zomaar wegduwen. Sterk, veelzijdig, van alle markten thuis: zo diende hij zich in 1940 op zijn twintigste aan in het profpeloton. Hij won meteen de Giro. Twee jaar later werd hij Italiaans kampioen en prikte hij een werelduurrecord (45,871 km) op de tabellen dat tot 1956 en Jacques Anquetil zou standhouden. Jammer genoeg bracht Wereldoorlog II die steile opmars (even) tot stilstand. Coppi trok naar Afrika, vocht mee in de Slag om Tripoli en belandde als krijgsgevangene in Tunesië, waar hij - toen al - een reeks malaria-aanvallen overleefde. Die onverzettelijkheid deed hem, eenmaal de vrede afgekondigd, de draad van zijn wielerloopbaan weer opnemen waar hij hem had neergelegd. Alsof er niets was gebeurd.

Twee kampen
Het jongetje werd een echte vent. Tien jaar lang drukte Coppi zijn stempel op het mondiale wielrennen. Hij, rijzende ster uit het industriële noorden, en de 'vrome', oerkatholieke en -conservatieve Gino Bartali vochten legendarische duels uit en verdeelden het naoorlogse Italië in twee kampen. De afkeer binnen de clan-Bartali nam nog toe toen Coppi, ongelukkig getrouwd, verliefd werd op Giulia Occhini, de vrouw van zijn dokter, en met de Napolitaanse schone een buitenechtelijke affaire begon. 'La Dama Bianca', werd Giulia genoemd. 'De Witte Dame', omdat ze haar geliefde bij de finish steevast in witte kledij stond op te wachten. Het resulteerde in 1955 in een zoon (Faustino, geboren in Buenos Aires omdat het op het thuisfront té veel commotie zou veroorzaken) en een glanscarrière, uitgebouwd op klasse én de beste doping die er bestaat: liefde.

Eddy Merckx
Vijf keer Giro (24 ritzeges), twee keer Tour (9 ritzeges). De eerste renner ooit die in 1949 de 'dubbel' realiseerde en dat in 1952 opnieuw voor elkaar kreeg. Vijf keer Ronde van Lombardije, drie keer Milaan-Sanremo, één keer Parijs-Roubaix en Waalse Pijl. Wereldkampioen 1953 in Lugano. Een erelijst (153 zeges in totaal) om bij te duizelen. Verleidelijk natuurlijk, om Coppi in de onderlinge vergelijking van tijdperken en generaties boven, laat staan op gelijke hoogte van Eddy Merckx te plaatsen. De waarheid is dat hij niet eens aan de helft van de oogst komt van 'De Kannibaal'. En Coppi dus hooguit als een Merckx(je) avant-la-lettre kan worden bestempeld.

Malaria
Negen jaar nadat zijn broer Serse in koers het leven had gelaten, ging ook Fausto veel te vroeg heen. Toen hij na een potje jagen op wilde zwijnen en het koersen tegen lokale coureurs in Opper-Volta, het huidige Burkina Faso, terugkeerde naar huis, nam malaria het opnieuw van hem over. In het ziekenhuis herkenden ze niet meteen de symptomen, waardoor de infectie totaal verkeerd werd behandeld en Coppi stierf. Voor eeuwig 40, voor altijd een held. Geliefd, geprezen, herdacht en vereerd. Nog elke dag. Met standbeelden en monumenten op verschillende plekken, een prestigieus fietsenmerk, zijn eigen jaarlijkse 'Granfondo' in Cuneo en uiteraard... de Cima Coppi, toepasselijke benaming voor de hoogste col in het parcours van de Ronde van Italië, het 'dak van de Giro'. Een berg zo groot als Coppi zelf. 'Il Grande Fausto'.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234