Donderdag 02/12/2021

Gilli Tralala

n de jaren zeventig moest je in Ibiza zijn. Of in Venice Beach, Californië. In de jaren tachtig was Ko Samui in Thailand de place to be voor backpackers die willen zonnen, films bekijken, naar Bob Marley luisteren en ondertussen ongestoord weed willen roken. Toen in Ko Samui de eerste resorts opdoken nam Ko Phan Ngan, iets noordelijker, die rol over. Op het strand van Hat Rin werden zelfs raves georganiseerd, de legendarische Full Moon Party’s, waarop gedanst werd tot de zon op kwam. Die party’s bestaan nog altijd, maar ze zijn, net als de rest van Ko Phan Ngan, een stuk commerciëler geworden, waardoor de hoofdrolspelers uit The Beach, het boek van de Brit Alex Garland dat als bijbel in mijn rugzak steekt, naar een ander, nog ongerept eiland zijn getrokken, dat ze koste wat het kost geheim proberen te houden.Als Garland pas vandaag dat magnifieke boek had geschreven, dan had hij niet Ko Phan Ngan gekozen als eiland waar het vroeger beter was, maar Gilli Trawangan, het grootste eiland van de Gilli’s, drie eilanden voor de oostkust van Lombok.In Zuidoost-Azië kom je twee soorten backpackers tegen: zij die al naar de Gilli-eilanden geweest zijn, en zij die er nog naartoe zullen gaan. Die eerste groep kan je weer opdelen in zij die de eilanden het paradijs op aarde vinden en zij die menen dat de Gilli’s al te veel van hun pracht verloren hebben. Die laatste groep bestaat gewoonlijk uit diegenen die er een paar jaar geleden al eens geweest zijn.Ik kan me voorstellen dat het vroeger beter was, maar toch: je vindt nog altijd weinig eilanden die zo paradijselijk zijn, en dan hebben we het vooral over het grootste van de drie: Gilli Trawangan, alias Gilli Tralala, zoals het genoemd wordt door de Indonesische locals, die zich overdreven cool gedragen, met lang haar, hippe zonnebrillen, kleurrijke baseball-caps en veel te wijde surfshorts, en die hoofdzakelijk proberen blonde blanke vrouwen binnen te doen, wat hen ook nog aardig lijkt te lukken. De oostkust van Gilli Tralala, waar je in twee uur rond wandelt, staat vol gezellige restaurants met verse vis op de barbecue en Jack Johnson op de radio, al zijn de meesten ondertussen overpriced. Overal langs het strand kan je voor een appel en een ei een leuke bungalow op de kop tikken. Toch toen wij er waren, maar toen was het very low season, waardoor de meeste kamers leeg stonden. In de zomermaanden schieten de prijzen als paddenstoelen de lucht in.Die vergelijking is niet zomaar gekozen. De lokale specialiteit van de Gilli’s zijn magic mushroom shakes, die in zowat elke bar geserveerd worden, alsof het coca-cola is, gewoonlijk omschreven als: ‘Ticket to the moon’. En je hoeft geen twintig meter te wandelen voor iemand je vraagt of je geen marihuana moet. Elke avond wordt er in één van de restaurants slash guesthouses slash duikscholen slash strandbars gefuifd. In het very very low season viel daarover niet naar huis te schrijven, maar zonder twijfel moet Gilli Tralala tijdens de zomermaanden weinig onderdoen voor de Vlasmarkt tijdens de Gentse feesten.Was ik een paar jaar jonger geweest dan was ik de voorbije week elke ochtend in mijn bungalow gestrompeld op het uur waarop ik nu opstond om rond het eiland te gaan joggen, één van de lastigste maar tevens mooiste dingen die je kan doen op Gilli Trawangan, waar de populairste bezigheid ‘niets doen’ heet. Let op, je vindt er een aantal van de beste duikspots ter wereld en je kan kiezen tussen zeven duikscholen, maar je kan ook gewoon snorkelen voor het strand, op geen vijftien meter van je bungalow. Je kan met een kajak over het helder blauwe water peddelen. Je kan een fiets huren en bij zonsondergang een Bintang drinken aan een verlaten bar die enkel open is tussen zes en acht, waarmee je stukken van mensen zou kunnen verdienen, als je die bar op de juiste manier zou weten te promoten. Of je kan je laten rondrijden in de lokale taxi’s die bestaan uit paard en kar. Die zogenaamde cidomo’s zijn samen met fietsen het enige toegelaten vervoermiddel op de drie eilanden, zodat de Gilli’s een beeld geven van hoe de ideale maatschappij er zou kunnen uitzien, als we met z’n allen een beetje milieuvriendelijker zouden willen leven.Hoe paradijselijk ook, je kan er niet omheen dat Gilli Tralala begint op te schuiven, van de Lonely Planet naar de toeristische folders. Tegenwoordig kan je er in minder dan twee uur vanuit Bali naartoe met een speedboat, de vervelende strandverkopers lijken elke dag met een beetje meer en wandel je langs de nog lege westkust, dan merk je dat er meer en meer bungalows gebouwd worden. Die zien er allemaal mooier en duurder uit, met airco, flatscreen-tv en jacuzzi. Het enige wat nog ontbreekt is een landingsbaan en een golfcourt. En een bom, want het zou me niets verbazen als Gilli Tralala, het hedonistische mekka vlak voor het streng islamitische Lombok, het volgende doelwit van een aanslag wordt, na de bommen in Kuta in Bali in 2002 en 2005. Doch, niet getreurd. Le nouveau Gilli Tralala est déjà arrivé. “Je moet naar de Filippijnen”, zo hebben verschillende mensen ons al verzekerd. De zuidelijke eilanden van dat land zijn naar verluidt de nieuwste place to be onder backpackers op zoek naar zon, zee, zand en af en toe een ticket to the moon.U weet het niet van mij.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234