Maandag 23/11/2020

Interview

“Giacometti was ook maar een mens die zijn job deed”

Regisseur Stanley Tucci.Beeld Photo News

Wanneer gerespecteerde acteurs aan het regisseren gaan, durft dat wel eens faliekant aflopen. Niet zo bij Stanley Tucci. Zijn nieuwste film Final Portrait focust op de eigenzinnige kunstenaar Alberto Giacometti. De ideale gelegenheid voor ons om ook eens in Tucci’s artistieke ziel te kijken. “Ik twijfel voortdurend aan mezelf”

Koele ontwerper in The Devil Wears Prada, flamboyante tv-presentator met paarse wenkbrauwen in The Hunger Games, seriemoordenaar in The Lovely Bones, verwaaide advocaat in Spotlight... Stanley Tucci is een van de grote karakteracteurs van onze tijd: zelfs al kun je niet op zijn naam komen, je herkent hem meteen.

Maar soms wordt Tucci ook graag onzichtbaar, en verschuilt hij zich in de regiestoel. Van daaruit orkestreert hij kleinschalige, persoonlijke drama’s en komedies. Meestal met succes. In 1996 schoot hij meteen in de roos met zijn eerste film Big Night, over twee broers die hun Italiaanse restaurant proberen te redden. Na The Impostors en Joe Gould’s Secret werd Blind Date – een remake van een film van Theo van Gogh, aan wie Tucci zijn versie ook opdroeg – in 2007 minder goed ontvangen. Maar met Final Portrait heeft hij tien jaar later zijn goede vorm teruggevonden.

Duurste beeldhouwer ter wereld

De film gaat over Alberto Giacometti, net als Tucci zelf een man van meerdere talenten. De Zwitser is vooral bekend om zijn tengere, spitse beeldhouwwerken – die vandaag ronduit onbetaalbaar zijn: 52 jaar na zijn dood is Giacometti de duurste beeldhouwer ter wereld –, maar hij schilderde en tekende in zijn Parijse atelier ook schitterende portretten. Final Portrait toont hoe een van zijn laatste schilderijen tot stand kwam.

“Dit is de film die ik al mijn halve leven wilde maken”, biecht Stanley Tucci meteen op wanneer we tegenover hem aan tafel gaan zitten. Voor zijn script baseerde hij zich op een boek van de Amerikaanse kunstcriticus James Lord, die in de zomer van 1964 uitgebreid de tijd kreeg om kennis te maken met Giacometti’s werkwijze: weken aan een stuk zat hij model voor een schilderij dat Giacometti eindeloos bleef perfectioneren, vernielen en opnieuw beginnen. “Als jongeman droeg ik dat boek altijd op zak. Het is een van de belangrijkste boeken die ooit geschreven zijn over het creatieve proces.”

Vloeken als een zeeman

In zijn vrije tijd tekent Tucci zelf ook, zegt hij. “Maar ik verkoop mijn werk niet, en ik organiseer nooit tentoonstellingen. Ik teken gewoon om mijn hoofd leeg te maken.” Al ziet het er in de film niet bepaald rustgevend uit: Giacometti vloekt als een zeeman wanneer het werk niet vlot. “Giacometti was ook maar een mens die zijn job deed. Soms deed hij dat goed, en soms niet. Hoe bekender hij werd, hoe meer hij aan zichzelf begon te twijfelen.”

Die eeuwige twijfel is herkenbaar voor Tucci, die nochtans al vaak gelauwerd werd voor zijn werk – zijn rol in The Lovely Bones bezorgde hem 8 jaar geleden een Oscar-nominatie. “Je hebt mensen die zichzelf helemaal geweldig gaan vinden als ze succes hebben, en erg arrogant worden. Maar bij mij is het omgekeerd: ik denk elke keer weer dat ik nooit meer werk ga vinden. En misschien is dat wel een gezonde instelling, want anders ga je toch maar op je lauweren rusten.”
Wat Tucci het meest onzeker maakt? “Wanneer ik me erop betrap dat ik mezelf begin te herhalen. Soms verval je in dezelfde routine, en dat kan ik echt niet aanzien.”

Kleine dikkerd

De rol van Giacometti gaf Tucci aan de Australische klasbak Geoffrey Rush. De fysieke gelijkenis was er van bij het begin, maar toch waren er heel wat trucjes nodig om de acteur helemaal in het personage te doen opgaan, geeft Tucci toe. “Geoffrey is redelijk slank en slungelachtig, terwijl Giacometti eigenlijk een kleine dikkerd was. We stopten Geoffreys kleren dus vol vulling. Ook zijn gezicht moest voller worden, daarom spendeerde hij elke dag 2 uur in de maquillagekamer... En om helemaal in zijn rol te komen, rookte hij ook als een schoorsteen." (lacht)

Ook in de decors en de kunstwerken kroop heel wat moeite. “Alle beeldhouwwerken werden met de hand nagemaakt door drie jonge kunstenaars, en we hadden een schilder op de set. Ook het chaotische atelier van Giacometti hebben we zo realistisch mogelijk nagemaakt, vooral op basis van het boek In Giacometti’s Studio van Michael Peppiatt. Om te testen of het resultaat geloofwaardig was, liet ik zwart-witfoto’s maken van ons afgewerkte decor. Die stuurde ik naar Michael, waarop hij antwoordde: “Bedankt, maar mag ik vragen waarom je mij foto’s van Giacometti’s atelier stuurt?” (lacht) Toen wist ik dat we goed bezig waren.”

‘Final Portrait’ speelt vanaf 9/5 in de bioscoop.

Meer over

Nu belangrijker dan ooit: steun kwaliteitsjournalistiek.

Neem een abonnement op De Morgen


Op alle artikelen, foto's en video's op demorgen.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar info@demorgen.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234